Motyw muzyczny - patrz: http://www.youtube.com/watch?v=fkFGwQz_uqM
Przykro mi to mówić, ale słuchając expose Premiera poczułem się po raz wtóry upokorzony przez szefa własnego Państwa. Podobnie jak wtedy, gdy 13 grudnia 1981 generał Jaruzelski ogłaszał wprowadzenie stanu wojennego, a za jego plecami zwisała żałośnie przekrzywiona polska flaga z orłem odartym z korony. To samo poczucie upodlenia i bezradnej wściekłości.
Niedawno pisałem na blogu:
„Donald Tusk zdeptał polityczny obyczaj. W dążeniu do partyjnej hegemonii nie ma już poczucia wstydu. Wprowadził prawo dżungli. Kto silniejszy, ten lepszy. Cham chama chamem pogania. Wszystkie chwyty dozwolone. Zaniechał wprowadzenia reform by się przypodobać ludziom. Dokonał skoku na emerytury. Wpędził Polskę w monstrualne długi. Śledztwo smoleńskie bez zmrużenia oka oddał w obce ręce. Zakwestionował dorobek poległego na służbie Prezydenta Państwa. Od szefa opozycji zażądał badań psychiatrycznych. Ustami Palikota podpuszczał młodych Polaków do bezczeszczenia modlących się ludzi. Próbował podstępnie obejść konstytucję celem zwiększenia frekwencji wyborczej. Byle tylko rządzić! Zagarnąć jak najwięcej stanowisk! Obsadzić przyczółki. Usunąć niewygodnych, choćby byli genialnymi fachowcami...
A więc historia zatoczyła błędne koło. Pod koniec lat siedemdziesiątych ceny poszły w górę. Dziesięć lat później naród się zbuntował. Zrodziła się Solidarność. „Upadła” komuna. Odzyskaliśmy wolność. Wywalczyliśmy sobie demokrację...
A co było dalej? Donald Tusk wraz z pewnym zegarmistrzem światła purpurowym rezydującym przy ulicy Czerskiej zabełtali tak Polakom w głowach, iż ani się obejrzeli, gdy wrócili do modelu zarządzania Państwem prawie identycznego, jak przed czerwcem 89. Wszystko znów jak za komuny. Tylko ludzie przefarbowani i wystrój zmieniony...".
Kiedy pisałem te słowa miałem jeszcze resztkę nadziei, że może przesadzam.
Swoim expose Premier Tusk rozwiał moje wątpliwości. W putinowskim stylu pokazał rządzonym, że już ma w ręku wszystko. Że praktycznie unicestwił opozycję. Że może szermować do woli państwową kasą. Że ma za sobą europejskie lewactwo. Że nie musi się już bać sondaży. Że jest praktycznie bezkarny, bo sobie podporządkował sądownictwo i resorty siłowe. A więc, de facto dzierży władzę absolutną i nie muszę chyba przypominać, jak się zwykło nazywać ten rodzaj „przywódców państwowych”.
Nasz „generalissimus multiplex” stał się na tyle bezwstydny w swej bucie i pewności siebie, że w swoim expose odkrył do końca karty. Pokazał gdzie ma dbałość o interes Polaków, o zdrowie obywateli, o szkolnictwo, o bezrobotną polską młodzież, o rodziny przymierające głodem, o emerytów grzebiących w śmietnikach i tak dalej. Ani słowa na ten temat. Och, przepraszam, zrobił jeden wyjątek – obiecał podwyżkę dla policji by miała jeszcze więcej siły do kopania patriotów czczących polską niepodległość – patrz, ostatnie wydarzenia z 11 listopada.
Ziściły się jego marzenia. Bo mu się wreszcie udało przekonać znaczny odłam społeczeństwa, że, jak kiedyś napisał: „polskość to nienormalność”(Donald Tusk, Polak przełamany, Znak, 11/1987).
A jego expose to dla mnie zapowiedź wprowadzenia w Polsce "stanu wojennego" tyle, że tym razem bez czołgów i transporterów opancerzonych. Niegdyś użyto wojska i oddziałów ZOMO, a teraz się zanosi na aneksję przy pomocy wirtualnych operacji finansowych.
Generał Jaruzelski odebrał Polakom wolność. Donald Tusk pozbawił rodaków nadziei na przyszłość. Żadnej recepty na Polskę. I nawet Palikot grzmiał z trybuny sejmowej, że to expose to wyłącznie pomysł na dyktat Platformy, która ma Polskę w nosie.
Gdy słuchałem wystąpienia Premiera przychodziły mi na myśl przerażające paralele.
