Jutro gramy z Rosją mecz o wszystko. Świetna gra naszych przeciwników z Czechami zdaje się dawać naszej jedenastce raczej nikłe szanse. Ale historia lubi się powtarzać, więc coś wam opowiem, szczególnie tym młodszym.
W roku 1952 bezpieka wykończyła ojca za działalność akowską. Miałem wtedy siedem lat i zapamiętałem dzieciństwo, jako mroczny koszmar. Bezustanne zgarnianie, niezliczone rewizje w domu, dokwaterowany ubek, strach, płacz i upokorzenie.
Matka wpadła w czarną rozpacz. Żeby nas z bratem utrzymać pisała całymi nocami na maszynie i sprzedawała po kolei biżuterię, obrazy, srebrne sztućce, a w końcu jej ukochany fortepian. Nigdy nie widziałem Mamy uśmiechniętej.
Aż naszedł czerwiec roku 1957. Pamiętam jak mama przyszła z pracy dziwnie odmieniona i oznajmiła, że jedziemy na mecz z Rosją do Chorzowa.
W rozklekotanym zakładowym autobusie panowała atmosfera jakbyśmy jechali na wojnę. Pamiętam, że po przyjeździe na miejsce spojrzałem na niebo, bo myślałem, iż nadciąga burza. Ale niebo było czyste, a grzmiał Stadion Śląski. W miarę jak zbliżaliśmy się do kultowego kolosa wzmagał się groźny pomruk zdradzonych w Jałcie Polaków, którzy przyjechali na mecz, ale tak naprawdę, by wykrzyczeć i zamanifestować nienawiść do sowieckiego ciemiężcy i zaprzedanych Moskwie władz polskich.
Jako dwunastoletni chłopak nie do końca ogarniałem, co się dzieje. Po odśpiewaniu polskiego hymnu na stadionie zawrzało jak w piekielnym kotle. To było coś więcej niż doping. To był przypominający huk rozszalałego oceanu desperacki krzyk ludzi zniewolonych.
I mecz się rozpoczął. Związek Radziecki był wtedy sportową potęgą i nasze szanse na zwycięstwo były praktycznie żadne. A jednak niemożliwe stało się możliwym. Ryk stu tysięcy Polaków zebranych na śląskim kolosie uskrzydlił naszą drużynę, która ruszyła na ruskich jak polska husaria w bitwie pod Kłuszynem w roku 1610, po której Żółkiewski zajął Moskwę. Polscy reprezentanci przypuścili na rosyjską bramkę falowe ataki próbując rozbić rosyjską obronę. I wreszcie nadszedł ów pamiętny moment, gdy maleńki Gerard Cieślik strzelił główką zwycięskiego gola.
Myślałem, że się niebo na nas zwali. Blisko sto tysięcy ludzi zawyło ze szczęścia, jakby nad stadionem przetaczała się jakaś gigantyczna burza z piorunami. Ludzie rzucali się sobie w objęcia, płakali z radości, poleciały w górę czapki, kapelusze, marynarki, torebki. Wszyscy krzyczeli niech żyje wolna Polska! Rozbrzmiewały toasty i bimber lał się strumieniami.
Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, że nie da się zabić naszej polskiej duszy. Że prawdziwi Polacy nigdy nie ugną karku przed Rosją.
I raptem zobaczyłem, że moja mama się śmieje, że jest po raz pierwszy od wielu lat uszczęśliwiona. Oszalała z radości wzięła mnie w objęcia wrzeszcząc mi do ucha: „Synku mój kochany! Pokonaliśmy sowietów!!! Szkoda tylko, że tata nie dożył tej chwili!!!”.
Do grobowej deski tego nie zapomnę, tej dumy, że jestem Polakiem, - tyle wspomnień.
Od tamtego pamiętnego zwycięstwa na Stadionie Śląskim minęło pięćdziesiąt pięć lat.
Zdawało się, że w ostatnim dwudziestoleciu Polacy zapomnieli, co to patriotyzm. Ale w czasie meczu z Grecją kibice zebrani na stadionie, a także rodacy zgrupowani na tysiącach placów polskich miast, miasteczek i wiosek jeszcze raz potwierdzili, że się nie da zabić polskiej duszy. Nie tylko stadion lecz cały kraj spowił kolor biało czerwony i znów słowo Polska odmieniano na milion sposobów. Bo my mamy miłość do Ojczyzny zakodowaną w genach. A gdyby ktoś przyniosł na mecz flagę Unii Europejskiej wyszedłby na głupka.
Dlatego święcie wierzę, że jutro na Stadionie Narodowym „dokopiemy” Ruskim za kłamliwy raport Anodiny, w którym obwieszczono światu, że dziesiątego kwietnia roku 2010, pod Smoleńskiem, pijany polski generał zabił prezydenta Rzeczpospolitej i kwiat polskiej generalicji.
I choć nasi są znacznie niżej notowani wierzę całą duszą, że jutro, jak tylko zabrzmi pierwsza nuta Mazurka Dąbrowskiego, zebrani na Stadionie i przed telewizorami Polacy rozwiną biało czerwone sztandary i tak jak tylko oni potrafią gruchną gromkim: „Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy”.
A nasza drużyna niesiona na skrzydłach tego zawołania, jeszcze raz, jak pod Kłuszyną, Wiedniem i Monte Casino odniesie zwycięstwo, które się światu zdaje niemożliwe.
A jeśli nie daj Boże przegramy, to wierzę w mądrość polskich kibiców, iż mimo upokorzenia wyzywającym marszem Rosjan przez serce Warszawy nie dadzą się sprowokować, bo na Kremlu tylko czekają na to, by obwieścić światu, że polscy nacjonaliści napadli na rosyjską demonstrację pokojową.
Krzysztof Pasierbiewicz (nauczyciel akademicki)
Patrz również:


Komentarze
Pokaż komentarze (19)