Zamiast o wyborach i ich wynikach - o zasadach i mechanizmach.
Media czyli wychowawcy.
Niewiele a Polsce da się zmienić na lepsze ponieważ Polacy w przeważającej części są pod wpływem „niezależnych” mediów. Media te:
1.Przekazują nieprawdziwy obraz świata. („Solidarność obaliła komunizm”)
2.Kształtują fałszywe przekonania. ( „Zachodnie jest lepsze niż polskie”)
3.Kształtują lekkomyślne postawy. („Wybierz jutro, nie ważne co było wczoraj”)
4.Nade wszystko degradują proces myślenia odbiorców.
Bodajże najbardziej brzemienny w skutki jest pkt. 4. jak to słusznie zauważył Piotr Pacewicz z Gazety Wyborczej pisząc „Otwierając telewizor, Polacy (bezwiednie?) wsiadają na krzesełka tej karuzeli głupoty, choć wydaje im się pewnie, że uczestniczą w jakiejś publicznej debacie. To nie jest żadna debata, żadne dziennikarstwo. To pyskówka, która ostatecznie zniechęca nas do myślenia, do poważnej oceny życia publicznego, do konfrontowania polityki z wartościami czy choćby ze zdrowym rozsądkiem.”
Tak poważna ocena roli i wpływu mediów przeszła bez echa, bowiem jej tłem był wybór dziennikarza roku. Wymiana medialnych zdań skupiła zatem się na szczególe (czy słusznie dostał Rymanowski nagrodę) miast na ogóle (czy rację ma Piotr Pacewicz pisząc o telewizji to co napisał).
Oddać należy sprawiedliwość prawdzie pisząc, że prasa oraz radio bierze czynny udział w zniekształcaniu obrazu rzeczywistości i w kształtowaniu „nowego Polaka”.
Podstawowym fałszem, dogmatem którego nie dostrzegamy na co dzień jest określenie - czym są media i jaka jest ich rola. Powszechna mapa/obraz/przekonanie/ocena powiada iż media zajmują się/usiłują/starają się niezależnie i obiektywnie przekazywać informacje o świecie. Te „standardy dziennikarskie”, te „rady etyki mediów”, etc. utwierdzają ogół odbiorców, w przekonaniu jak wyżej. Tymczasem postawmy tezę - media zajmują się świadomym KSZAŁTOWANIEM ŚWIATOPOGLĄDU oraz SPOSOBU MYŚLENIA odbiorców, oczywiście poprzez odpowiednie przekazywanie informacji i rozrywki.
Jaki jest ów światopogląd docelowy, na kształt którego Polak jest formowany przez medialnych redaktorów, jaki jest ów sposób myślenia który starają się z sukcesami zaimplementować w głowach rodaków maszyny medialne – to pytanie niedopuszczalne i nie dyskutowane – gdyż jak na wstępie powiedziano obowiązuje dogmat - „celem mediów jest niezależne i obiektywne przekazywanie obrazu rzeczywistości”.
Politycy i fastthink.
W ten kombajn medialny wpisują się występujący w nich politycy. Rola ich jest o tyle godna zauważenia, iż ich wypowiedzi mają wpływ właśnie na sposób myślenia odbiorców. Wystarczy posłuchać/obejrzeć jakieś programy z ich udziałem, by przekonać się naocznie/nausznie, że formuła w jakiej występują zmusza ich do plecenia bzdur w formie fastthinku.
Fastthink jest to myślenie złożone z toksycznych „kawałków” twierdzeń i przekonań, zaprawione dużą porcją sosu emocjonalnego. Całość ma w odbiorcy wzbudzić EMOCJĘ działającą na korzyść wypowiadającego się. W efekcie z ekranu leje się breja umysłowa, to jest duża ilość nie powiązanych w jedną całość poglądów, argumentów, przeplecionych inwektywami.
Niemożliwy dialog czyli przykład JOW.
Weźmy na koniec za przykład, w którym jak w soczewce skupia się zagadnienie poruszone w temacie tego tekstu. Dyskusje internetowe oraz idea Jednomandatowych Okręgów Wyborczych.
Będąc przekonanym o błędności propozycji wprowadzenia tej idei w życie w naszym kraju, argumentowałem, że jej zalety dla kraju pozostają wyłącznie w sferze wyobraźni jej zwolenników, gdyż praktyka (na świecie) nie wykazuje by stosowanie JOW podnosiło standard życia czy efektywność krajów je posiadających.
Argumentowałem także, że wprowadzanie kolejnej przemiany, która nie zmieni efektywności życia społecznego w naszym kraju jest złe, bo doprowadzi do kanalizacji słusznego niezadowolenia oraz do utraty czasu i energii ludzkiej.
W odpowiedzi padały różne argumenty, które głównie dawały się sprowadzić do
- wyobrażania sobie, że parlamentarzyści wyłonieni w JOW będą lepsi,
- wyobrażania sobie jakie powstaną w przyszłości dla kraju jeśli JOW zostanie wprowadzony,
- podkreślania zalet JOW dla subiektywnego samopoczucia zwolenników JOW, które się poprawi dzięki kontaktom z ulubionym posłem,
- twierdzenia, iż obecny stan jest tak zły, że gorszy być nie może, zatem wprowadzenie kolejnej dużej zmiany nie stwarza żadnego ryzyka,
- notorycznego snucia insynuacji pod adresem przeciwników idei JOW, obrzucania ich impertynencjami, uwagami personalnymi czy wręcz inwektywami.
