tak niewiele potrzeba, tylko księżyc i ręce
u poręczy kamienic z powiśla
drewno jest coraz gorętsze i oddech
na dwoje ust – sapie lekko -
pospieszny z czterech nóg
mija okna na klatkach
kowalską zatkało w progu
połknęła fajkę, a popiół
w jakiejś dziurze
namiętnie się zaczął tarzać
i unosić z kurzem
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze