Zbyszek Zbyszek
154
BLOG

Żegnaj Vancouver

Zbyszek Zbyszek Polityka Obserwuj notkę 0

Ludziom potrzeba chleba i igrzysk, by byli spokojni i zadowoleni. Nie ma w tym nic złego. Chleb dla ciała, igrzyska dla umysłu. Kolejne igrzyska za nami. Czy wymagają jakiegoś podsumowania? Czy jak po spożyciu kolacji, odsuwamy użytą zastawę wraz ze wspomnieniami posiłku w obszar zapomnienia.

Lekkie, sympatyczne, kolorowe otwarcie w dziwnym kraju - monarchii, która uzyskała suwerenność 1931 roku w wyniku decyzji parlamentu brytyjskiego. Kraju Indian, Eskimosów, nieskończonych połaci lasów, gór i śniegu, kraju w którym władzę (?) sprawuje gubernator generalny - murzynka urodzona w Port-au-Prince na Haiti. To właśnie pani Michaëlle Jeann otworzyła XXI zimowe igrzyska olimpijskie w Vancouver.

Na przebiegu igrzysk, od samego początku kładły się cieniem niedostatki techniczne i organizacyjne. Zaczęło się od śmierci saneczkarza na źle przygotowanym torze, poprzez awarię znicza olimpijskiego, którego jedno z ramion się zacięło w czasie otwarcia aż do wypadku Petry Majdic.

Znicz z trzema ramionami w czasie otwarcia Na zdjęciu widoczne są trzy (czwarte się zepsuło) ramiona znicza olimpijskiego. Z lewej strony jedna z postaci mających zapalać ramiona znicza - Catriona Le May Doan- stoi w ciemności bo jej część znicza się zacięła.

W relacji z igrzysk olimpijskich telewizja polska postawiła na "bloki". Nadawane nocą albo w czasie normalnej pracy programy, nie zawierały sztywnych deklarowanych ram dyscyplin, tak by każdy mógł wybrać czy i co zechce obejrzeć, za to mieliśmy "wsad" polegający na twórczym przełączaniu się pomiędzy. Tak, że niemal - wszystko abo nic.

Najbardziej prestiżową dyscypliną zimowych igrzysk olimpijskich jest hokej. Tym razem igrzyska w ojczyźnie hokeja podniosły wynik finałowego meczu do rangi wydarzenia narodowego Kanady. Oglądając jednakże transmisje meczów hokejowych, nie mogłem się przez dłuższy czas pozbyć wrażenia, że ta gra wygląda dziwnie. I rzeczywiście. Jako Polak i Europejczyk przyzwyczajony byłem do hokeja europejskiego, który choć jest młodszym bratem tego zza atlantyku - to nieporównanie dla mnie bardziej atrakcyjnym.

O to się rozchodzi, że lodowisko w Kanadzie jest po prostu o 250 metrów kwadratowych mniejsze niż europejskie. Stąd nie ma miejsca na manewry, polot i niuanse, nastaje łomot, trzask i walenie w nadziei, że "wpadnie". Komentujący Mariusz Czerkawski z Dariuszem Szpakowskim ubolewali, że niestety zdjąć rękawic jak w NHL hokeiści nie mogą i prania po ryju nie będzie. No bo ... na takim małym boisku to główna atrakcja hokeja.

W zamęcie i kłębowisku zawodników, wiele bramek wpadało w sposób przypadkowy, gdy krążek odbija się od buta, kija, ramienia, tańczy wśród mrowia przewracających się ciał i wreszcie - jest. Choć przyznać należy, że "normalne" bramki także bywały. Jasnym też stało się dla mnie, dlaczego Kanadyjczycy i Amerykanie grając w hokeja zawsze oddawali niemal natychmiast strzał na bramkę, gdy drużyny z Europy preferowały grę kombinacyjną. Po prostu - na boisku NHL gra kombinacyjna jest prawie niemożliwa, więc trzeba walić "w kierunku".

