Do zakopania jeden krok, jeden jedyny krok nic więcej!

UWAGA! Trudny przekaz tylko dla kumatych!

Piszę z marszu.

Właśnie wróciłem ze spotkania klasowego licealnej awangardy młodych gniewnych Krakowa przełomu lat 50-tych i 60-tych.

W roku 1958 dostąpiłem zaszczytu przyjęcia mnie w poczet uczniów elitarnej szkoły, nazywanej w tamtych czasach „Trzecim Męskim Zakładem imienia Jana Kochanowskiego w Krakowie”. Celowo piszę „Zakładem”, bowiem słowo liceum było zakazane, a chlubna nazwa „Zakład” była zastrzeżona wyłącznie dla naszej, męskiej szkoły średniej, o bezprzykładnie ostrym drylu wychowawczym.

W tym niesamowitym liceum słowo „koedukacja” miało wzbudzać w uczniach, jeśli nie obrzydzenie to przynajmniej politowanie, kpinę i pogardę, co na większości adeptów tej niezwykłej sztuby wywarło znamienne piętno.

W naszej szkole panował wszechobecny terror oparty o kodeks niezliczonych nakazów, zakazów, kar oraz restrykcji.   

Niezapomnianą postacią tej dziwacznej szkoły był profesor Pietras, - prze-porządny człowiek, który prócz biologii uczył nas również życia i swoistych manier. Ten zakręcony belfer cierpiał na manię skrótów. Polegało to na tym, że jeśli normalny pedagog mówi do swych uczniów: - Dzień dobry, proszę się przygotować, będziemy teraz pisali ćwiczenie sprawdzające, - pan profesor Piertas wyrażał to samo mniej więcej w ten sposób: - Stop! Błysk! Cwicz! Sprawdz! Pisz!”, - i wszyscy musieli wiedzieć, o co mu chodziło.

Pewnego roku, nakazem Ministra Oświaty, poszerzono szkolny program o nowofalowy przedmiot nazwany „Higieną”, którego miał nauczać profesor biologii. Przenigdy nie zapomnę jak poczciwy Pietras rozpoczął pierwszą lekcję higieny w taki oto sposób:

- Stop! Batiarygi! Moja mama - twoja mama, moja siostra - twoja siostra, moja kuzynka – twoja kuzynka, regularnie, co dwadzieścia osiem dni – O W U L U J Ą - Pisz!!!

- wystraszona klasa notowała wstydliwie, a Pietras grzmiał dalej:

- A jak przyjdziesz kretynie po lekcjach do domu i zobaczysz tłumoku, że twoja mamusia właśnie zaniemogła, to nie drzyj się chamie od progu, co jest do jedzenia, tylko przyłóż mamusi na czoło kompresik i weź sam sobie obiad!

– Zrozumiano?

– TAAAK! – Beczała skrzekliwie klasa, bo wszyscy byli właśnie świeżo po mutacji.

W ten właśnie sposób pan profesor Pietras już w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku wprowadzał swoich uczniów do nowej Europy próbując nas nauczyć szacunku dla kobiet. Ale ten zakręcony belfer był wielką osobowością tej szkoły i wspaniałym człowiekiem, bo w tamtych czasach, za co groziło, jeśli nie więzienie to utrata pracy, miał odwagę nam mówić głośno na lekcjach: „Pan Oparin. W każdym calu Europejczyk. Co jednak nie znaczy panowie, że Sowieci kreują światową naukę”.

Tyle wspomnień.

Jak chodzi o samo spotkanie, to w wielkie zdumienie wprawiła mnie konstatacja, że jest nas aż tylu żyjących. Ale było nie było rodziliśmy się w roku 1944, kiedy geny przekazywali potomnym niezniszczalni Kolumbowie.

Do domu wracałem rozświetlonym trój wagonowym, przegubowym tramwajem, przypominającym niegdysiejszy luksusowy transatlantyk MS Batory wypełnionym w całości gwarzącym w różnych językach tłumem młodych ludzi – wierzcie mi średnia wieku 22 lata. Rozszczebiotani, uśmiechnięci, pełni życia i radośni na pierwszy rzut oka mający w dupie toczącą się obecnie w kraju wojnę polsko polską.

Więc mam wielką prośbę do reprezentantów mojego pokolenia.

Kochani! Popuśćcie trochę cugli młodym, bo jesteście już starymi pierdołami niemającymi bladego pojęcia, gdzie jest dziś rzeczywiście świat i Polska.

A na dobranoc dedykuję Wam piosenkę o stosownie zmodyfikowanym tytule, którym opatrzyłem dzisiejszą notkę – vide:

https://www.youtube.com/watch?v=dGp2kURxzXc

Krzysztof Pasierbiewicz (em. nauczyciel akademicki)