Ilustracja muzyczna: http://www.youtube.com/watch?v=YtDhMzDkois
Wybór piosenki „Koko Euro Spoko” przebojem zbliżających się mistrzostw piłkarskich rozsierdził do żywego trzeciego po Dodzie i Korze Jackowskiej celebrytę nad celebrytami, niestrudzonego krzewiciela bezobciachowej subkultury salonu Trzeciej Rzeczpospolitej, niejakiego Kubę Wojewódzkiego, który wybrany przez rodaków w drodze plebiscytu przebój obśmiał i wyszydził, że to, jak się wyraził „wiocha i ugniatanie kapusty”.
Nie znam korzeni rodowych pana Kuby, lecz nie sądzę by łączyły go więzy krwi z Księżniczką Monako. Mam tedy nieodparte wrażenie, że mamy tu do czynienia z modelowym przypadkiem zakompleksionego euro-buraka, któremu odbiła palma po wejściu Polski do Unii. Bo jak mi mama zawsze powtarzała: „nie ma nic gorszego synku niż ambaras, kiedy leszcz się poczuje szczupakiem”.
A, o walorach muzycznych szlagieru „Koko Euro Spoko” mógłby się ewentualnie wypowiedzieć pan Wojciech Kilar, jeśli zechce oczywiście.
Z panem Kubą natomiast chciałbym się podzielić doświadczeniem, że Polacy zawsze, na tak zawanych imprezach masowych śpiewają biesiadne piosenki, które podobnie jak „Koko Euro Spoko”, nie przypominają bynajmniej koncertów fortepianowych Fryderyka Chopina.
A więc pani Kubo, bez osobistych przytyków kończę zawołaniem:
Pije Kuba do Jakuba! Koko Euro Spoko! I git majonez!
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Czytaj również:


Komentarze
Pokaż komentarze (24)