Dziecko Mariupola

Zawsze
Będziemy szli coraz dalej nie posuwając się nigdy naprzód
Nigdy

Nie będziemy pytać: – Czy daleko jest nasz świat dzieciństwa?
I z ulicy na ulicę..
Tu była huśtawka, a tam kotek mieszka w ruinach..
– Popatrz mamo, a kiedy wróci tatuś?
Nawet nie puszczając maminej ręki
Szukać będziemy nowych sił
I drażnić tym widma z wymalowanym „Z”

I tyle wszechświatów zapomina o nas
Kto są wielcy zapominający?
Kto pozwoli im zapomnieć mnie, albo ciebie mamo?
Musimy stracić
Życie by znaleźć Zwycięstwo

RobertzJamajki