No bo przypomnijmy sobie. Obydwoje, Tusk i Jaruzelski chwalą się bezkrwawym wprowadzeniem przemian systemowych. A jakie są między nimi różnice? Niewielkie. Tyle, że Jaruzelski straszył Polaków sowiecką interwencją, a Tusk wczoraj szantażował usiłującą bronić polskich interesów opozycję zbliżającym się kryzysem. Jaruzelski stosował cenzurę, a Tusk zamknął ludziom usta pręgierzem poprawności politycznej.
Obydwu tych panów cechuje zakodowana w genach skłonność do lewactwa i serwilizm wobec Moskwy, a obecnie także i Brukseli.
Jaruzelski przekonywał, że Polska, jako szesnasta republika Związku Radzieckiego to przecież nic strasznego, a jeśli się dobrze wsłuchać w expose Premiera to widać, że Donald Tusk dał do zrozumienia, że istnieje realne prawdopodobieństwo utraty suwerenności Polski na rzecz Unii Europejskiej, bo „nie będzie innego wyjścia”, ale, że to w końcu nic takiego złego.
W roku 1981 Jaruzelski odciął ludziom telefony. W expose Premier zapowiedział likwidację ulgi na Internet, czytaj – zanosi się na wykluczenie Polaków z dostępu do informacji, a mówiąc dokładniej uniemożliwienie ludziom kontaktu i wymiany myśli.
Jaruzelski zakazał Polakom zgromadzeń specjalnym wojennym dekretem. Tusk z natomiast, pod pozorem walki z kibicami szykuje spec-ustawę ograniczającą obywatelom prawo do demonstracji i wyrażania politycznych przekonań.
Jaruzelski by zdławić możliwość wybicia się Polski na wolność powołał Wojskową Radę Ocalenia Narodowego (WRON).
Idąc za przykładem generała, Premier Tusk ukonstytuował organ, który proponuję nazwać Cywilną Radą Upokorzenia Narodowego (CRUN).
No bo jak inaczej nazwać rząd, w skład którego Premier powołał byłego TW Michała Boniego, Tomasza Arabskiego zwanego smoleńskim łapiduchem, Barbarę Kurdycką, która amal nie spacyfikowała Uniwersytetu Jagiellońskiego, Sławomira Nowaka, który zasłynął z wypowiedzi, że rząd skopie opozycji tyłki, Radosława Sikorskiego, który jawnie wzywał do dorzynania watah, bigota Jarosława Gowina i cyniczną Joannę Muchę, której się wyrwało, że starszych Polaków nie warto już leczyć, bo szkoda pieniędzy. Przypomnę też „zasługi” dla Polski pań Marszałkiń Kopacz i Nowickiej.
Po expose, do późnych godzin nocnych panu Tuskowi zadawano pytania poselskie. Premier nie raczył ich wysłuchać osobiście. Ale następnego dnia rano pofatygował się ochoczo do Sejmu. Niestety nie po to żeby odpowiedzieć na zadane pytania, ale by przy akompaniamencie chamskiego rechotu posłanek i posłów Platformy naigrywać się i szydzić imiennie z posłów opozycji. Przyszedł tylko po to, żeby ludzi zgnoić i poniżyć. Żeby pokazać, kto tu rządzi. Kto tu lepszy, a kto gorszy. To był pokazowy spektakl nienawiści. A mówi się, że to Jarosław Kaczyński sieje wśród Polaków niezgodę. Gdy patrzyłem na oczy Premiera prowikującego opozycję, przypomniały mi się kabotyńkie zachowania satrapów Putina, Łukaszenki, daruję już Państwu nazwiska z nieco odleglejszej historii.
No tośmy się doczekali, nieprawdaż???
A tych, którzy teraz powiedzą, że piszę tę notkę by zasiać nienawiść chciałbym raz jeszcze przestrzec, że w Niemczech lat trzydziestych też się zaczynało niewinnie. Dopóki część obywateli Rzeszy nie uwierzyła w to, co im wmówił führer.Czy pamiętacie Państwo przesłanie filmu „Kabaret”? Nie? Więc w skrócie przypomnę, że akcja toczy się w Berlinie w okresie dochodzenia Hitlera do władzy. „Elity” niemieckiej stolicy panoszą się ogarnięte poczuciem wyższości „lepszych nad gorszymi” i bez żadnych hamulców depczą wszelkie normy, obyczaje i świętości.
Sprawę ewentualnych analogii do obecnych spraw polskich pozostawiam do oceny Państwa. Nie ukrywam, że jestem bardzo ciekaw Waszych komentarzy.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Post Scriptum
Jeśli ktoś uważa, że moja notka jest demagogiczna, co mi zaraz zarzucą propagandyści PR rządu pana Tuska, proszę o stosowne komentarze, w których wskażecie Państwo fragmenty tekstu nie odpowiadające prawdzie.
Patrz również:


Komentarze
Pokaż komentarze (33)