Tę krótką opowieść pragnę zadedykować tym wszystkim zgorzknialcom, którzy jak najęci ględzą, że w Polsce posierpniowej nic się nie zmieniło.
Mój Boże! Ale się porobiło! Wyobraźcie sobie, stoję wczoraj pod wieczór w kolejce do kasy w Carrefourze, a przede mną chichoczą dwie szesnastolatki, wyperfumowane jakąś dobrą wodą, tipsy na pół metra, prosto od fryzjera, na pierwszy rzut oka widać, że lecą na jakąś wesołą imprezkę.
I wyobraźcie sobie, nie przestając pytlować, przemiłe panienki wyciągają z wózka „zestaw wieczorowy” układając na kasowej taśmie, w tasiemcowym rządku, uwaga!: litrową butelkę Pana Tedeusza, trzy markowe wina, dwa kartony soku, zgrzewkę coca coli, mentosy, a na samym końcu dwie paczki kondonów. - Ładny zestaw, prawda?
No cóż, signum temporis! Nie ma się, co oburzać! Lecz tylko czasem trochę piknie serce, gdy sobie przypomnę, że kiedy byłem w ich wieku, no może ciut później, po flaszeczkę „czystej wyborowej” musiałem pokornie odczekać, często bezskutecznie, w milowej kolejce, a za popitkę musiała wystarczyć zwyczajna kranówka. A jak kupowałem pierwszą w moim życiu paczkę prezerwatyw, czerwony jak burak, z sercem podchodzący go gardła, dreptałem pod apteką ze cztery godziny, nim się odważyłem.
Nie ma w tym nic złego , że miłe panienki chciały się zabawić.
Zaniepokoiłem się jednak, gdy kiedy o tym opowiedziałem z dającym do myślenia wyrzutem mojej córce, która właśnie kończy liceum, moje oczko w głowie popatrzyło na mnie jak bym był spadł z księżyca i powiedziało z podobnym mojemu wyrzutem: Tato! Chyba cię pogięło! Wyluzuj troszeczkę!
Serdecznie Państwa pozdrawiam,
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akadenicki)


Komentarze
Pokaż komentarze (3)