Pośród moich znajomych są sympatycy wszystkich opcji politycznych.
Im bliżej 10 kwietnia tym więcej toczy się rozmów o narodowej tragedii, jaką była bez wątpienia katastrofa smoleńska.
Przysłuchując się dyskusjom prowadzonym w pracy, na przyjęciach i kawiarnianych ogródkach na krakowskim Rynku zauważyłem obiecującą prawidłowość.
Zaobserwowałem, że z dnia na dzień rośnie wzajemne zbliżenie Rodaków złączonych żalem po tragicznej śmierci Lecha i Marii Kaczyńskich, oraz towarzyszącej im do końca elity Urzędników Państwowych.
Niestety, odnotowałem też inną prawidłowość. Rzuciło mi się w oczy, że to międzyludzkie zbliżenie zdaje się nie dotyczyć sympatyków Platformy i SLD, którzy, jak tylko dyskusja schodzi na obchody rocznicowe, albo wymownie milkną strojąc głupawe miny, a to starają się zmienić niemiły im temat, lub też czekają na byle okazję, żeby się tylko do czegoś przyczepić – vide omyłkowo dodana literka na tablicy pamiątkowej w Kwidzyniu, która od wczoraj urasta w mainstreamowych mediach do rangi mega niusa przyćmiewającego tragedię libijskich męczenników i nieodwracalne skażenie przyrody po japońskim tsunami.
I nie mam cienia wątpliwości, że w tym samym czasie, kiedy pełnokrwiści Polacy będą się modlili zapalając znicze, oni się wybiorą na weekendowego grila, gdzie się napchają do syta karkówką wymieniając opinie o modzie na sukces i tańcach na lodzie.
Zawstydzające to i żałośnie smutne. Lecz najsmutniejsze jest to, że w pewnym sensie trudno ich obwiniać. Bo oni po prostu tacy są – narodowo autystyczni.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Post Scriptum
Określenie "norodowo autystyczni" oparłem na jednej z wielu definicji autyzmu opisującej tę przypadłość jako "niezdolność do rozumienia uczuć innych ludzi"


Komentarze
Pokaż komentarze (20)