Są w życiu człowieka chwile, kiedy wszystko staje się jasne. Wystarczy – jak napisał Zbigniew Herbert w swoim słynnym wierszu „Potęga smaku” – odwołać się do kwestii smaku. Tego szczególnego smaku, „w którym są włókna duszy i chrząstki sumienia”.
I właśnie do takiej chwili doprowadził mnie Karol Nawrocki swoim wystąpieniem 11 listopada.
Jestem niezależnym blogerem oddanym Polsce. Urodziłem się pod sam koniec wojny, pamiętam wszystkich prezydentów RP, poczynając od Bolesława Bieruta. Przeżyłem PRL, widziałem narodziny Solidarności, stan wojenny, upadek komunizmu i kolejne odsłony polskiej demokracji.
Ale żaden z polskich prezydentów nie upokorzył mnie tak jak Karol Nawrocki.
Dlaczego?
Bo kiedy usłyszałem, jak prezydent zwraca się do generałów, przypominając im, że odpowiadają tylko przed Rzecząpospolitą i narodem, a zarazem podkreślając swoją szczególną pozycję wobec wojska, poczułem niepokój, którego nie powinien odczuwać obywatel we własnym państwie.
Oczywiście wiem, że prezydent jest konstytucyjnym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych. Ale wiem również, że w czasie pokoju sprawuje to zwierzchnictwo za pośrednictwem ministra obrony narodowej. Armia nie jest prywatnym folwarkiem żadnego polityka. Generałowie służą Rzeczypospolitej, a nie prezydenckiemu ego.
Tymczasem ja, zwykły obywatel i bloger, odebrałem te słowa niemal jak demonstrację: prezydent i generałowie mają szczególną moc, a obywatel powinien pamiętać, kto tu rozdaje karty.
Przykro mi, Panie Prezydencie, ale poczułem się tym wystąpieniem zaszantażowany. Jakby dano mi do zrozumienia, że Pan, wspólnie z generałami, może ze mną zrobić, co tylko będzie chciał.
Być może nie taki był Pański zamiar. Ale głowa państwa powinna ważyć słowa, bo nie przemawia do partyjnego wiecu, lecz do obywateli Rzeczypospolitej.
A mnie przypomniał się Herbert:
„Tak więc estetyka może być pomocna w życiu - nie należy zaniedbywać nauki o pięknie”.
Niestety, Panie Prezydencie, od początku Pańskiej prezydentury mam wrażenie, że naukę o pięknie – także pięknie przyzwoitego sprawowania władzy – pozostawił Pan daleko za sobą.
Nie zapomniałem nocnej sceny w Trybunale Konstytucyjnym, zachowania ludzi z Pańskiej Kancelarii i obrazu kobiety potraktowanej w sposób, który odebrałem jako brutalne upokorzenie. Przypominało mi to bardziej bolszewicki szturm na Pałac Zimowy niż standardy demokratycznego państwa prawa.
To zdarzenie pozostanie w mojej pamięci jako jeden z najbardziej zawstydzających obrazów posierpniowej Polski.
Pamiętam też 11 listopada 2014 roku, kiedy Jarosław Kaczyński namaścił krakowskiego europosła Andrzeja Dudę na przyszłego prezydenta RP. Duda okazał się politycznym kapiszonem, który nie sprostał misji powierzonej mu przez prezesa.
Więc prezes spróbował ponownie. Tym razem namaścił Karola Nawrockiego.
I, niestety, wygląda na to, że zamiast prezydenta wszystkich Polaków otrzymaliśmy kolejnego politycznego wykonawcę nowogrodzkiego scenariusza. Co gorsza, w jego zachowaniu dostrzegam coraz więcej niebezpiecznego zbliżenia do świata politycznych emocji, w którym Grzegorz Braun może uchodzić za ideowy drogowskaz.
Nie takiej głowy państwa oczekiwałem.
Nie chcę prezydenta, który myli majestat Rzeczypospolitej z demonstracją własnej siły. Nie chcę prezydenta, który zamiast łagodzić polityczne konflikty, dolewa do nich benzyny. I nie chcę żyć w kraju, w którym niezależny bloger musi się zastanawiać, czy jego krytyczne słowa nie zostaną potraktowane jako wyzwanie rzucone władzy dysponującej mundurem i generałami.
Bo, Panie Prezydencie, ja już swoje w życiu widziałem. I nie zamierzam na stare lata uczyć się pokory wobec politycznej buty.
Dlatego, nawiązując raz jeszcze do Herberta, powiem: to jest właśnie kwestia smaku. Smaku, który pozwala człowiekowi wyjść, skrzywić się i powiedzieć „nie”, nawet jeśli miałby za to zapłacić wysoką cenę.
Przykro mi, Panie Prezydencie, ale nie jest Pan już moim prezydentem.
I na koniec krakowska szpilka.
Bo generałowie mają bronić Polski przed wrogiem, a prezydent powinien bronić obywateli przed strachem. Jeżeli zaś ktoś uważa, że mundur i gwiazdki na pagonach mają zastąpić argumenty, to pomylił Rzeczpospolitą z koszarami.
A Polska, Panie Prezydencie, to jednak nie jest Pański poligon.
Krzysztof Pasierbiewicz (emerytowany nauczyciel akademicki, przez blisko czterdzieści lat związany z AGH, niezależny bloger oddany prawdzie i sprawom ważnym dla polskiego państwa)
UWAGA:
Na obecną chwilę [13.11.26 godz. 21.28] - mój felieton zaliczył:
23 833 polubień
3024 komentarzy
ponad 5 tysięcy udostępnień
1 676 050 wyświetleń


Komentarze
Pokaż komentarze (47)