Im dłużej przyglądam się politycznym poczynaniom szefa Kancelarii Prezydenta Zbigniewa Boguckiego, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że jego sylwetkę znakomicie opisuje esej młodego historyka Michała Augustyna zatytułowany „Bolszewicy polskiej prawicy” – czytaj: https://liberte.pl/bolszewicy-polskiej-prawicy/ .
Autor pokazuje w nim mechanizm politycznego bolszewizmu: przekonanie o posiadaniu monopolu na prawdę, pogardę dla przeciwników, dzielenie społeczeństwa na swoich i wrogów oraz zasadę, że cel polityczny usprawiedliwia niemal każde zachowanie.
Wystarczy przypomnieć publiczne wystąpienia Boguckiego.
„Ćwierćdziennikarz”, „koalicja oszustów”, wygrażanie palcem, polityczne połajanki i demonstracyjne lekceważenie przeciwników. Trudno nie zauważyć, że w jego repertuarze retorycznym więcej jest politycznego pałkarstwa niż kultury dialogu.
Prezydent Nawrocki to wie i dlatego właśnie Boguckiego dopieszcza, kokietuje, schlebia mu, stawia wyżej od niedawnych towarzyszy broni i wykreowanych w opozycji do łżeelit, służalczych wobec wodza i rewolucji, elit „patriotycznych”.
A teraz spójrzmy na miasteczko pod Trybunałem Konstytucyjnym. Namioty, transparenty, patriotyczne deklaracje i atmosfera oblężonej twierdzy. Oto polityczni obrońcy Trybunału, którzy zdają się uważać, że racja konstytucyjna zależy od tego, po której stronie politycznego barykadowania się człowiek stoi.
I właśnie w takim momencie Karol Nawrocki organizuje konsultacje parlamentarne w sprawie uzdrowienia Trybunału.
Ale sam na nie nie przychodzi! Wysyła Zbigniewa Boguckiego.
Pozwolę sobie na złośliwość: czyżby pan prezydent obawiał się trudnych pytań ze strony polityków i dziennikarzy? Czy uznał, że łatwiej będzie wystawić do rozmów człowieka, który potrafi mówić bezprzykładnie ostro, nie przebierając w słowach, niż samemu zmierzyć się z niewygodnymi argumentami?
A przecież chodzi o najpoważniejszy kryzys konstytucyjny w państwie!
Co więcej, strona prezydencka nie przedstawia własnego projektu rozwiązania problemu. Mamy więc rozmawiać o uzdrowieniu Trybunału, nie wiedząc nawet, jaki konkretnie pomysł ma na to Pałac Prezydencki.
Przypomina mi to bolszewicką metodę: najpierw wskazać wroga, potem ogłosić, że tylko my mamy rację, a na końcu zażądać podporządkowania się rewolucyjnemu porządkowi.
W eseju Michała Augustyna szczególnie zapamiętałem fragment „Uwodzenie chama”. Autor opisuje mechanizm politycznego schlebiania sfrustrowanym ludziom, podsycania ich niechęci do elit i przekonywania, że tylko własne środowisko ma monopol na patriotyzm.
Nie obrażam ludzi protestujących pod Trybunałem. Mają do tego prawo. Pytam natomiast, kto i w jakim celu podsyca przekonanie, że obrona interesów jednej partii jest równoznaczna z obroną Polski.
I tu właśnie widzę Boguckiego.
Nie chodzi oczywiście o historyczną tożsamość, lecz o podobieństwo pewnych metod politycznego działania: monopolizowanie racji, piętnowanie przeciwników i zastępowanie dialogu ideologiczną mobilizacją.
Michał Augustyn pisał, - cytuję: „Cham, czyli prymityw zawsze łaknący prostych, często spiskowych wyjaśnień. Cham nienawidzący wszystkich elit. Ten cham stanowi właśnie o sile bolszewików polskiej prawicy. On chce bezpieczeństwa z daleka od odpowiedzialności i wolności, od debat, również tych toczonych przez „rewolucjonistów”. Tak postępowali niegdysiejsi sekretarze PRPR…, - Koniec cytatu.
Lenin miał swoich komisarzy. Kaczyński ma swoich rewolucjonistów. A Nawrocki ma Boguckiego.
Na koniec pozwolę sobie na krakowską szpilkę.
Panie prezydencie Nawrocki! Jeśli do rozmów o uzdrowieniu Trybunału wysyła Pan człowieka, którego znakiem rozpoznawczym stało się obrażanie tych, którzy zadają niewygodne pytania, to proszę się nie dziwić, że zamiast uzdrowienia państwa dostajemy kolejny spektakl politycznej rewolucji.
Bo Lenin przynajmniej sam stanął na czele rewolucji. A Pan woli wysłać do boju swojego komisarza.
Krzysztof Pasierbiewicz, emerytowany nauczyciel akademicki, niezależny bloger


Komentarze
Pokaż komentarze (9)