Zauważyłem, że jeżeli w Polsce niewiele się dzieje sensacyjnego, wszyscy ze wszystkimi potrafią rozmawiać o wszystkim. Każdy pozostając przy swoim zdaniu, wobec swojego ideologicznego adwersarza jest zazwyczaj w miarę uprzejmy, uśmiechnięty, bo wie, że racja i tak leży po jego stronie.
Kiedy ci sami ludzie zaskoczeni zostaną czymś niespodziewanym, jakimkolwiek wydarzeniem, którego źródło wybiło na terytorium tych drugich, nagle zaczynają szczerzyć kły i wyrastają im pazury. I tym i tym. Dlatego przyszło mi go głowy właśnie, że w naszym kraju to już chyba elit nie ma. Skąd taka myśl?
Uznane przez społeczeństwo elity powinny „zakażać” swoimi ideami, poglądami, dążeniem do proponowanych ideałów swoim stylem życia, jaki publicznie pokazują: patrzcie jesteśmy elitą! Wierzcie nam i bierzcie z nas przykład. Wtedy ludzie zaraz na drugi dzień, po ważnym według elit wydarzeniu, które elity komentują, odnoszą się – atakują lub bronią, zaczynają o tym czymś dyskutować. Już rano w sklepiku, pod kioskiem ruchu, na ławce słychać było kiedyś żywe dyskusje, ścierały się poglądy, ludziom rosło ciśnienie, patrzyli na siebie z byka, lub się bratali. Dzisiaj w tych samych miejscach jest cisza. Ci sami ludzie wymieniają uprzejmości i mijają się idąc w swoją stronę. Nikogo nie obchodzi jakieś wczorajsze zamieszanie, rewizja, zatrzymanie, apele dziennikarzy, wojenki polityków.
Dlatego już chyba elit nie ma. Rozmieniły się na drobne, stare wyginęły, a nowe nie niedorosły do tego miana. Bo jeżeli zawołaniem elity jest: „chcemy cudu – ściągaj majty”? Ten elitarny hit można przecież kupić za grosze. I nie wymaga on od ludzi czegoś więcej.
Komentarze
Pokaż komentarze