Jedynie słuszna matura

Próżność można połechtać różnymi pieszczotami. Wszystko zależy od tego, kto jak jest próżny i jakie pieszczoty uwielbia.

Skoro Igor Janke czuje się mile połechtany, iż fragment jego blogu zaistniał w tegorocznych maturach to żałuję, że nie mogę przyłączyć się do gratulacji. Tegoroczne matury ogłoszone zostały bowiem najgorszymi z możliwych. Potwierdziła to nawet autorka ich obecnej formy, była wiceminister edukacji Irena Dzierzgowska. „Czuję się winna, to nie tak miało wyglądać” – powiedziała. Klucz do oceny matur, który został wymyślony w zaciszu ministerialnych gabinetów, okazał się unifikacyjnym certyfikatem na dojrzałość.

Oczywiście, że można próbować dojrzałość człowieka oceniać różnymi kryteriami: psychicznymi, biologicznymi a nawet społecznymi. W całej tej egzaminacyjnej paranoi zapomina się o jednym. Każdy człowiek, w każdym wieku rozwija się asymetrycznie.

Upośledzanie dzieci zaczyna się już dość wcześnie. Co najmniej dwa lata przed maturami ćwiczone są w myśleniu jedynie słusznym, podporządkowanym późniejszej „dojrzałości”. Mają wypełnić wysublimowany z całej populacji przez ludzi 40, 50 i 60 letnich model współczesnego, młodego człowieka i dopowiedzieć „co autor miał na myśli” - jednoznacznie. Margines błędu jest ograniczony. Jeżeli jakieś indywiduum-indywidualista pozwoli sobie na zaprezentowanie własnego spojrzenia na temat „Lalki” może spodziewać się, że swoją edukację zakończy za sklepową ladą w hipermarkecie. A „niedojrzałych indywidualistów” w Polsce chętnie przygarną dojrzali biznesowo zachodni managerowie.

W ten sposób zabrania się młodzieży, naukowo mówiąc, możliwości transgresji, czyli przekraczanie granic dotychczasowego doświadczenia. Muszą więc podaną im wiedzę przyjąć bezwarunkowo za swoją i celować w rozlicznych testach, sprawdzianach w prawidłowe odpowiedzi. A na boku toczą się dyskusje o np. misyjnej TVP, która ma kierować swoje programy do ludzi myślących i wyciągających wnioski.

Jeżeli Igorze Twoja próżność została należycie, jak piszesz połechtana, to nie zazdroszczę Ci samopoczucia w czerwcu, kiedy wyniki matur będą ogłoszone. Mam nadzieję, że wtedy także się odezwiesz. I jeżeli uznasz, że wszystko jest „ok” obwołam Cię maturalnym bohaterem. Tym z lektur oczywiście. A to już coś więcej niż miłe łechtanie, przynajmniej dla mnie.

PS. Ten mój poufały ton wobec Pana Igorze podyktowany jest tym, że przesiadujemy w tym samym salonie. Bratajmy się więc przy każdej okazji.