Mam Przyjaciela z AA, który to Przyjaciel powtarza, że stanowimy we dwóch świetny duet. On jest częścią emocjonalną, uczuciową i tym się kieruje w swoich wyborach i działaniach. Ja jestem częścią stojącą mocno na ziemi, pragmatyczną, zorientowaną na cel.
Wiele się dzięki temu od siebie wzajemnie uczymy, przekazując sobie, nieznany drugiemu, punkt widzenia. Tłumaczymy sobie niezrozumiałe aspekty.
Przyjaciel ma dużo dłuższy okres trzeźwości, niż ja, zatem przeszedł również kilka spraw, które - dzięki temu, że usłyszałem od niego - mnie udało się uniknąć.
Przyjaciel ma znajomą, byłą dziewczynę, która - w mojej pragmatycznej opinii - po prostu bezczelnie go wykorzystuje. On - mając dobre serce - wciąż pomaga, choć ostatnio chyba trochę jego zapał do tego wyhamował. Bo koleżanka ma tendencję do zapijania, w przeciwieństwie jednak do większości członków Wspólnoty, którzy również się do tego doświadczenie przyznali - nie ma w sobie poczucia winy. Jestem alkoholiczką, mam prawo zapić, jest to wliczone w moją chorobę - brzmi jej tłumaczenie.
Rozmawialiśmy ostatnio o fragmencie V rozdziału Anonimowych Alkoholików: Zazwyczaj są to mężczyźni i kobiety, którzy nie potrafią zachować uczciwości wobec samych siebie. Istnieją tacy nieszczęśnicy. To nie ich wina, prawdopodobnie tacy się urodzili.
Przyjaciel powiedział: Tacy się urodzili, to rzeczywiście nie ich wina. Ale to, że nic z tym przez 50 lat swojego życia nie zrobili - już tak.
Pod czym pozwalam sobie się podpisać.
Komentarze
Pokaż komentarze