Dorastając w epoce PRLu miałem nieodparte wrażenie, że „wszystko jest kłamstwem”. Kłamstwem na początek najbarwniejszym były pochody pierwszomajowe, z których każden jeden usiłował się wykręcić a zwierzchnicy go przykręcić by obniżenie frekwencji nie wylało się konsekwencjami na nich. Tak więc szły tłumy choć przecież iść nie chciały, więc to wszystko było udawane od początku do końca.
Kłamstwem były ceny i kłamstwem były płace, bo nie można było kupić za podaną cenę tego co się chciało kupić, tylko na przykład trzeba było zapłacić więcej albo dawać łapówki. Cały więc obrót gospodarczy w percepcji obywatela był fikcją, w której dawało się skromnie i siermiężnie żyć.
Obok sfer publicznej i gospodarczej, które w PRLu były kłamstwem oczywistym, bywały jakieś echa prawdy i oddechu od tego kłamstwa. Jedną z nich choćby był Kościół, w którym wolno było mówić więcej niż na zewnątrz, i który przekazywał prawdy wiary.
Na szczęście mamy PRL i komunizm w ogóle za sobą. I nie mogę się otrząsnąć z poczucia, że nadal albo jeszcze bardziej aktualne wrażenie, że wszystko jest kłamstwem. Wszystko jest pozorem, fałszem, udawaniem. Jeszcze mniej autentyzmu, jeszcze większy rozdźwięk między rzeczywistością a słowami i oficjalną praktyką.
Kłamstwo jest tym większe im z większą butą głoszone i im lepiej skrywane. Wszystkie instytucje życia publicznego, okazują się być jakoś tam... sterowane. Cały obrót gospodarczy również z wolnym i konkurencyjnym rynkiem nie za wiele ma wspólnego. System bankowy „wolnego świata” to robienie sobie żartów z ludzi. Media, prasa i telewizja zajmują się kształtowaniem obywatela zamiast szukaniem i przekazywaniem prawdy.
Chyba nieświadomie kwintesencją całej tej sytuacji były słowa rzucone przez Premiera RP. Otóż oświadczył on, że teraz będzie wojna o prawdę. O prawdę? Wojna? Czyli prawda jest zdaniem tego, kto WYGRA wojnę o nią, którą toczy z przeciwnikiem? Czy można bardziej jaskrawego przykładu na sprostytuowanie słowa prawda? Czy można bardziej wykrzywić myślenie ludzi niż przez przekazanie im takiego komunikatu, wobec którego oni nie mają czasu, energii i siły się zbuntować i powiedzieć, i pomyśleć „chwileczkę, co Ty piep....sz facet?”
Kłamstwem jest wojna w Iraku i Afganistanie. Kłamstwem co do powodów, kłamstwem co do celów prawdopodobnie też. Kłamstwem jest teza, że przez wydzielanie CO2 człowiek powoduje wzrost temperatury globu ziemskiego, kłamstwem są więc Nagrody Nobla – w tym dla Gore i Obamy. Czego się nie dotknąć w przestrzeni publicznej okazuje się fasadą, opakowaniem które służy do sprzedania zawiniętych i nie ujawnianych nabywcy intencji, celów i mechanizmów.
Kłamstwem jest niebezpieczeństwo i wielkość pandemii świńskiej grypy (wiem ludzie umierają), kłamstwem jest decyzyjność naszego rządu w sprawie wysłania dodatkowych wojsk na okupację azjatyckiego kraju. Nie chce mi się wyliczać. Wygląda mi na to, że kłamanie jest PRAKTYKĄ niezbędną do realizacji celów w rzeczywistości „demokracji medialnej”. To takie zasady realnej gry, wchodzisz do ringu w którym wolno nakładać kastety pod rękawice. Stąd jedyni, którzy się utrzymują to ci z kastetami.
Kłamać trzeba umieć, trzeba potrafić jakoś zaczarować odbiorcę, ustawić go w taki sposób, by kłamstwo czyli nasze prawdziwe intencje i zamiary się nie wydały. Najprościej osiągnąć to przy pomocy emocji. Należy je podgrzać do takiej temperatury, gdzie rozum przestaje pracować, bo czujemy niechęć i obrzydzenie do „drugiej strony walki o prawdę”, albo czujemy zagrożenie z jego strony więc będziemy co? - walczyć! O prawdę rzecz jasna.



Komentarze
Pokaż komentarze (3)