Przed chwilą obejrzałem w telewizji fragment uroczystych obchodów diamentowego jubileuszu królowej Elżbiety II.
Na balkonie Pałacu Buckingham uśmiechnięta Królowa w asyście rodziny, a na trasie dojazdowej do pałacu setki tysięcy przez nikogo niepilnowanych, roześmianych i szczęśliwych Brytyjczyków pozdrawiających ze łzami w oczach swą władczynię z autentyczną miłością i bezgranicznym poszanowaniem.
I tak sobie pomyślałem. Boże! Gdzie ja żyję?
Przed Pałacem Prezydenckim banda rozwydrzonych zwyrodnialców sika na płonące znicze gasząc pety na karkach modlących się ludzi. Sejm skuty łańcuchami przez wyjących z nienawiści robotników. A pod Kancelarią Premiera kolejne pikiety zmieniają swoje warty. I to bezustanne łgarstwo mediów, że jest cudnie.
Tam miłość i poszanowanie, tu poruta i wzgarda.
Pochlastać się można!
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)


Komentarze
Pokaż komentarze (54)