Czarna seria niemających końca afer, wpadek i bezprecedensowych kompromitacji patologicznie nieudacznego rządu premiera Tuska definitywnie odebrała partii rządzącej argumenty obrony przed wciąż przybierającą na sile krytyką.
Bezlitośnie ustalony trend najnowszych sondaży (PIS 40% PO 35%) wybił platformersom z rąk ostatni i przez kilka lat skuteczny oręż straszenia obywateli Kaczyńskim.
Uczepiono się tedy ostatniej deski ratunku, czyli skleconego na kolanie sztubackiego wierszyka pt. „Wina Tuska” autorstwa żałośnie się od jakiegoś czasu podlizującego salonowi III RP, niegdyś wspaniałego piosenkarza i satyryka Wojciecha Młynarskiego
I jeśli tylko politykom Platformy, a także zaprzedanym jej dziennikarzom i ekspertom zbraknie argumentów, dyskutant znacząco przewraca oczami i znamiennie odchrząkując rzuca sakramentalne zaklęcie: „Chm! Chm! Oczywiście wina Tuska”, czytaj: „każdy, kto tak myśli jest niepoprawnym politycznie oszołomem i debilem nie wartym wejścia z nim dyskusję”.
Pozwolę sobie jednak zauważyć, iż sęk w tym, że pięcioletni z okładem całokształt działalności premiera dowodzi niezbicie, że to rzeczywiście wina Tuska, który jako prezes rady ministrów jest odpowiedzialny za stan państwa, który, jaki jest każdy widzi.
Krzysztof Pasierbiewicz
(nauczyciel akademicki)
Czytaj również:
„Mit niezastąpionej Platformy”:
A także posłuchaj:
„Baśń o dobrym Donaldzie i złym Jarosławie:
“Pieta polska, rządy Tuska i sposób na pojednanie:


Komentarze
Pokaż komentarze (19)