31.08.2022, Środa

Pisałem swego czasu o lęku. Pomogło uświadomienie sobie, że to, czego się boję, jest zwykłe i wcale niestraszne. 

Podobnie z tragedią. Kiedyś było nią niewielki błąd w prezentacji, którą przygotowywałem. Drobne potknięcie podczas wystąpienia. Krytyka ze strony kolegi, a nie daj Boże, ze strony Żony czy Synów. Wiele sytuacji, które uznawałem za tragedie, dziś widzę jako sytuacje, na które nie miałem wpływu lub był on bardzo niewielki. 

Nie znoszę uczucia bezsilności i to powodowało poczucie tragedii. 

Gdy dziś myślę o tym, czym tragedia jest, myślę sobie, że byłby nią powrót do picia. Nie wiem, co miałoby to spowodować, w końcu, jak przytaczam po  raz kolejny wypowiedź Przyjaciela ze Wspólnoty: Nie ma takiego powodu, dla którego warto zapić. 

Z drugiej strony, czytam znów Wielką Księgę i uderzają mnie powody do zapicia. Nie ma ich właściwie, są bardzo błahe. Pozostaję czujnym. A gdy jestem czujny, niestraszny mi żaden las. I w nim wilki. Bo tam nie wchodzę.