2 obserwujących
42 notki
31k odsłon
  471   1

Antygrawitacyjne prawo powszechnego ciążenia Izaaka Newtona.


        13.09.2021



                                                                              Spis treści.



       1. Wstęp.
       2.Krótki rys historyczny.
       3. Teza.
       4. Wyprowadzenie wzoru na energię potencjalną w centralnym polu grawitacyjnym.
       5.    Wyprowadzenie wzoru na energię potencjalną  w polu  anty grawitacyjnym.
       6. Wyprowadzenie wzoru na  potencjał pola grawitacyjnego.
       7. Wyprowadzenie wzoru na potencjał  pola anty grawitacyjnego.
       8. Wyprowadzenie wzoru na pracę w centralnym polu grawitacyjnym.
       8.1.  Wyprowadzenie wzoru na pracę w centralnym  polu grawitacyjnym zgodnym z obowiązującą teorią.
       8.2. Wyprowadzenie wzoru na pracę w  centralnym  polu grawitacyjnym przy pomocy rachunku całkowego.
       9. Wyprowadzenie wzoru na pracę w polu anty  grawitacyjnym. 
       9.1 Wyprowadzenie wzoru na pracę w polu anty  grawitacyjnym z zastosowaniem energii potencjalnej.
       9.2.  Wyprowadzenie wzoru na pracę w  polu anty grawitacyjnym przy pomocy rachunku całkowego.
      10.  Wnioski.



                                                                              1.Wstęp.




     Już od dłuższego czasu usiłuję zgłębić niekonsekwencje pojawiające się w interpretacji praw, które  pochodzą od prawa powszechnego ciążenia odkrytego przez Izaaka Newtona.
Moje poważne wątpliwości budzą wzory na energię potencjalną, potencjał pola grawitacyjnego oraz pracę w polu grawitacyjnym
Wątpliwości te wynikają z  faktu, iż owe wielkości przyjmują niewłaściwe ujemne wartości, a także wzory na ich wyliczanie są wyprowadzane  z uwzględnieniem tych  minusowych wielkości.
Specyfikę tą uważam za niezgodną z elementarną logiką, pomimo uzasadniania jej przez  luminarzy nowożytnej nauki.
Podczas analizowania wyprowadzanych wzorów na owe  zależności dopatrzyłem się poważnych uchybień logicznych  oraz fizycznych w nich zawartych.
Po długotrwałych i intensywnych dociekaniach ustaliłem przyczynę tych wszystkich rozbieżności.
Przez pewien czas,  z tego właśnie powodu przeżywałem  wstrząs poznawczy , ponieważ w najśmielszych snach nie przyszedłby mi do głowy taka manipulacja naukowa.
 Do tej pory byłem przekonany, iż Izaak Newton był niewzruszonym fundamentem nauki.
Okazało się jednak, iż był kolejnym członkiem parady oszustów jaki zafundowała  ona ludzkości.



                                                               2. Krótki rys  historyczny.



      Rozwój nowożytnej nauki rozpoczął się od publikowania w 1543 roku, przez Mikołaja Kopernia  astronomicznego dzieła „ O obrotach sfer niebieskich”
Z niezrozumiałych powodów opracowanie to szybko stało się przyczynkiem do podważenia teorii Ptolemeusza, chociaż nie pojawił się w nim najmniejszy powód, który uzasadniałby takie podejście.
Dokonała się wówczas w sferach naukowych rewolucja intelektualna, która zamieniła układ geocentryczny Ptolemeusza w heliocentryczny Mikołaja Kopernika.
Ziemia przestała być środkiem Wszechświata  a Słońce stało się centrum naszego Układu Słonecznego.
Nasz glob zaś jedną z kilku planet  je okrążających.
 Do czasu opublikowania w roku 1687  przez Izaaka
Newtona dzieła „Philosophiae naturalis principia mathematica  ” oba układy były używane równorzędnie.
Prawo powszechnego ciążenia, które zdefiniował, dało asumpt do wyznaczenia orbit i mas planet oraz Słońca.
Do pełni szczęścia brakowało jeszcze znajomości  stałej grawitacji.

                                                  Wzór opisujący przyciąganie się dwóch ciał.

                                                               F = GMm/r2      [ N ]

     F -  siła z jaką przyciągają się dwa ciała   [ N ]
      G-  6.67259 x 10-11   - stała grawitacji -   [ m3/(kg s2)
      M -   masa ciała        [ kg ]
      m  -  masa ciała        [ kg ]
      r – odległość pomiędzy środkami ciał     [ m ]

         W 1798 roku Henry Cavendish za pomocy wagi skręceń dokładnie wyznaczył  wartość stałej grawitacji.
Teoria Heliocentryczna od tego momentu zyskała matematyczno fizyczne podstawy i zapanowała niepodzielnie w astronomii.
 Stała grawitacji była jedyną wartością we wzorze Newtona, która posiadała oparcie w eksperymencie fizycznym.
Uczony ustalił wielkość siły z jaką przyciągają się dwie określone masy.
Ponieważ zmierzył również odległość pomiędzy nimi, to ze wzoru Newtona mógł wyliczyć wartość stałej  grawitacji.


                                                                   G = Fr2 / Mm     [ m3/(kg s2]

     Stała  grawitacji została jednak wyznaczona ze wzoru, który wcale nie jest nieskazitelnie grawitacyjny.
Ostatnie pomiary stałej grawitacji wykazały, iż nie jest ona stała, lecz zmienia się w czasie.



                                                                                           3.Teza.  



      Przyjmuję tezę, iż niutonowskie prawo powszechnego ciążenia jest powszechnym prawem odpychania materii.                               Poprawna jego interpretacja jest sprzeczna z tym co przez kilka wieków wmawiały nam naukowe oraz światowe elity.
Według jego zasad nie może istnieć żadne ciało niebieskie jak i jakikolwiek inny układ oparty o taką zasadę.
     W opracowaniu tym wykażę, iż wzory na pracę oraz energię potencjalną jak i potencjał pola grawitacyjnego
są słuszne jedynie przy założeniu, że prawo Newtona dotyczy odpychania się materii.
 Nie zdecyduję się na kolejną tezę, wypływającej z poprzedniej, iż nie żyjemy w Układzie Słonecznym.
Na pewno uprawniona jest jednak  opinia , iż powinna zostać opracowana nowa teoria grawitacji, która uzasadniałaby  takie przekonanie.
W przypadku niemożności spełnienia tego wymogu, zaistnieje konieczność stworzenia nowej teorii  opisującej budowę Kosmosu.
Po prawie pięciu wiekach nauka cofa się do czasów antycznych.
Stanisław Ignacy Witkiewicz zakwalifikowałby takie zdarzenie do kabaretu metafizycznego  ludzkości.

Lubię to! Skomentuj18 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Technologie