Ludzie prowadząc swoje życie, wśród szeregu dni, rzeki zdarzeń, napotykanych sytuacji, częstokroć dochodzą do wniosku, że – tak nie powinno być. Bywają to wnioski natury ogólnej – nie powinno być tyle zakłamania, bywają wnioski natury państwowej – źle się dzieje z tą Polską. Więc radzi by Polskę poprawiać i naprawiać, myślą że wiedzą jak, albo zupełnie odwrotnie – nie myślą tylko oglądają telewizję, gdzie chmara tzw. redaktorów i tzw. dziennikarzy zajmuje ich myślenie przygotowanym zawczasu produktem półintelektualnym.
Co jest w Polsce złego i co bym chciał naprawić. Nie piszę co warto naprawić tylko bardzo subiektywnie, osobiście, nieobiektywnie, i pretensjonalnie. Niemal wszystko. Może raczej warto byłoby zacząć od tego stanu docelowego, świetlanej przyszłości, raju utraconego albo nigdy nie posiadanego, od tego jak byśmy chcieli, żeby było i dlaczego taka chęć jest w nas (we mnie).
Wierzę, że źródłem wszelkiej pomyślności, wszelkiego dobra państwa, społeczeństwa, ludzi, wszelkiego rozwoju, dobrobytu i bezpieczeństwa – jest wolna aktywność, pracowitość i inwencja ludzi. Nie kapitał, nie pożyczki, nie dobra naturalne, ale te wartości i postawy, które wymieniłem. Wierzę, że człowiek jest odpowiedzialny za siebie, że jest do takiej odpowiedzialności nie dosyć, że zdolny to jest ona mu właściwa i niezbędna do tego, żeby był człowiekiem, a nie bydlęciem, o które gospodarz się troszczy, daje mu jeść i pić i wykorzystuje na swój sposób wedle swoich potrzeb.
Wierzę, że tylko ludzie odpowiedzialni za siebie i tylko w warunkach umożliwiających im owo za siebie odpowiadanie, mogą i potrafią, potrafią i chcą działać, pracować, czynić ziemię sobie poddaną. Wszystko to co sprzyja i podtrzymuje taką sytuację człowieka, wszystko to go powiększa i uszlachetnia, wszystko to pozwala mu funkcjonować w naturalny sposób. To jest tak, gdzie rzeczywistość przez niego doświadczana odpowiada mu w sposób najbardziej zgodny w stosunku do jego własnej postawy, pracy, decyzji, działań.
Taka powinna być Polska. Dająca Polakom wolność obywatelską i wolność działania. Stwarzająca ramy do wszelkiej aktywności i do czerpania owoców z własnego, nie cudzego wysiłku. Zostawiająca ludzi odpowiedzialnymi za siebie i wobec siebie. Powinna być ramami wolnego społeczeństwa a nie wpychającym swoje gumowce do kojca hodowanych przez siebie zwierząt, fornalem. Nie potrzeba nam chomonta na szyi ludności, które jedni będą szarpać w jedną inni w drugą stronę. Trzeba nam troski o to, by każdy nie był krępowany w swojej aktywności przez innych, przez monopole faktyczne i formalne, przez zmowy i przepisy, przez urzędników i regulacje, przez przywileje grup społecznych i walki o następne korzyści.
W Polsce los Polaka powinien być efektem jego własnej zapobiegliwości, pracowitości i aktywności. Polak powinien zbierać owoce swoich własnych decyzji i czynów. Tymczasem, jego los jest efektem prawa ustalanego przez rozmaite lobby, a zbierane przez niego owoce są wynikiem starcia grup społecznych z aparatem państwa w wojnie o korzyści.
