Zawsze nie mów nigdy

Są labirynty na tym świecie. Kręte labirynty akademików pod miastem. Takie, w których klepka spada na głowę, gdy się opierasz o ścianę. I są pociągi, nocne pociągi, w których można wypłakać niejedną miłość, jeśli zapukała nie w porę pewnego czerwcowego dnia, marszcząc przy tym zawadiacko kruczoczarne brwi.
Jest też godzina czwarta nad ranem, gdy dygocząc podchodzisz do małego okna w stuletnim domu nad Dunajem i myślisz, jak u diaska powiedzieć romantycznie 'seretlek', które brzmi jak sałatka, warzywo po prostu. I listy, listy w kilku językach, jakby nie wystarczył ten zasuszony fiołek, kaligrafia serca i zbiór anegdot ironisty Örkény'a, żeby nie było zbyt słodko. Jest się przecież gorzką jak Sissi z pocztówki, przysłanej bez okazji z niewinnej troski o wiedzę na temat belle epoque, fin de siècle i parującego jak lokomotywa przemysłu w monarchii Habsburgów. Lampy w Budapeszcie potrafią onieśmielać do tego stopnia, że siedzący obok na murku, pod cukiernią, stopniowo oddalają się od siebie i tężeją w niewypowiedzeniach. Tak jest. I nie zmieni tego ani głęboka świadomość ponad tysiącletniej przyjaźni, ani historyczne związki dynastyczne, ani to, że jeden rząd drugiemu rządowi udzielił ... Czy proste ćwiczenie na zajęciach, opowieść rozwijana z ust do ust łamaną węgierszczyzną może aż tak wpłynąć na czyjś puls? Czas odmierza inaczej historię uczuć, liczy się w spojrzeniach przypadków, na przejściu, na schodach, w księgarni, przy automacie z kawą. Płaszcze z jedwabiu, zamki, a przedtem nocna podróż tramwajem. Lekko unosił się nad mostem. W pokoju było ciemno, gra w pokera toczyła się na małym stoliku oświetlanym nędznym kagankiem przy akompaniamencie mafijnej ciszy.  Po co ukrywać się za waletem, albo dziewiątką?
Obrazy słonecznego nadrzecza, rzędu roztańczonych drzew kłamały w tle. Widziałam tylko bladą rzekę słów i dłoń.
Jesteśmy wypchnęło nas osobno.
Na zewnątrz była droga. I noc.
Zawsze nie mów nigdy.