jestem choć niknę
tylko ślady - one też niepewne
biegną trochę chwiejnie w oczywistą nicość
zbudowany z piasku biały sen
jasny czysty błękit uniósł suche wydmy
w świdrujące nozdrza wpłynął zmierzch i świt
nieuchwytna jedność
cień różowych palców
w słodkim per fumée
oczy złożyły skrzydła
i schowały się w zapach
łaskotał pamięć
językiem stygnącego ciała
pieszczotą w płatkach tamaryszku
wonność łowiła wilgoć
usta w ustach
oddech się uspokajał
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze