Dedykowane Wielce Szanownej Pani Zuzannie Kurtyce
Ponieważ administrator ukrył tekst mojej notki wczoraj w nocy, próbuję zamieścić tekst ponownie:
Właśnie wróciłem z krakowskich obchodów pierwszej rocznicy wawelskiego pochówku Lecha i Marii Kaczyńskich.
Nie będę wyliczał ile osób było, z której strony, bo nie o to chodzi.
Maszerując z dumnie podniesioną głową Traktem Królewskim z Bazyliki Mariackiej na Wawel , wzruszyłem się skandowanym prze tłum, dobrze mi znanym hasłem „chodźcie z nami dziś nie biją”. Przypomniało mi się, jak się biłem z ZOMO pod Arką w Nowej Hucie ponad dwadzieścia lat temu, a w tym samym czasie ci, których na demonstracjach nie było bo zrobili w gacie, tworzyli na sępa bezideowe pryncypia Trzeciej Rzeczypospolitej. Bardzo się wzruszyłem.
Aż doszliśmy pod Krzyż Katyński u podnóża Wawelskiego Wzgórza. Tu spotkały się dwie manifestacje. Rzecz można powiedzieć w demokracji normalna.
Lecz, kiedy przyzwoici ludzie, w hołdzie dla tragicznie zmarłej w służbie Państwu Pary Prezydenckiej zaintonowali solidarnościowy hymn „Boże coś Polskę”, spoza kordonu policji rozległo się zdziczałe wycie, gwizdy i buczenie. Poczułem palikoci fetor zmieszany z mdłym zapaszkiem seniszyniej tapety.
Po powrocie do domu wywiesiłem garnitur na balkonie.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Nie będę wyliczał ile osób było, z której strony, bo nie o to chodzi.
Maszerując z dumnie podniesioną głową Traktem Królewskim z Bazyliki Mariackiej na Wawel , wzruszyłem się skandowanym prze tłum, dobrze mi znanym hasłem „chodźcie z nami dziś nie biją”. Przypomniało mi się, jak się biłem z ZOMO pod Arką w Nowej Hucie ponad dwadzieścia lat temu, a w tym samym czasie ci, których na demonstracjach nie było bo zrobili w gacie, tworzyli na sępa bezideowe pryncypia Trzeciej Rzeczypospolitej. Bardzo się wzruszyłem.
Aż doszliśmy pod Krzyż Katyński u podnóża Wawelskiego Wzgórza. Tu spotkały się dwie manifestacje. Rzecz można powiedzieć w demokracji normalna.
Lecz, kiedy przyzwoici ludzie, w hołdzie dla tragicznie zmarłej w służbie Państwu Pary Prezydenckiej zaintonowali solidarnościowy hymn „Boże coś Polskę”, spoza kordonu policji rozległo się zdziczałe wycie, gwizdy i buczenie. Poczułem palikoci fetor zmieszany z mdłym zapaszkiem seniszyniej tapety.
Po powrocie do domu wywiesiłem garnitur na balkonie.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)


Komentarze
Pokaż komentarze (11)