Rocznice wybuchów historycznych już powstań, przywołują okazję by prawdziwi patrioci swój patriotyzm okazywali, zwłaszcza w bohaterski sposób werbalny, przez co jako patrioci właśnie, dostępują w mniemaniu własnym i zgromadzonego ludu – niezwykłej chwały i niejako uświęcenia.
Umierać za Polskę. To najszlachetniejszy z czynów, do którego dziś każdy gotów, w szczególności w ławach politycznych, na łamach środków musowego przekazu i blogosferach niebieskich. Każdy kto gotów, każdy kto zapalen ku śmierci dostojnej miłością bezwzględną a szlachetną; dostępuje chwały już teraz, bo przekracza swój mały egoizm i wielką okazuje duszę, co się nie lęka poświęcić tego co własne, temu co wspólne i nasze przecież - słowami.
Owszem potrafimy. Gdy przyjdą do nas obcy jakąś ciemną nocą i kolbami w drzwi nasze nocą załomocą. Bo przyjdą do Ciebie i do mnie i do niego i do jeszcze niego. Wtedy gdy przyjdą do nas – dadzą nam to co utraciliśmy albo czegośmy wcale nie posiadali. Dadzą nam most na drugą stronę, dadzą nam wspólnotę prawdziwą. Otworzą przed nami drzwi do Polski, do bycia razem, na dobre, na złe, na życie i śmierć w obronie tego razem. Obcy dają nam okazję od czasu do czasu, byśmy wyszli z siebie, wyprostowali się i … gdy przed naszymi oczami staje owa Polska, staje owo razem , miraż nie widziany a prawdziwy w tej chwili wspólnego zagrożenia, gotowiśmy życie dla niego poświęcić.
A więc potrafimy, albo raczej trzeba powiedzieć historycznie, potrafiliśmy. I też tylko wtedy, gdy to wszyscy nóż obcy na gardle mieli przyłożony. Gdy wróg bezmyślny przez presję ostateczną z nieładu i błota lepił to szaleństwo, szaleństwo poświęcenia, walki do upadłego, materializacji nieobecnych wcześniej marzeń, tworzenia się bytu. Polski...
Gdy obcy był spokojny i umiarkowany Polacy jak to Polacy skakali sobie do gardeł, podkopywali jedni drugich, zajmowali się w najlepsze, najgorszymi cechami współplemieńców, jednym słowem jatka, jak zawsze. Nikt za nic nie zamierzał umierać.
Dziś więc za Polskę umierać mi się nie chce, albo i nie wypada. Zły czas i okoliczności, nawet na deklaracje. Bo prócz sfer niebieskich oparów mniemaniowych dotyka mnie ziemia czarna i codzienność prawdziwa a nie udawana. Więc pytam się sam siebie, za kogo mam umierać? Któż tak bardzo drogi jest sercu mojemu i z wzajemnością razem z nim tworzymy Polskę, ów nie mityczny a rzeczywisty, dzisiejszy adres umierania i poświęceń życia na co dzień?
Czy mam umierać za górników, którzy wydrą z gardła reszcie współbraci pieniądze, które im (górnikom) się „słusznie” należą? A może mam umierać za tyleż bezwzględnych co chytrych lekarzy, których zarobki prawdziwe (pokaż lekarzu co trzymasz w garażu) o zawrót głowy przyprawić mogą tak zwanego pacjenta a którzy chcą więcej, więcej, więcej od pacjentów właśnie? A może mam umierać za nauczycieli, tych leni pełnych hipokryzji, których adresatem żądań wygodnego życia i godnych zarobków są rodzice wszystkich dzieci, dla niepoznaki tylko żądania te do tzw. rządu są kierowane?
Być może umierać powinienem za Polityków, tracących przecież dla mnie zdrowie i młodość a to na Wiejskiej a to w Brukseli, a to za jakimś wysokim biurkiem? Czy mam umierać za Tuska czy za Kaczyńskiego, za Pawlaka czy za Napieralskiego? Czy mam umierać za Palikota, który mnie kocha i ma nawet sztucznego penisa? Czy za babcię Senyszyn, która z lubieżnym uśmieszkiem chce krzyże zdejmować ze ścian szkół i urzędów? A może umierać za prawdziwych Polaków, za katolika Polskich Rodzin - Romana Giertycha, którego kandydatem na premiera Rzeczypospolitej był Janusz Kaczmarek, tajny gość biznesmena u którego zgubił krawat?
