Sczyt. New Jersey. Zgromadzenie Narodowe Kuby nominowało wieloletniego ministra obrony, Raula Castro, prezydentem kraju. Drugi co do ważności, w trakcie 49-letniej dyktatury Fidela, Raúl, bezpośrednio odpowiada za niezliczone tysiące zbrodni przeciwko ludzkości na Kubie i na świecie.
Wieloletni członek Kubańskiej Rady Stanu, Raúl Castro od lat podpisuje wyroki egzekucyjne a jego kariera zabójcy rozpoczęła się bardzo wcześnie. W 1956 r. w Meksyku zabił jednego ze swoich byłych współtowarzyszy. W czasie działań rewolucyjnych w górach mordował dezerterów i informatorów. W ciągu pierwszych dni walk rewolucyjnych, dowodząc prowincją Oriente, zlecił zabicie setek ludzi; w Santiago w jeden dzień uśmiercił co najmniej 72 osoby bez żadnego uprzedniego procesu. W nocy z 12 na 13 I 1959 r. i przez cały następny dzień kolejne grupy ludzi ustawiano wzdłuż okopów na wzgórzu San Juan i rozstrzeliwano. Według danych, Raúl sam z uśmiechem na twarzy rozstrzelał kilka takich grup. Po zakończonych egzekucjach buldożery zasypywały zbiorowe mogiły. Wśród ofiar był policjant Benito Cortés, obywatel Stanów Zjednoczonych urodzony w Puerto Rico, ojciec pięciorga dzieci. W 1996 r. Raúl kazał ekshumować zwłoki, pokryć je betonem i wrzucić do głębokich wód na wybrzeżu Kuby.
Archiwa Kuby dokumentują śmierć wielu dziesiątek ludzi, w tym dzieci, zabitych głównie przez Raula w trakcie prób ucieczek z Kuby. 6 VII 1980 r. dowodzone przez niego Siły Powietrzne dokonały masakry w rejonie rzeki Canimar, gdzie zginęły dziesiątki osób. Wielu bezimiennych cywilów spotkał podobny los z ramienia specjalnych jednostek sił powietrznych, przeznaczonych do namierzania i zatapiania tratw. 19 I 1994, na rozkaz Raula, strażnicy graniczni stacjonujący w okolicach amerykańskiej jednostki morskiej w Guantánamo zamordowali dwóch młodych mężczyzn Iskandera Malerosa i Luisa Angela Valverde. Za ten czyn Raúl nagrodził ich medalami i nominacjami.
Raúl Castro w czasie pełnienia funkcji ministra obrony dopuścił się zbrodni wojennych zarówno na Kubie jak i poza jej granicami. W latach sześćdziesiątych w czasie powstania mieszkańców wsi jego siły zbrojne wymordowały setki więźniów poprzez spalenie żywcem. W 1961 r. w czasie inwazji w Zatoce Świń pięciu więźniów zabito zaraz po ich pojmaniu, a 9 uduszono w ciężarówce. Mordercze żniwo powiększa się, gdy dodamy do tego ofiary z międzynarodowych wypraw wojennych w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Środkowym Wschodzie. Do tego dochodzą celowe ataki na ludność cywilną w Angoli.
Znaczący jest fakt, że nominacja na prezydenta zbiega się w czasie z rocznicą jednej z największych zbrodni. 24 lutego 1996 r. pochwycono dziesiątki działaczy pokojowej opozycji, a kubański MIG zestrzelił dwa nieuzbrojone samoloty cywilne w międzynarodowej przestrzeni powietrznej, które leciały z misją ratunkową dla niedochodowej organizacji „Brothers on Rescue.” Trzech obywateli Stanów Zjednoczonych, w tym weteran wojny wietnamskiej oraz jeden, wcześniej uratowany przez tę organizację młody mężczyzna, poniosło śmierć. Wydarzenie to potępiła Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego w Montrealu, a rząd kubański uznano za winny popełnienia morderstw z premedytacją.
Maria C. Werlau
Wieloletni członek Kubańskiej Rady Stanu, Raúl Castro od lat podpisuje wyroki egzekucyjne a jego kariera zabójcy rozpoczęła się bardzo wcześnie. W 1956 r. w Meksyku zabił jednego ze swoich byłych współtowarzyszy. W czasie działań rewolucyjnych w górach mordował dezerterów i informatorów. W ciągu pierwszych dni walk rewolucyjnych, dowodząc prowincją Oriente, zlecił zabicie setek ludzi; w Santiago w jeden dzień uśmiercił co najmniej 72 osoby bez żadnego uprzedniego procesu. W nocy z 12 na 13 I 1959 r. i przez cały następny dzień kolejne grupy ludzi ustawiano wzdłuż okopów na wzgórzu San Juan i rozstrzeliwano. Według danych, Raúl sam z uśmiechem na twarzy rozstrzelał kilka takich grup. Po zakończonych egzekucjach buldożery zasypywały zbiorowe mogiły. Wśród ofiar był policjant Benito Cortés, obywatel Stanów Zjednoczonych urodzony w Puerto Rico, ojciec pięciorga dzieci. W 1996 r. Raúl kazał ekshumować zwłoki, pokryć je betonem i wrzucić do głębokich wód na wybrzeżu Kuby.
Archiwa Kuby dokumentują śmierć wielu dziesiątek ludzi, w tym dzieci, zabitych głównie przez Raula w trakcie prób ucieczek z Kuby. 6 VII 1980 r. dowodzone przez niego Siły Powietrzne dokonały masakry w rejonie rzeki Canimar, gdzie zginęły dziesiątki osób. Wielu bezimiennych cywilów spotkał podobny los z ramienia specjalnych jednostek sił powietrznych, przeznaczonych do namierzania i zatapiania tratw. 19 I 1994, na rozkaz Raula, strażnicy graniczni stacjonujący w okolicach amerykańskiej jednostki morskiej w Guantánamo zamordowali dwóch młodych mężczyzn Iskandera Malerosa i Luisa Angela Valverde. Za ten czyn Raúl nagrodził ich medalami i nominacjami.
Raúl Castro w czasie pełnienia funkcji ministra obrony dopuścił się zbrodni wojennych zarówno na Kubie jak i poza jej granicami. W latach sześćdziesiątych w czasie powstania mieszkańców wsi jego siły zbrojne wymordowały setki więźniów poprzez spalenie żywcem. W 1961 r. w czasie inwazji w Zatoce Świń pięciu więźniów zabito zaraz po ich pojmaniu, a 9 uduszono w ciężarówce. Mordercze żniwo powiększa się, gdy dodamy do tego ofiary z międzynarodowych wypraw wojennych w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Środkowym Wschodzie. Do tego dochodzą celowe ataki na ludność cywilną w Angoli.
Znaczący jest fakt, że nominacja na prezydenta zbiega się w czasie z rocznicą jednej z największych zbrodni. 24 lutego 1996 r. pochwycono dziesiątki działaczy pokojowej opozycji, a kubański MIG zestrzelił dwa nieuzbrojone samoloty cywilne w międzynarodowej przestrzeni powietrznej, które leciały z misją ratunkową dla niedochodowej organizacji „Brothers on Rescue.” Trzech obywateli Stanów Zjednoczonych, w tym weteran wojny wietnamskiej oraz jeden, wcześniej uratowany przez tę organizację młody mężczyzna, poniosło śmierć. Wydarzenie to potępiła Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego w Montrealu, a rząd kubański uznano za winny popełnienia morderstw z premedytacją.
Maria C. Werlau
Komentarze
Pokaż komentarze (1)