Życie mknie nauczyło, że jak Polak czegoś chce sercem i duszą, to niemożliwe staje się możliwym. A żeby udowodnić swoją rację, coś Państwu opowiem.
Ponad pięćdziesiąt lat temu, jako kilkunastoletni trampkarz broniłem barw Cracovii na bramce. Trenował mnie Leopold Michno, który mi szczerze mówił, że mam wielki talent, ale nie zrobię kariery bramkarskiej, bo jestem na golkipera za mały.
Lecz widząc mój zapał i serce do piłki dał mi życiową szansę i wystawił do pierwszego składu na przedmecz poprzedzający spotkanie ligowe z Ruchem Chorzów.
W tamtych czasach, przed meczami ligowymi były tak zwane przedmecze, w których grali trampkarze rozgrywających spotkanie klubów. Na pełnowymiarowym boisku! Przed prawdziwą widownią! Nie zdajecie sobie Państwo sprawy, co to było za przeżycie dla kilkunastoletniego chłopca.
Spełniło się marzenie mojego dzieciństwa.
Pamiętam, jak kochana mama, wyprała w rękach jedenaście zestawów niemiłosiernie ubabranych błotem pasiastych koszulek, spodenek i sztuc.
A ja sobie przyrzekłem, że choćbym miał sczeznąć to bramki nie puszczę.
I wybiegliśmy na boisko. Ci, co grają w piłkę wiedzą, co to za uczucie. Serce wali w gardle, a w uszach brzęczy tumult zebranych na trybunach kibiców.
Trampkarze Ruchu zaatakowali ostro od pierwszego gwizdka. W piętnastej minucie był moment krytyczny, gdyż ich kostropaty i nad wiek wyrośnięty napastnik strzelił mi w lewy róg zjadliwego szczura zdawało się nie do obrony. Ale się rzuciłem jak tygrys i jakimś cudem Boskim złapałem piłkę pod siebie przyciskając ją mocno do serca.
Do śmierci będę pamiętał zapach mokrej trawy zmieszany ze specyficzną wonią natłuszczonej skóry, bo wtedy piłki się smarowało kawałkiem słoniny by nie namakały.
Przedmecz się miał ku końcowi przy stanie zero do zera, stadion się zapełnił i wzrastało napięcie na trybunach. Aż w ostatniej minucie, rozpędzony obrońca Ruchu dostał tak zwaną wykładkę i z kilkunastu metrów z całej siły rąbną mi piorunującą bombę pod samą poprzeczkę.
Zdawało się, że przy moim wzroście nie mam najmniejszych szans by ten strzał obronić.
A jednak, kiedy usłyszałem krzyk kibiców Cracovii, polska dusza mi podpowiedziała: Musisz ten strzał obronić! I poszybowałem w powietrze, jak orzeł. Jakimś nadludzkim wysiłkiem wypiąstkowałem prawą ręką piłkę ponad poprzeczkę. Niestety wylądowałem na lewej, którą złamałem w trzech miejscach, co zakończyło moją piłkarską karierę.
Ale gola nie puściłem.
I dlatego wiem, co czują teraz chłopaki z naszej narodowej jedenastki, bo pamiętam, co wtedy przeżywałem przed tym najważniejszym meczem w moim życiu. Kłębiące się w głowie myśli. Nieprzespane noce. I nieznośna obawa, by nie zawieść nadziei kibiców.
Ale wiem także, że w piątek nasi chłopcy, łącznie z tymi, którzy grają na Zachodzie, jak tylko usłyszą kilka pierwszych nut Mazurka Dąbrowskiego śpiewanego przez tysiące ludzi przypomną sobie o tym, co każdemu Polakowi gra w duszy.
I właśnie, dlatego jestem przekonany, że Wojtek Szczęsny nie przepuści piłki do siatki, a któryś z naszych niesiony falą dopingu tysięcy polskich kibiców na Stadionie Narodowym strzeli Grekom wymarzoną zwycięską bramkę.
I tylko jedno mi spokoju nie daje, że jeśli wygramy, media głównego nurtu natychmiast wytłumaczą ludziom, iż to nie zasługa naszych dzielnych chłopców, lecz pana premiera Tuska i pani ministry Muchy.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Patrz także:


Komentarze
Pokaż komentarze (8)