Nieco zbulwersowany absurdalnością twierdzenia, że „gorzej być nie może więc nie ma ryzyka wprowadzania kolejnej wielkiej reformy” napisałem krótki tekst, uzasadniając że gorzej być jednak może (jeśli wprowadzimy JOW). Po czym autor owego twierdzenia, napisał – że je podtrzymuje.
EMOCJE w miejsce ROZUMU.
I tu dochodzimy do sedna sprawy. Ja wykazuję, że twierdzenie/zdanie to jest nieprawdziwe a autor krytykowanego stwierdzenia w odpowiedzi podtrzymuje po prostu swoje stanowisko.
Zatem – nie możemy się porozumieć. Zatem – wynikanie zdań, oceny, kryteria, prawdziwość wygłaszanych kwestii, logiczny proces wysnuwania wniosków – nie mają żadnego znaczenia.
Nie rozstrzygniemy niczego, bowiem nie ma SPOSOBU ROZSTRZYGANIA. Nie mamy wspólnie uprzednio przyjętej metodologii czy drogi dochodzenia do wniosków. Nasza rozmowa sprowadza się do przepychanki polityków w TV. Ja Ci argument, a Ja Ci pięć innych dwa razy częściej. To ja Ci głośniej i Cię opluję (np. adresowane do adwersarza „JOW – głupku”).
Strony nie mają intencji ZROZUMIENIA strony przeciwnej lecz intencję ZWYCIĘSTWA w dyskusji. To jest postawa z mediów. To jest postawa „walczących” ze sobą polityków.
Skoro tak – to ani porozumienie ani dialog nie są możliwe. Możliwa jest jedynie kłótnia, tj. wzajemne zarzucanie się zdaniami w celu osiągnięcia satysfakcji emocjonalnej, że OBRONILIŚMY swój punkt widzenia, że ZWYCIĘŻYLIŚMY w dyskusji.
Przy takiej postawie wyłączone jest myślenie racjonalne. Cała energia jest skupiona na tym, aby „POKONAĆ” przeciwnika, tj. wyjść z dyskusji z ODCZUCIEM że „WYGRALIŚMY”.
Dialog i porozumienie możliwe jest wówczas, gdy każda ze stron jest gotowa ZAKWESTIONOWAĆ SWOJE PRZEKONANIA. Tylko wówczas drogą argumentacji można dojść do wspólnych uzgodnień. W przeciwnym razie – niezależnie od racjonalnej argumentacji dojście do wspólnych uzgodnień jest najzwyczajniej niemożliwe.
Stąd m.in. absurdem jest dialog między religijny, bowiem przekonania religijne są przedmiotem WIARY i NIE JESTEŚMY GOTOWI ICH KWESTIONOWAĆ. Jednakże nawet w przedmiocie religii do pewnego stopnia gotowi jesteśmy wziąć pod uwagę argumenty przeciwne. Dopiero SEKTY całkowicie wyłączają przyjmowanie argumentacji przeciwnej, skupiając się na OBRONIE przekonań sekty, oraz na POZYSKIWANIU nowych zwolenników.
Tak więc jeśli dialog nie jest możliwy (istnieją wyjątki potwierdzające regułę), bowiem nie ma porozumienia co do metod i podstaw jego prowadzenia, nie ma GOTOWOŚCI KWESTIONOWANIA swoich przekonań, zaś w to miejsce jest ślepa na rozumne argumenty OBRONA swoich przekonań, to znaczy że ROZUM nie jest narzędziem używanym do formułowania ocen rzeczywistości. Tym narzędziem są EMOCJE.
Człowiek w naturalny acz nieuświadamiany sposób potrzebuje niemal za wszelką cenę wewnętrznego uzasadnienia dla swojego obrazu świata. Raz przyjętego obrazu stara się trzymać, gdyż zapewnia mu to poczucie komfortu związane z posiadaniem spójnego poglądu na rzeczywistość. Obserwowane zdarzenia rejestruje w sposób wybiórczy i interpretuje tak by pasowały do przyjętego obrazu świata. Gdy zetknie się z przesłankami kwestionującymi ów obraz ma do wyboru, zdać się na rozum i ryzykować jego zmianę lub zdać się na emocje i dać odpór.
Porzucenie ROZUMU ma miejsce najprawdopodobniej na szeroką skalę. Symptomy w postaci - ODPORNOŚCI na argumenty, NIECHLUJNOśCI rozmowy, agresywności i uwag personalnych w stosunku adwersarza, PRZERYSOWYWANIA do skrajności obrazu obecnej rzeczywistości - są dostępne na każdym kroku. ROZUM został porzucony na rzecz EMOCJI.
Dlaczego nie będzie lepiej.
W tej sytuacji wprowadzane rozwiązania i podejmowane przez ludzi decyzje z ROZUMEM nie będą iść w parze, zaś stosowanie EMOCJI jako podstawy oceny świata i podejmowania decyzji, stanowi nieocenioną pomoc w manipulacji ludźmi oraz tworzeniu czegoś na kształt sekt, tj. grup nie przyjmujących argumentów przeciwnych. Dlatego właśnie w Polsce nie będzie lepiej bo „zawściekliśmy się” w swoich płytkich poglądach i nawet ROZUM nie pozwoli nam na znalezienie ZGODY, nie mówiąc już o sensownych rozwiązaniach.



Komentarze
Pokaż komentarze