Dlaczego IBM osiąga sukces? Skąd się biorą przychody, które są dzielone między pracowników IBM ?
Dlatego, że działają razem, tworzą organizację. Gdyby wszyscy pracownicy IBM zaczęli nagle działać oddzielnie, niezależnie, indywidualnie, nawet z dobrymi intencjami. Co by się stało? Jaki byłby efekt? Firma by się zawaliła. Przychody by znikły. Część przypadająca na każdego pracownika by wyparowała. Oczywiste?
Sukces zatem, w postaci czy to przychodów pieniężnych czy wzrostu wpływu, czy władzy zawsze przychodzi poprzez i dzięki współdziałaniu. Dzięki łączeniu się ludzi w grupy, w organizmy społeczne. Ta trywialna prawda jest niedostrzegana w powodzi teleturniejów i zajęć dnia codziennego. Jednak wypada sobie ją wbić do głowy - społeczność działająca razem może mieć wpływ na bieg zdarzeń, może osiągnąć sukces. Indywidualne jednostki takiego wpływu mieć nie będą i globalnie, generalnie sukcesu nie osiągną.
Dlatego właśnie, ci którzy są na górze, Ci którzy rzeczywistą władzę dzierżą, propagują - indywidualizm. To czym się zajmują władcy, mniejsza o to czy są widoczni czy niewidoczni, to niedopuszczanie do powstawania spójnych grup ludzkich, to – dzielenie.
Zupełnie odwrotnie. Ci którzy mają wpływ na rzeczywistość - łączą się. Łączą się w organizmy społeczne, czy to partie polityczne, czy stowarzyszenia rotary, wolnomularskie i inne. Czy widział ktoś nieudacznika w takim stowarzyszeniu?
Weźmy pod uwagę sferę obrotu towarowego zwanego wolnym rynkiem. Teoretycznie na wolnym rynku trwa "wojna" dostawców zaś zwycięzcę tego starcia wyznacza konsument. W rzeczywistości owa "wojna" toczy się pomiędzy dostawcami a konsumentem. Dzieje się tak zarówno poprzez wykorzystywanie swojej przewagi przez dostawcę w bezpośredniej relacji dostawca-klient (kruczki w umowach i warunkach, mylące reklamy, znajomość prawa i psychologii); jak i powszechne zupełnie zmowy dostawców, którzy oszczędzają w ten sposób na walce ze sobą i kierują siły wspólnie przeciw klientowi (telefonia komórkowa, towarzystwa emerytalne itp).
Summa summarum, na rynku rywalizacja pomiędzy dostawcami, zmieniła się w rywalizację pomiędzy dostawcami i klientem. Dostawcy po swojej stronie zawierają porozumienia dzieląc rynek, następnie zaś podejmują działania w celu pozyskania jak największych kwot od klientów jak najtańszym kosztem. Samotny, pojedynczy, indywidualny klient naprzeciw rynku - jest na przegranej pozycji i płaci swoją pracą i dobrami gdyż nie ma narzędzi do równoprawnej gry ze stroną dostawców.
Stąd jeśli chce się być ponad grupą ludzi, należy dążyć za wszelką cenę do jej dzielenia. Najlepiej na indywidualne pojedyncze osoby. Należy rozbudzać indywidualizm, nadawać najwyższą wartość pełnej niezależności sytuując każde inne relacje jako uwłaczające godności człowieka. Należy pobudzać wszelkie różnice i eksponować wartość postaw maksymalistycznych - sugerując, że poświęcenie jakiegoś swojego przekonania celem współdziałania czy uczestnictwa w większej grupie – to zdrada własnych przekonań i że takie zachowanie umniejsza wielkość i charakter człowieka.
Potępienie wszelkiej niewymuszonej podległości, wyniesienie indywidualistycznego przywiązania do własnych przekonań na poziom narcyzmu ideowego, nadanie niezależności od czegokolwiek i kogokolwiek wartości najwyższej prowadzić będzie ostatecznie do takiego ukształtowania postaw i myślenia ludzi, które uniemożliwi im łączenie się i tworzenie zwartych grup społecznych a przez to uzyskanie wpływu na rzeczywistość. Oczywiście nikt nie "zabrania" ludziom łączyć się w grupy, mogliby zareagować alergicznie, pracuje się jedynie nad nimi aby tego nie czynili. Warto zasugerować, że poglądy przeciwne propagowanym przez nas wartościom i postawom to przejaw pragnień komunistycznych, kto przy zdrowych zmysłach chciałby powrotu komunizmu?
Zamknięci w swojej indywidualności ludzie, nie tworzący dzięki temu zbiorowych organizmów, miotać się co najwyżej będą w swoich emocjach, którym należy znaleźć ujście bądź to w rozrywce bądź w terapeutycznej roli blogosfery internetowej, gdzie każdy będzie mógł wylać swoje żale i pretensje do świata, że nie jest taki jaki jego zdaniem być powinien. Następnie wdroży się nowe metody edukacji przez środki masowego przekazu, zajmie wolny czas przez przemysł rozrywkowy - ludzie za to wszystko zapłacą i pozostaną w przewidywalnych, z góry określonych dla nich ramach.
Stąd pewnie taki lęk i taka agresja na widok filmu pani Stankiewicz i pana Pospieszalskiego. Gdy ludzie stanęli obok siebie, zaczęli coś wspominać o liczeniu się i o tym, że mają inne poglądy od oficjalnie głoszonych. Miejmy nadzieję, że wydźwięk tego filmu uda się jednak obśmiać i zakrakać. W końcu przecież - ktoś tym bałaganem musi rządzić.
262
BLOG



Komentarze
Pokaż komentarze (5)