Tuż po „Zielonej mili”

 

Zawsze byłem przeciwnikiem kary śmierci. Wynikało to z mojego głębokiego przekonania, że Boża zasada: „Nie zabijaj” obowiązuje każdego i zawsze.

 

Taka uniwersalna prawda.

 

Oczywiście nadal tak uważam, obrazy, takie jak książka S. Kinga „Zielona mila”, czy film „Życie za życie” z K. Spacey są, każdy w swoim wymiarze, dobrym wkładem w dyskusję na ten temat.

 

Dla mnie, obok godności człowieka, KAŻDEGO, najistotniejsze są obrona i dobro tej jednej niewinnej jednostki, która potencjalnie może zostać zabita, pomimo swej niewinności, a to zbyt duży koszt dla świata, za duża strata, na którą nas nie stać.

 

Także Jan Paweł II walcząc o szacunek dla każdego życia nie akceptował kary śmierci, której był, jako humanista, przeciwnikiem.

 

Obrazuje to np. analiza historii biblijnej, zaprezentowana w encyklice Evangelium vitae.

 

Po zabójstwie Abla jego brat morderca zostaje dożywotnio wyłączony ze wspólnoty ludzkiej i wygnany w miejsce odosobnienia, na pustynię.

 

Bóg odciska na Kainie piętno po to, aby nikt nie szukał na nim zemsty za śmierć Abla, jednocześnie przypomina mu samemu w ten sposób o jego straszliwym czynie. Niemniej zachowuje go przy życiu, miłosierdzie Boże jest większe od ludzkiego, bo nawet w Kainie Bóg dostrzegł godność ludzką.

 

W dyskusji, która się toczy na ten temat, widzę również zasadniczą niekonsekwencję zarówno w działaniach niektórych obrońców życia poczętego (nie licząc prawicowych polityków, którzy przyznają się do chrześcijaństwa), którzy nie mają problemu z nawoływaniem do wprowadzenia kary śmierci, z drugiej strony, zakaz stosowania kary śmierci w UE, której instytucje nie mają nic przeciwko zabijaniu ludzi nienarodzonych.

 

Karuzela szaleństwa