Kruszynka a prawo

Najnowsze doniesienie z raju aborcyjnego, jakim stała sie Wielka Brytania dla Irlandek i Polek, wywraca do góry nogami twierdzenia różnych pań JArug i Nowickich.

Sonia Taylor była zdeterminowana, by dać swojej córce życie. Gdy w 19. tygodniu trafiła do szpitala robiła wszystko, by opóźnić moment porodu. Po cichu brała leki na obniżenie temperatury (lekarze zapowiedzieli, że wystąpienie gorączki oznacza konieczność operacyjnego pozbycia się dziecka), całe dnie spędzała w łóżku z nogami w górze. Wiedziała, że liczy się każdy dzień. Na Florydzie, podobnie jak w Wielkiej Brytanii, medycy nie mają obowiązku ratowania płodów poniżej 24 tygodnia życia. Ale dziecko byłą wyjątkowo duże więc udało się oszukać lekarzy . Myśleli, że płód ma nie 19, a 21 tygodni. Wciąż za mało, by mieć pewność, że akcja reanimacyjna zostanie podjęta, ale każdy dzień dłużej w łonie matki oznaczał większe szanse na przeżycie. >>Kiedy przyszedł lekarz zapytałam się go "Czy uratujesz moje dziecko, gdybym zaczęła rodzic teraz?". Spojrzał do notesu i odpowiedział: "Płód ma 23 tygodnie i 6 dni więc - tak". Kazałam mu przysiąc. Gdy to zrobił, poprosiłam o zbadanie. Był w szoku. Powiedział tylko: "Mój Boże". Zawołał pielęgniarkę i pokazał jej stopkę dziecka, która dosłownie wystawała na zewnątrz.<<

Kruszynka, którą urodziła Sonia, ważyła 280 gram i mierzyła 24 centymetry. Tyle, co długopis. Dzis jest zdrowym niemowlakiem. Żyje.

Wielokrotnie na S24 brałam udział w dyskusji na temat aborcji. Do dziś podzielam zdanie, że aborcja jest złem. Obecne przepisy prawne, które obowiązuja w Polsce, są jakimś sensownym kompromisem między zdrowym rozsądkiem a obroną kruszynek. Nie wybrażam sobie, by móc zmuszać kobietę do urodzenia dziecka poczetego w wyniku gwałtu. Ale też nie wyobrażam sobie, by kobieta miała prawo do aborcji "bo tak", "bo mi się dziecka teraz nie chce mieć".

Znam matki, które NIGDY nie powinny mieć dzieci, a które nie dość, ze je mają (najczęściej w wyniku własnej głupoty), to jeszcze sąd uważa, że dzieciom jest z nimi dobrze. Prawo jest bezlitosne. Ojcowie najczęściej nie maja szans na odebranie dzieci matkom, choćby nie wiem jakimi były potworami. Nikt w Polsce (i nie tyko tu) nie chce uwierzyć w nieszczęścia, jakie dotykają dzieci z rąk ich własnych matek.

Ale nie mogę też otrząsnąc się z podziwu dla tego cudu, jaki przytrafił się malutkiej dziewczynce, która wedle prawa nie była dzieckiem.

Brytyjski system aborcyjny to parodia. Z jednej strony uświadamianie na siłę, do tego stopnia, że 11-latkom rozdaje sie prezerwatywy, z drugiej strony aborcja traktowana jak antykoncepcja. Polski system też nie jest dobry. Za mało wsparcie dla kobiet. Za mało uświadamiania, że od pigułek nie rosną wąsy (choć różni panowie Terlikowscy chyba nadal w to wierzą). I za mało opieki nad Bohaterkami, które mimo trudnych warunków zdecydowały się, na przekór opinii publicznej ("puszczalska, co bękarta sobie zmajstrowała"), a często i własnych rodzin, urodzic i oddać maleństwo do adopcji ("wyrodna matka, co oddała dziecko!" - wcześniej - bękarta).

Pochylam gowę przed dowodem, że cud moze się zdarzyć.