W mediach rozgorzała wrzawa po skazaniu pani Doroty Rabczewskiej ps. „Doda” prawomocnym wyrokiem sądu na grzywnę. Rozgdakali się wiedzący zawsze lepiej celebryci, lecz jak zwykle nie o sedno sprawy chodzi, lecz by się tu i tam pokazać, chlapnąć coś głupawego i zainkasować kasę.
Ale nie o tym chcę mówić, bo nie dyskutuję z wyrokami sądowymi. Opowiem za to Państwu pewną dającą do myślenia dykteryjkę.
Otóż jakiś czas temu, kiedy pan Krzysztof Zanussi zaangażował Dodę do swojego filmu siedziałem z kolegami w kultowej kawiarence Vis-à-Vis w Krakowie, gdzie się tradycyjnie od lat spotyka krakowska bohema i jej różnorakiego autoramentu popłuczyny.
Grupa złożona z artystów Piwnicy pod Baranami i Teatru Starego, kilku profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego i lokalnych plastyków, popijając „kawę”, odżegnywała od czci i wiary pana Zanussiego oburzając się gremialnie, jak tak wysmakowany reżyser mógł zatrudnić tę... Dodę - nie przytoczę rzucanych epitetów ze względu na ewentualny proces - do swojego filmu, skoro zawsze grywały u niego wyłącznie ikony formatu Mai Komorowskiej.
Przysłuchując się dyskusji wtrąciłem przekornie, iż moim skromnym zdaniem, co by o niej nie mówić, to pani Doda jest pełnokrwistą kobietą nie odrażającą bynajmniej, za co zostałem skarcony zgryźliwymi docinkami i groźnym pomrukiem zebranej w kawiarni starszyzny. A jak powiedziałem, iż żywię obawę, że młodzi ludzie nie mają pojęcia, kim jest Maja Komorowska, dosłownie rzucono się na mnie, że chyba mi się coś chyba w głowie popieprzyło, reszty określników nie przytoczę z oczywistych względów.
Następnego dnia miałem na uczelni ćwiczenia z grupą liczącą ponad trzydzieści osób. Przed rozpoczęciem zajęć zapytałem studentów: „kochani, powiedzcie mi proszę, tylko szczerze, co wam mówi nazwisko Maja Komorowska?”.
No i jak myślicie Państwo, jaki był wynik tej sondy?
Otóż na sali zapadła pełna zażenowania cisza, aż po dłuższej chwili jedna ze studentek odezwała się nieśmiało, że to chyba jakaś aktorka, ale nie jest do końca pewna.
A gdy dopytałem czy wiedzą, kto to jest Doda, rozległ się chóralny okrzyk: No pewnie!!!
Więc puentując notkę ośmielam się twierdzić, że to nie panią Dodę należało postawić przed sądem, lecz „reformatorów” życia publicznego, którzy poprzeczkę intelektualną Polaków zniżyli ostatnimi laty do granicy debilnego absolutu, łącznie z „autorytetami” kreującymi standardy moralne okresu, chyba dla żartu nazwanego „Trzecią Rzeczpospolitą".
I to nie przed zwykłym sądem, lecz przed obliczem wymiaru sprawiedliwości zwanym Trybunałem Stanu.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Patrz również:


Komentarze
Pokaż komentarze (48)