Czy może za Kościół, który prawdy o współpracy swoich pasterzy z SB postanowił nie stawiać na świeczniku (nie od tego jest prawda, żeby była innym znana), sam z siebie biskupa Paetza obłapiającego erotycznie kleryków nie był w stanie powstrzymać bez interwencji papieskiej, a następnego biskupa z małą plamą na honorze uparł się zrobić biskupem Warszawy ( i znów Papież)?
A może powinienem umierać za Polaków, którzy czegoś dokonali dla mnie? Wałęsę co wystrychnął na dudka ponad pół społeczeństwa, Balcerowicza co usztywnił kurs dolara i uwolnił inflację? A może za Onyszkiewicza, który ze spodniami pełnymi strachu obwieszczał społeczeństwu, że wolne wybory to były na niby a pacta sunt servanta? A może za Jerzego Buzka, za którego sprzedano PZU, nasze (państwowe zatem wspólne) Banki i wprowadzono reformę emerytalną dzięki której następna wataha specjalistów i biznesmenów pasie się za nic w OFE na procencie od zabranych Polakom pieniędzy?
To wszystko nie ważne, ważne jest umieranie, szczególnie tutaj, teraz, na ekranie, inaczej nie dostojnie człowiek w nim wypada. Za co umierają dziś naprawdę Polacy, z orłem w koronie na czapkach, z flagą biało czerwoną na ranieniu? Za co umierają polscy żołnierze, lecący tysiące kilometrów, do nieznanego im kraju, by strzelać i zabijać nieznanych im ludzi, których oczy rzeźbi strach i nienawiść do obcych. Umierają tam za Polskę? To miłość do ojczyzny pchnęła ich między pasterzy i biedaków w azjatyckie góry? Czy może umierają tam za pieniądze, te złotówki, których inaczej by nie zarobili, za możliwość awansu, żeby ze swoim życiem pójść naprzód, za przygodę bo zabijać męska rzecz? Umierają za Polskę?
Państwo – instytucje, to mają do siebie, że są jakby domami, których zbudowanie wymaga wysiłku czasu i poświęceń. Później opuszczone, gdy ludzie się rozpełzli w szukaniu i w grach wzajemnych przeciw sobie, trwają te budowle siłą swej inercji. Wiatr zmian je narusza, grunt się z nich usuwa, lecz one wciąż stoją, choć puste się nie rozpadają. Więc trwanie może mylić, stanowić fasadę nieobecności, braku treści prawdziwej.
Żeby za coś umierać trzeba mieć za co, musi istnieć owo coś, co faktycznie z kimś wytwarzamy. Polska tymczasem to kraj śmiertelnej wojny egoizmów, bezwzględnych, osobistych, grupowych, społecznych. Kosztem reszty inwidua oraz całe grupy brutalnie wywalczają na innych swoje własne korzyści. Relacje są fikcją liczą się interesy.
Jedyne co zostawia nadzieję, to takie postaci jak Dymna, Ochojska. Zajmujące się ziemią, tym co najniżej, ludźmi – nie ideami. To z nich wyrasta dobro. To tacy bohaterowie jak Marek Kotański umierają nie na daremno. Bo jakąś prawdziwą część swojego życia dają innym. Bo w ten sposób tam na dole, robią to co można zrobić. Ratują prawdziwe mity, ratują człowieczeństwo pewnie wbrew ideologom, sytym ludziom z trybun. Przechowują dobro, którego nieobecność w tak zwanych szerokich kręgach tym bardziej razi, im bardziej się kręgi te się nadymają.
Więc może zamiast, umierać wirtualnie i chwalić hekatomby, szaleństwa samospaleń, pomijać jakże widoczne symptomy rozkładu, może zaczynać od ziemi, od samego siebie...
Chyba, że kolejny szaleniec, przyłoży nam wszystkim nóż do gardła, pistolet do głowy i zbudzi z niebytu biało czerwonego dżina, któremu na imię Polska. Ducha który krwią nabiega i z krwi jest zbudowany, którego oczy patrzą dalej niż życie, którego realność jest większa niż śmierć. Czy tylko to nam pozostaje?


Komentarze
Pokaż komentarze