Kiedy pojechałem do ośrodka odwykowego miałem nieco ponad czterdzieści lat. Ciężko mi było wyobrazić sobie życie bez picia alkoholu. Wydawało mi się, że wszyscy piją. Dziś spotykam się właściwie tylko z osobami, które nie piją. Okazało się, że jest ich całkiem słuszna liczba. Wydawało mi się, że to jedyny sposób miłego spędzania czasu, a przede wszystkim złapania dystansu do świata. Ciężko mi było poradzić sobie z tzw. „obsesją picia”. Wszędzie widziałem alkohol, narzekając, że w sklepikach osiedlowych zawsze za ekspedientką, gdy płacę, jest „morze możliwości”.
Zrobiłem to, co robiłem w ośrodku. Zacząłem planować dzień. Starałem się robić coś, żeby zająć czymś myśli. Pracowałem. Robiłem nowe rzeczy. Na przykład przygotowywałem filmy instruktażowe.
Nagle zorientowałem się, że zacząłem pisać bloga (nie tego), mam kanał na Youtube, prowadzę projekt charytatywny, stronę internetową i zdałem egzamin inżynierski Microsoft. Wyjeżdżaliśmy na weekendy, starając się zawsze coś obejrzeć, zwiedzić, poznać.
I jeszcze coś. Mam tyle zajęć, że mam czasu pić.
Na terapii usłyszałem, że nie powinienem mieć alkoholu w domu. Mam, nawet czasem płacę za alkohol, gdy Żona ma ochotę. Ona umie wylać wino po jednym łyku, bo jej nie posmakowało.
Mamy w domu dwa koty. Kupuję karmę dla nich, ale sam jej nie jem. Lubię myśl, że alkohol jest dla mnie jak karma dla kotów. Nie dla mnie.
Komentarze
Pokaż komentarze