Ostatnia szansa

Kiedy zaczynałem pisać w Salonie24.pl, wyobrażałem sobie, że to moje pisanie będzie polegało na tym, że kiedy  strzeli mi do łba jakaś refleksja, a uznam, że jest ona warta tego, by nią zawrać innym gitarę, to ją tu umieszczę i jak ktoś zechce, to sobie poczyta, a jak nie - to nie! Oczywiście, miałem przy tym nadzieję, że to co sobie myślę spotka się z zainteresowaniem, a może też z uznaniem. Ale to było wszystko, co sobie zaplanowałem. Stało się jednak z czasem tak, że dla wielu to pisanie moje stało się do tego stopnia ważne, że niektórzy z nich tylko przez roztargnienie nie zechcieli mnie uprzejmie poinformować, że wyłącznym powodem, dla którego w ogóle wchodzą na stronę tego marnego portalu, są moje teksty. A w tej sytuacji, nie ma już żartów, zaczynają się schody. W sytuacji, gdy, jak mnie informuje odpowiedni licznik, ten blog nawiedzają każdego dnia miriady osób, znalazłem się w miejscu, gdzie każdy wpis, który tu umieszczam, tj. w miejscu ogłoszenia, na które kto zechce splunie, a kto nie - to nie. Przeto moje pisanie nie może być takim sobie paplaniem, ale powinno (moralny imperatyw) służyć czemuś specjalnemu. I, wbrew pozorom, te słowa nie świadczą o moim rozbuchanym poczuciu własnej wartości (mam takie, ale nie rozbuchane) - świadczą o  bardzo silnym poczuciu służby. Bo nie mam najmniejszych wątpliwości, że to co ja sobie myślę i co mi w którymś momencie dnia, nocy lub poranka, po głowie się telepie, nie ma dla większości osób odwiedzających to miejsce najmniejszego znaczenia. Oni tu przychodzą, bo chcą odnaleźć tu swoje problemy, swoje zmartwienia i - być może - konsolację i utulenie. A ja już o ich problemach potrafię im nawkładać! To i chcą, bym ich przytuilił, pocieszył i dobrym, albo i złym, slowem obdarzył. A ponieważ, najczęściej, czytelnicy moi (ci, co mnie chwalą) są ludźmi bardzo inteligentnymi i wrażliwymi, nie przychodzą tu po to, by dostać jakieś byle co, nieudolne wprawki, których na co dzień mają pod dostatkiem gdzie indziej (nie będę wymieniał nicków, każdy wie, kogo mam na myśli, tych, pożal się Boże, blogerów!).  Ode mnie chcą - a wiedzą, że dać im mogę, by tylko mi się chciało - coś choć trochę innego.  Ja do nich mówię i to zwykle nie ma własnego sensu, a ma to sens tylko o tyle, o ile tego mojego ględzenia oni chcą słuchać. I jeśli, oczywiście, mają jak słuchać.