Mawiano kłamliwie, że Polska jest chorym człowiekiem Europy. Nic podobnego. Choroba dotyczy wszystkich. Wszędzie obywatele stają się klientami państwa. Nie jego obywatelami, nie jego mieszkańcami, nie jego suwerenami. Stają się klientami, dla których państwo może coraz to więcej, zrobić i coraz to więcej im może dać. Przyzwyczajenie do funkcji klienta czyni niemożliwym niemal zmianę. Zmiana bowiem postrzegana jest przez ludzi w formie uzyskania nowych przywilejów, wymuszenia na państwie nowej lepszej pozycji, otrzymania od państwa nowych bardziej korzystnych warunków. Państwo w świadomości obywateli jest TYM KTÓRY DAJE.
Nie może być inaczej, skoro zwracanie się o owoce wypracowane przez innych jest skuteczne. Nie może być inaczej skoro istnieją grupy, które posiadają przyznane przez państwo przywileje. Rzeczywistość jest przez obywatela tak postrzegana, że oto jest PAŃSTWO i obywatelowi się należy, zaś państwo to co się należy ma zapewnić. Państwo siłą rzeczy musi i nie ma innego wyjścia – ewoluować w stronę państwa totalitarnego. Podmiotu dominującego nad obywatelami w coraz większym stopniu, bowiem oni sami upatrują w państwie siły i mocy, która ma rozwiązać ich problemy i zaspokajać potrzeby. Skoro państwo ma to robić – to musi w naturalny sposób podporządkować sobie obywateli zarówno ekonomicznie jak i w warstwie przymusu i kontroli.
Żądanie więc wygody, chęć życia kosztem nie swoich owoców pracy, niechęć do odpowiadania za swoje życie, szukanie wsparcia i zabezpieczenia w państwie - te postawy ludzi nieodwołanie skutkują zwiększaniem roli, siły i kontroli państwa nad obywatelami. To z kolei wyłącza realną przedsiębiorczość i pracowitość i zapobiegliwość i zdrowy rozsądek. Jeżeli moja przyszłość bowiem zależy od ustaw a nie od mojej pracy, jeżeli zabrano mi znaczną część wypracowanych korzyści tak, że nie mam własnego zabezpieczenia na stare lata, jeżeli mogę poprawić swój stan nie drogą lepszej pracy tylko strajków i wymuszeń na państwie to w jaki do cholery sposób mogę być człowiekiem pragnącym wolności i odpowiedzialności?
Czy można zmienić Polskę, poprawić lub naprawić, przywieść do kształtu wyobrażonego? Czy można założyć partię polityczną, wygrać wybory i wdrożyć w życie zasady i rozwiązania które ludziom pozwoliły by być ludźmi a Polakom Polakami. Nie można. To jest zupełnie niemożliwe.
Każdy kto zadaje sobie trud podjęcia takiego wysiłku jest skazany na porażkę. Dzieje się tak na skutek wielu powodów. Po pierwsze dlatego, że ludzie są już jakoś ukształtowani. Jak była mowa wyżej – chcą od państwa coraz więcej. Chcą pracować coraz mniej. Wiedzą, że praca nie jest źródłem pomyślności. Wiedzą, że aktywność prowadzi często do kłopotów, a pasywność i żerowanie na państwie do wygodnego życia. Nikt nie namówi człowieka w pokoju gdzie wszyscy sobie nawzajem zabierają jedzenie, by tego nie robił, bo zostanie głodny. Postawy Polaków i ich przekonania wynikające z faktycznej rzeczywistości są pierwszą przeszkodą do zmiany lub naprawy.
Po drugie każda decyzja wypływa z poglądów. Te kształtują się na podstawie docierających do człowieka informacji i argumentów. Występy chmary redaktorów i redaktorek, nocnikarzy i nocnikarek docierają każdorazowo do kilku milionów Polaków. Dzieje się to każdego dnia, przez często wiele godzin. Don Kichote, który zechce propagować swoje, choćby nie wiem jak słuszne idee, zechce przekonywać i uświadamiać pobratymców, dotrze ze swoją treścią do kilku czy kilkunastu ich tysięcy przez jedną setną czasu, przez którą oni mają kontakt z nocnikarstwem. Władzę nad percepcją ludzi mają mass media. Próba dotarcia do nich i zmiany ich poglądów w starciu z wpływem mediów, przypomina działania komara usiłującego zawrócić rozpędzonego słonia.
