Za co kocham mój kraj? Za to,że jest tak oczywisty i prosty,obliczalny,sprawiedliwy,wart podziwu i miłości. Za to,że ludzie w nim uczciwi,obliczalni,zacni,dosłowni i dobrzy. Za to,że polityka w moim kraju jest domeną ludzi mądrych, odpowiedzialnych,obcych wszelkiej koniunkturze,wszystkim naciskom,każdej nacierającej nie wiadomo skąd - brei. Doceniam ich troskę i odpowiedzialnośc, ich powściągliwość i nie uleganie pospolitym fobiom i zdarzającej się schizofrenii. Za to,że mogę w każdej chwili polegać na bliżnich, wierzących w Boga, ufająch Bogu, wypełniających swoją postawą kryteria miłości bliżniego,przez co jest najprostsza droga do doskonałości.
Kocham mój kraj świadomie,wspólną świadomością,wg. której mamy tylko jedną Polskę - przecież nie daną nam raz, na zawsze. Jestem dumny z Polski. Wydobyła się z dna zniewolenia i deklasacji i świeci własnym ,jasnym światłem, porażającym inne nacje. Widzę rzesze młodych, po latach gehenny na obczyżnie, z ufnością wracające na ojczyste łono. Tu ich miejsce, ich port i przyszłość. Dostrzegam prawo i sprawiedliwość, tak jednobrzmiące, jak nigdy dotąd. Podziwiam rześki i wzbierający dokoła ruch obywatelski, jakże pięknie przekuwający ambicje i marzenia środowisk i grup - w słowo , w ciało. Raduje się dusza moja ! Sen to, li mara ?
Komentarze
Pokaż komentarze