Wolność i gniew (redaktorowi Warzesze)

 

 

 

Są takie sprawy, których trudno pisać bez emocji. To na przykład historia żony tłuczonej przez męża, która ląduje na bruku, bo nijak nie można zmusić męża do opuszczenia mieszkania. To historia niewinnego chłopca, którego kibole pobli na osiedlu. To historia staruszka, któremu bandyci sprzedali kosę pod żebro, by ukraść mu 2 złote. To historia żołnierza, którego wroga armia porywa i torturuje. To historie wreszcie zwykłych ludzi, którzy żądają dla siebie wolności, a mogą ją uzyskać tylko z bronią w ręku.

Wrzucam takie historie do jednego worka, bo każda z nich wywołuje we mnie taką samą reakcję - gniew, że nie mogę nic zrobić. Cofnąć czas, zmienić prawo...

Taki gniew we mnie budzą obrazy z Czeczenii, z Białorusi. Gniew, że wolność jest rzeczą, którą się reglamentuje. Ty jesteś wolny, bo masz szczęście być Brytyjczykiem, Francuzem, a ty nie jesteś, bo jesteś Białorusinem, Czeczenem, wreszcie - 145 lat temu - Polakiem.

Taki sam gniew czują wszyscy ci, którym dziś się wolności odmawia. Taki sam gniew czuli wszyscy, którym wolność odebrano na przestrzeni dziejów. Tak czuli powstańcy kościuszkowscy, powstańcy listopadowi, powstańcy styczniowi, żołnierze I Wojny, żołnierze II Wojny, powstańcy warszawscy, robotnicy w Stoczni.

Gniew. Za krew przelaną w dawnych wojnach, za ból kobiet i dzieci, za gwałty, za strach, za Sybir. Gniew, że zawodzą mediacje, polityka. Czasem, Panie Redaktorze, trzeba chwycić za szablę - w przenośni lub naprawdę. Czasem trzeba iść na barykady lub w las. Los straceńców, szaleństwo? Nie, Panie Redaktorze. To bohaterstwo. Niech Pan poczyta "Nad Niemnem". Proszę mi wierzyć - gdybym żyła 150 lat temu, szłabym w lasy razem z Nimi. Są Sprawy, które są kwestią honoru. Tylko tak można wywalczyć wolność, gdy zawodzą układy. Zapomniał Pan o Sierpniu? 

I gniew mnie ogarnia, gdy czytam, że jesteśmy hurrapatriotami, a Oni - głupcami. Gdyby wtedy było mniej takich jak Pan - kto wie, może by się udało! 

Gniew. Czy Redaktor Warzecha czytał kiedyś o mitologii germańskiej? Walkirie były demonami bitewnymi. Taką małą Walkirię ma w sobie każdy sprawiedliwy. Życzę Redaktorowi, by odkrył w sobie Walkirię.