Obecne ukształtowanie rzeczywistości, wynikające z niej postawy ludzi, faktyczna kontrola ich percepcji i sposobu myślenia przez mass media, uniemożliwiają w zasadzie zmianę kierunku ewolucji tego co określamy mianem państwa.
Co zatem można zrobić skoro nic nie można zrobić. Albo inaczej co można robić raczej, aniżeli zrobić, co zakłada działanie bez konieczności osiągnięcia zamierzonego skutku. Należy jak sądzę znaleźć taką postawę, która samo działanie a nie jego skutek uczyni wartościowym i pożądanym. Tak jak taniec i śpiew nie jest pożądany ze względu na jego finał (bo cóż za radość z tego, że walc dobiegł końca) ale ze względu na samą czynność, tak i działanie powinno być pożądane ze względu na siebie samo.
Aby coś zmienić, zmienić zasady kierujące państwem, trzeba by zmienić społeczeństwo. Ba... tyle, że przecież wszystkie obserwowane procesy społeczne zmierzają do destrukcji społeczeństwa. Postępuje erozja, dezintegracja więzi społecznych. Państwo i media zmierzają do atomizacji ludzi, do tego iżby nie tworzyli spójnych ze sobą struktur, tak iżby jedyną strukturą do której mogli by się odwołać było państwo, a jedynym lustrem dla ich poglądów były media. Dlatego używa się homoseksualistów do rozbicia pojęcia rodziny, dlatego nadmuchuje się JA konsumenta, JA odbiorcy, tak że owo JA zaczyna być barierą w myśleniu – my.
Warto więc z pewnością tworzyć relacje społeczne. Zakładanie partii i ruchów, które niczego nie osiągną ani nie osiągnęły jest dobre bo samo w sobie w jakiś sposób łączy ludzi w działaniu. Pozwala im na grupową podmiotowość, niezależną od państwa. To pierwsze co warto robić, by naprawić Polskę.
Po drugie zostaje ziemia. Stosunki z napotykanymi ludźmi, bliskimi, klientami, przyjaciółmi, sąsiadami. Zawsze wtedy gdy można, kogoś wpuścić w maliny, naciągnąć na więcej, pokazać trochę chamstwa i cwaniactwa, zawsze wtedy warto zrobić coś przeciwnego. To nie zmieni Polski, ale trochę zmieni nas. Trochę zmieni atmosferę. Da trochę idiotycznego dobra.
Ostatecznie w kontakcie z lewiatanem, demonem podłości, mistrzem fałszu, drogą na manowce, pozostaje nam to co podstawowe. Nasze jeszcze niezakłamane instynkty. Bo każdy pragnie prawdy, bo prawda jest ciekawa, a kłamstwo ciekawe nie jest. Bo każdy pragnie dobra. Bo dobro buduje a zło rozmywa to co zbudowane. Trzeba nam wiary w wieczność, bo bez niej moglibyśmy wpaść na pomysł, iż cała nasza ziemska aktywność jest przysłowiowemu psu na budę. Ostatecznie bowiem to wieczność, przegląda się w nas, w naszych tworach, naszych strukturach, cywilizacjach, życiu. Dobra bądź zła. Wypada wybierać, lub od wyboru uciekać. Wypada wierzyć, lub pieniądze mierzyć. Koniec końców, choćby o tym pamiętać, że Państwo nie załatwi nam tej jednej rzeczy - wieczności, jesteśmy za nią odpowiedzialni, sami przed sobą, bez żadnych ubezpieczeń.



Komentarze
Pokaż komentarze (1)