Polskie akcenty w Vancouver były widoczne i znaczące. Znicz olimpijski zapalał Wayne Gretkzy, którego ojciec był Polakiem, Kanadę w pierwszym meczu z USA rozstrzelał Brian Rafalski (też polskiego pochodzenia). Jeśli dodamy do tego komentującego Mariusza Czerkawskiego to wychodzi na to, że nasza nacja ma dryg do hokeja.

Nasze przeżycia najbardziej jednak związane są z występami naszych sportowców. Zawsze mnie interesowało dlaczego ludzie się cieszą, że ktoś tam gdzieś tam najlepiej jeździ na deskach po śniegu? Co z tego? Czy on coś wymyślił? Czy coś stworzył? Zbudował? Nie! On pocina po prostu na deskach (teraz z tworzyw sztucznych) a ludzie lewitują z emocji. O co im chodzi?

Tym bardziej nie wiedziałem o co mi chodzi gdy darłem się na finiszu Justyny Kowalczyk, która wyprzedziła norweskiego robota na dopingu.Wow, cóż to były za emocje.

Mieliśmy więc chwile radości. Dzięki Justynie i Adamowi, dzięki dziewczynom, które na łyżwach wyjeździły nieoczekiwanie brąz. W jakimś sensie byliśmy przez chwilę nimi, to my zdobywaliśmy te medale, to my walczyliśmy, wygrywaliśmy. Stąd przecież ta radość, bo oni są częścią nas - w jakimś sensie.

Na zakończenie Kanadyjczycy pokazali, że potrafią się śmiać z siebie i nie mają kompleksów. Dokonali udanego uruchomienia ostatniej części znicza i zapaliła go urocza kanadyjska łyżwiarka, ta sama, której się to nie udało na ceremonii otwarcia igrzysk.

Na zakończenie Neil Young zaśpiewał nostalgiczną piosenkę, w trakcie której wygaszono znicz. Znani zaś Kanadyjczycy (komu znani to znani) opowiadali o tym, czym dla nich jest Kanada i co to znaczy być Kanadyjczykiem.

Każde igrzyska oprócz warstwy sportowej i rozrywkowej niosą ze sobą jakąś opowieść, jakieś przesłanie, jakąś bajkę. Vancouver opowiedziało nam, że życie może być piękne i radosne, że Kanada jest przyjazna i wielka i w zgodzie z naturą dąży do osiągnięć (14 złotych medali). Vancouver powiedziało nam, że Kanadyjczycy choć przecież tak niezmiernie młodzi jako społeczeństwo są dumni i mają z czego być dumni, są otwarci i mają poczucie humoru.

Nie tak dawno, Polska przedstawiała swoją kandydaturę do realizacji zimowej olimpiady w Zakopanem (2006). Wypada się zapytać, jaką opowieść mielibyśmy do opowiedzenia światu, co mamy do pokazania, nie z infrastruktury tylko z idei i naszych postaw, z przekonań i wierzeń? Czy nie ciąży nad nami przekleństwo byłego głównego doradcy ekonomicznego Jerzego Buzka, który w nieopatrznym przypływie emocji po sukcesie jednej z partii politycznych napisał: "Plujmy na nasz kraj ile wlezie: na forum Parlamentu Europejskiego, we wrogich Polsce mediach, gdzie się da.(...) Szkodźmy, niszczmy, kłammy, obrażajmy, poniżajmy, szydźmy, obrzucajmy błotem… Polska musi być nasza. "

Oczywiście to był tylko przejściowy wybuch emocji. Teraz gazety tresują nas w kompromisach z Unią Europejską, które polegają na tym, że zamiast sześciu zębów Unia wybije nam tylko trzy i mamy uważać to za sukces, bo lepiej nie mieć trzech niż sześciu.

Może warto pamiętać, to co powtarzał ideolog konserwatyzmu Richard M. Weaver a mianowicie, że idee mają konsekwencje. Jakimi ideami dzisiaj żyjemy - tu w Polsce? Z czego jesteśmy dumni? Czy jesteśmy dumni, że jesteśmy Polakami?

Jakże bym chciał aby odpowiedzi na te pytania były bez żadnych wątpliwości budujące.

Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka