echo24 echo24
1694
BLOG

DZIECI POLSKIE

echo24 echo24 Rozmaitości Obserwuj notkę 120

 

Zanim znów się wciągnę w politykę opowiem Wam coś zabawnego.
 
Ostatnie dwa tygodnie spędziłem na nartach w Tatrach. Pełnia szczęścia. Trzynaście dni błękitnego nieba dosłownie bez jednej chmurki, nośny śnieg i żadnych problemów bo laptopa zostawiłem w domu. Słowem żyć, nie umierać, albo jeszcze jeden dowód, że życie potrafi być piękne.
 
Posiłki jadałem przy wspólnym stoliku z pewnym szalonym dziadziem, który spędzał wczasy narciarskie z ukochanym pięcioletnim wnuczkiem o imieniu Kubuś, mizernym chłopczykiem z gatunku urodzonych niejadków. Już pierwszego dnia się skapowałem, że dziadzio postanowił podtuczyć swoje oczko w głowie.
 
W związku z czym przy każdym obiedzie dziadzio wmuszał we wnusia dwa talerze zupki, a na drugie ładował mu na talerz porcję, która Pudzianowi wystarczyłaby na tydzień. Kubuś z wybałuszonymi oczami, z ziemniaczkami pod lewym i surówką pod prawym policzkiem przeżuwał godzinami mięsko walcząc z przysłowiowym pawiem, a dziadzio strofował nieszczęsnego dzieciaka, że jak nie zje mięsa to nie wygra zawodów. Po jakiejś pół godzinie znudzony dziadzio zostawiał Kubusia nad pełnym talerzem zakazując jednak wstawania od stołu zanim nie zje wszystkiego do końca. W efekcie zdyscyplinowany Kubuś kończył obiadek na pięć minut przed kolacją, którą oczywiście również musiał spałaszować.
 
Pewnego dnia spóźniłem się na obiad i zastałem w jadani samotnego Kubusia siedzącego nad ogromnym kotletem z cierpiętniczą miną bo wszystkie dzieci już się dawno poszły bawić. Widząc rozpacz nieszczęsnego dziecka zaproponowałem, że skoro już nie może, to niech odniesie talerz do kuchni, na co Kubuś z pełną buzią odpowiedział, że „dziadzio powiedział paniom kucharkom by go pilnowały”. Westchnąłem więc nad nieszczęściem chłopczyka z zacząłem pałaszować obiad.
 
Gdy kończyłem drugie danie zauważyłem, że Kubuś taksuje mnie bacznym wzrokiem, aż się w końcu zdecydował i powiedział, cytuję dosłownie: „Proszę pana! Czy nie ma pan może jakiegoś pomysłu, gdzie mógłbym schować tego kotleta żeby dziadek go nie znalazł?”. Z trudem powstrzymując wybuch śmiechu rozejrzałem się, czy nikt nie widzi i syknąłem przez zęby: Przerzuć swojego kotleta na mój talerz, a ja go odniosę do kuchni.
 
Nigdy w życiu nie widziałem szczęśliwszego dziecka.
 
Do końca turnusu przychodziłem później na obiad, a bystry Kubuś bez jednego słowa powtarzał zbawienną procedurę. Chyba nikt w całym moim życiu nie okazał mi tyle wdzięczności i po paru dniach wyczułem, że Kubuś mnie wręcz uwielbia.
 
Ostatniego dnia były zawody dla dzieci w slalomie. Kubuś zdobył pierwsze miejsce w swojej grupie, a gdy odbierał złoty medal, uszczęśliwiony dziadzio powiedział do wnusia: „Nigdy byś nie wygrał tych zawodów jak byś nie jadł mięska”. A Kubuś z zawadiacką miną pomachał mi nad głową dumnego z siebie dziadzia zdobytym dyplomem.
 
Bo najważniejszy proszę Państwa jest tak zwany złoty środek. Ja miałem doskonały ubaw, dziadzio przeświadczenie, że wreszcie odżywił wnusia jak należy, a Kubuś szczęśliwe wczasy, które mu się należały za inteligencję.
 
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
echo24
O mnie echo24

emerytowany nauczyciel akademicki, tłumacz, publicysta, prozaik, bloger niezależny

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (120)

Inne tematy w dziale Rozmaitości