Przepraszam. Nigdy nie pisałem na rauszu, ale dziś wieczór kompletnie się upiłem. W sztok. Odleciałem w kosmos.
Co piłem? Powiem krótko. Upiłem się poezją czystą jak najczystszy węgiel tej ziemi, który przyrodnicy nazwali diamentem.
Właśnie wróciłem z Klubu Pod Gruszką w Królewskim Mieście Krakowie, gdzie pan Leszek Elektorowicz zaprezentował tomik poetycki pt. „Wiersze dla Marii”, zadedykowany jego ukochanej żonie.
Pan Leszek to poeta z pokolenia, które jeszcze nosi koszulę wpuszczoną do spodni. Ale niejeden młokos z fioletowym czubem i w brew wpiętą agrafką mógłby mu pozazdrościć buntowniczej młodzieńczości świeższej niż źródlana woda.
To był odlotowy wieczór. Narratorami byli utytułowani profesorowie Jagiellońskiej Wszechnicy, a On, przycupnął skromnie wycofany w cieniu reflektorów, mały swą wielkością, Ona zaś, nieskończenie piękna i skromnością wielka, wstydziła się pokazać publice, gdy ją o to poproszono.
Czy ktoś jeszcze potrafi się zdobyć na taką cichość, cytuję jeden z nowszych wierszy Pana Leszka opublikowany w ostatnim numerze dwumiesięczniku ARCANA:
Jestem poetą niszowym
w niszy się mieści niewielu
i tylko garstka jest ze mną
czytam półgłosem
milczą z pół-uśmiechem
klaszczą jedną ręką
a zewnętrzna wrzawa
nie zagłusza ciszy
którą wiersze piszę
w mej zamkniętej niszy
Dziś wieczór, właśnie półgłosem, pan Leszek przeczytał wiersz brzmiący głośniej niż salwa armatnia przypominająca światu o zapomnianej już uczuciowości romantycznej, bo ta jego poezja jest z bezgrzesznej miłości zrodzona. A amunicją tych zdawałoby się zamilkłych na zawsze kanonierek jest język żywy, żarliwy i tak subtelny, że wręcz modlitewny, pełen słońca i światła, posłuchajcie proszę:
Pośród pierzchliwych włosów
ułóż się na mym sercu
w ciszy spłynie twój uśmiech
z uśmiechem ulecą twe słowa
Podasz mi swoje losy
jak lalkę podaje dziecko
podasz zapach mym ustom
i w dłoniach bezbronność twą schowam
Ja ci w zamian oddaję
moją przyszłość w obrazach
jak mgły opadłych
I nieskończoność moją
zmalałą do kilku wrażeń
i barwy nocy w dzień zbladłe
Oddam ci moje słońca
- daleko w falach blask skacze
może przebaczysz mi śpiąca
ja sobie nie przebaczę
Dziś wieczór, chłonąc każdą cząstką mojej duszy atłasową poezję pana Leszka przeplataną nokturnami Fryderyka Chopina czułem się jakbym pił czysty spirytus zakąszając heroiną.
Nie dziwcie się tedy, że jestem urżnięty jak bela.
Bo kto jeszcze dziś się odważy napisać o własnej żonie, cytuję:
Bo na granicy powietrza i kwiatu
bo tu gdzie dotyk zamienia się w psalm
i gdzie w spojrzeniu
kształt wymierność traci
bo jej warg drgnienie
wiedzie w nieskończoność...
Dziękuję Wam, Pani Mario i Leszku za ten czarodziejski wieczór.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)


Komentarze
Pokaż komentarze (25)