Rok Wymiaru Sprawiedliwości

Niby było trzęsienie ziemi, ale nikt go nie odczuł.

Minister Ziobro został człowiekiem roku według tygodnika WPROST – jaki rok taki jego człowiek. Jak się państwo wkrótce przekonacie największe osiągnięcie Ministra tj. sądy tzw. 24-godzinne okażą się mitem, bowiem owa regulacja pozostaje nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami procesu karnego i parktyką. Minister Ziobro zresztą okazała swe podejście do niezawisłości sędziowskiej i wiary w prawo prezentując jak łatwo można zniszczyć dokumenty w PZU, a to przy okazji afery bilbordowej. Z drugiej strony daje się zauważyć natężoną prace sądów i prokuratur w tzw. okresach statystycznych, w szczególności przy końcu roku kalendarzowego, kończyć wszystko, co się da – w przypadku sądów, umarzać – w przypadku prokuratur. Sprawdzicie państwo za jakiś czas dane ile spraw zostało umorzonych w grudniu i ile zakończonych orzeczeniem w porównaniu z innymi miesiącami. Tak się kreuje pozytywny obraz wymiaru sprawiedliwości. Oczywiście nie chciałbym generalizować, jest w naszym kraju – oczywiście – wielu  znakomitych sędziów, profesjonalistów i przy okazji doskonałych teoretyków.

Mówi się wiele o nagrywaniu rozpraw, to ja poprószę o sygnał, kto żywy w takiej – nagrywanej – rozprawie uczestniczył, prześlę prezent.

Kolejna sprawa to walka z korporacjami, w szczególności adwokacką oczywiście. Kiedy Trybunał Konstytucyjny uznał przepisy nowelizacji prawa o adwokaturze za niekonstytucyjne przedstawiciele Rządu wysunęli twierdzenie, że to orzeczenie polityczne a sam TK działa na spode państwa, co dla osób znających prawo na poziomie ponad podstawowym musiało być uznane za absurd. Nowela rażąco naruszał przepisy Konstytucji i podkreślali to przedstawiciele wszelakich środowisk prawniczych, ale ich zadnie nie mogło być brane pod uwagę, toć wysłannikami układu z pewnością byli. Kiedy TK uznał nową ordynację samorządową za zgodną z Konstytucją, nic o politykierstwie słychać nie było, ot taki przykład ukazujący podejście polityków do władzy sądowniczej. Nowelizacja przedmiotowej ustawy jak i innych proponowanych projektów miała na celu poszerzenie dostępu do wykonywania zawodu adwokata. Bez problemu osoba kończąca aplikację prokuratorską – na której przekazuje się zręby prawa handlowego, administracyjnego i finansowego chociażby – mogłaby wykonywać ów zawód – absurd. Kolejne projekty mają na celu dopuszczenie do wykonywania zawodu osób bez aplikacji po jakiejś praktyce i po jakiś egzaminach, a to wszystko ma poprawić jakość świadczonych usług. Proponuje państwu przy bardzo niemiłej okazji skorzystania z usług chirurga, skorzystać jednak z usług weterynarza w prywatnej lecznicy który ukończył dwu tygodniowy kurs w państwowym ZOZIE, gwarantuję na pewno będzie taniej, tym niemniej przed udaniem się na operacje sugeruję sporządzenie testamentu i pożegnanie się z rodziną. Oczywiście od zgonu odwołania nie przewiduje żadna regulacja pozytywna, ale przynajmniej owego faktu nie będą państwo musieli osobiście zgłaszać do urzędu gminy.

Prawem, Szanowni Państwo Powinni zajmować się prawnicy praktycy i teoretycy – wspólnie, a nie rolnicy, dekarze, kominiarze, lingwiści, tancerze czy fizycy, nic nie ujmując wymienionym zawodom. Trzeba się po prostu znać na swojej robocie i robić swoje.

Wymiarowi Sprawiedliwości życzę ewolucji, powolnej lecz permanentnej, krok po kroczku, bez erupcji egzaltacji niezaspokojonych chuci.