Dzień pierwszy.
Parking wewnątrz miasta.
Miłe Panie dobra organizacja.
Do lotniska autobus.
Matko... ale tyle ludzi?
Trzeci z rzędu nas zabiera.
We wnętrzu intensywna woń spoconego Polaka.
Po kilku kilometrach wysiadka.
Kas pewnie z dziesięć.
Kolejki.
Trzeba wyrzucać picie w plastikowych butelkach.
Nie wiem dlaczego.
Płyta lotniska
Robi się pochmurno.
Samolot pięknie przechyla się w powietrzu. Transportowy cywilny.
Potem ultra lekki. Ponoć niedrogi. Znaczy relatywnie. Głos Tadusza Sznuka ujmujący ciepły, merytoryczny.
Samoloty piper. Zielony i żółty. Ładnie latają, ale raczej bez specjalnych figur. Służyły do obserwacji więc powoli i stabilnie. Tadeusz Sznuk twierdzi, wsiąść i wysiąść z takiego samolotu to sztuka.
Pada deszcz, właściwie siąpi. Po pare minu zakwitają parasole, ludzie kulą się. Jakaś matka przykrywa dzieci kolorowym kocem. Parasole się chowają, można podnieść głowy, choć trawa robi się mokra.
Midnight Hawks z Finlandii. Wraz z komentatorami jest przedstawiciel finów. Mówi "Panowie i Panie" oraz "na lewo" i jeszcze parę słów po polsku. Samoloty przelatują z lewej na prawą i z prawej na lewą, zaczyna lać na stałe. Dokoła ciemno. Z powodu pogody, Finowie lądują.
Deszcz przechodzi właściwie w oberwanie chmury. Nie sposób dopchać się do jakiegoś zadaszonego miejsca. Na kilometrowym lotnisku, tysiące ludzi w ostro zacinającym deszczu. Tadeusz Sznuk informuje, że to front, atmosferyczny. Przesuwa się i spodziewane za kilkanaście minut osłabienie opadów. Leje jak z przysłowiowego cebra. Wszyscy właściwie są mokrzy na wskroś. Przez głośniki słyszymy, że miejmy nadzieję, że opady ustaną i wtedy dalszy ciąg programu. Loty wstrzymane do 14.
Pod dużym namiotem "Tyskie" ponad setka ludzi jeden na drugim. Jakaś zdesperowana młoda para łączy w ścianie deszczu dwa stoliki stojące na wolnym powietrzu i siada na mokrej trawie pod nimi. Nie wiem czy jest im bardziej sucho. Stoimy. Leje. Ciemno. Wiatr. Z głośników dowiadujemy się, że mimo że lotów nie ma to można zwiedzać. Wolne żarty.
Wszystko traci sens. Wycofujemy się. Z każdym krokiem woda chlupie w butach. Z głośników informacja, że bilety z dzisiaj zachowują ważność na jutro. Co z tymi, co kupili bilety dwudniowe?
Poza lotniskiem. Niewyobrażalny tłum na przystanku. Leje. Nie ma szans wsiąść do autobusu, który na dodatek nie przyjeżdża. Setki ludzi idą w deszczu jezdnią w kierunku oddalonego o kilka km parkingu. Wygląda to wszystko jak jakaś pielgrzymka pątników. Szczęściem kierowcy są ostrożni.
Wyjeżdżamy. Cali mokrzy. Korki gigantyczne. Pierwsze 30 km w godzinę pięćdziesiąt minut. Prawo serii pecha. Mokre bilety czekają na następny dzień.
Dzień drugi.
Piękna pogoda.
Słońce.
Zagadałem się. Fotoradar.
Oczywiście - nie ma drogi szybkiego ruchu, tylko przejazdy przez tereny zabudowane a tu... drogie zdjęcia pamiątkowe. W sumie to nawet rozumiem ich. Niech ktoś sam spróbuje zbudować 200 km drogi dwupasmowej. Można osiwieć. A fotoradar, prosta sprawa. W dodatku będzie że dba o bezpieczeństwo. No i kasa od kierowców wpłynie. Świetne rozwiązanie. Powinno być więcej ograniczeń prędkości.
Korki na dojeździe. Nie do opowiedzenia.
Kolejki przed wejściem niesamowite.
Ludzie z dwóch dni i po dwóch latach czekania przyjechali pewnie wszyscy razem.
Nareszcie płyta lotniska.
Red Arows. Odlatują.
Night Hawks okazują się sympatyczni także w powietrzu.
Precyzyjne latanie. Sympatyczny fiński komentarz po angielsku z głośników.
Powszechna sympatia i zadowolenie.
Teraz pokaz indywidualny.
Su 27. Rosyjska odpowiedź na F 15. Samolot przed startem przejeżdża przed publicznością. Biało niebieski, futurystyczny. 16 ton. O wiele większy od samolotów fińskich.
Startuje, ryk silników i pokaz siły. Wzbija się w powietrze jakby go rozpierała moc i energia. Manewry. Huk silników brzmi w uszach. Błysk potęgi. Jak wielki drapieżnik na niebie. Wolny, swobodny i silny. Wspaniały. Odlatuje daleko, by nawrócić. Zniża się hen hen by się wybić w powietrze. Przez kilka chwil nie możemy go zobaczyć. Gdzie on jest? Oczy szukają punktu, w którym wybije się w powietrze. Czarny dym. "Jezus Maria" wyrwało mi się. Oniemienie, smutek, niedowierzanie.
To nie mogło się stać. Przecież wszyscy widzieliśmy jak latał. Przecież to najnowocześniejsza technika. Przecież...
Złamany głos Tadeusza Sznuka. Prosi o nie zajmowanie dróg przejazdowych. Przecież nikt się nie rusza. Dym unosi się w górę.
Helikopter leci w stronę katastrofy. Najdziwniejsze jest to, że nic nie było słychać, ani najmniejszego odgłosu. Gdy przecież silniki Su słychać było doskonale, nawet gdy był daleko. Tymczasem taka głucha cisza... i czarny dym.
Powoli to co się stało dociera do wszystkich. Prowadzący potwierdza, dwaj piloci zginęli w wypadku, ciała znaleziono. Pogłoski, że jeden się katapultował się rozwiewają. Chodzimy oglądamy stojące samoloty. Tyle przygotowań, tyle załóg, następny dzień, dwa lata temu pokazy przerwane z powodu wypadku i teraz...
Interes robi mała gastronomia. Wszycy przed wyjściem coś tam ciapią. Koreanka na stanowisku koreańskim (to oni robią samoloty?) uśmiecha się i pozuje do zdjęcia. Pierogi są fatalne, kiełbaska za to do rzeczy. Atrakcją wystawy statycznej jest amerykański transportowiec C 17. Ogromny. Robi wrażenie. Można zwiedzać w środku. Ba... w kolejce setki ludzi. Z czasem tłum rzednie. Robi się pusto. Dziwne - lotnisko usłane plastikowymi kubkami po piwie. Miseczkami i tackami. Kto gdzie jadł i pił... wygląda na to rzucił. Czy my jesteśmy narodem bohaterów czy prostaków?
Dzięki nawigacji, bocznymi drogami mijamy korki. Jedziemy w milczeniu.
Ostatni raz pełne pokazy w Radomiu odbyły się zdajsie sześć lat temu. Jakieś fatum zawisło na tym miejscem, przedsięwzięciem. Zostaje pytanie, czy w kontakcie z taką serią nieszczęść, poddać się czy próbować dalej.
W domu.
Oglądam filmiki z katastrofy na internecie. Jeden filmowany z posesji. W chwili katastrofy daje się słyszeć głos filmującego lub kogoś w pobliżu - "ale jebnął". Ciekawi mnie znów, kim jesteśmy. Znaczy w większości.


Komentarze
Pokaż komentarze (3)