Kierowany niezdrową ciekawością i lekkomyślnym przekonaniem, że napisanie od czasu do czasu jakiegoś tekstu sprawi mi radość, która następnie rozpromieni moje samopoczucie, od pewnego czasu czytałem i nawet trochę pisałem na blogosferze.
Początki jak to początki interesujące. Widzę teksty inteligentnych ludzi, błyskotliwe tezy, poszerzające horyzonty rozważania. Odsłaniają się przed moimi oczami tajemnice międzynarodowych finansów, zbrodni smoleńskiej ups... pardon - katastrofy, niuanse kampanii prezydenckiej i rozłożone na łopatki wizerunki kandydatów.
Ten ma wąsy, tamten penisa, ten chce dobrze a Ci znacznie lepiej, a ten ostatni dwa razy lepiej niż Ci co lepiej. Pół żartem pół serio, na temat poważnych spraw, kształtowania się kolein, którymi biegnie nasza rzeczywistość, wszystko to nagle stało się dostępne i zawarte w tzw. blogosferze.
Aż otarłem pot z czoła i zauważyłem, że przez to wszystko to ja wcale nie zrobiłem się lżejszy, bardziej zadowolony, słoneczniejszy (a wszak lato puka do drzwi). Wcale mi ten strumień myśli niezależnej korzyści nijakiej nie przyniósł, a wręcz przeciwnie, im więcej rozumiałem, tym - dziwne - bardziej stawałem się przygnębiony.
Wszędzie bowiem nędza, dziadostwo i oszustwo. Zbrodnia goni złodziejstwo, ludzie się wieszają, samoloty spadają, reszta kraju na wyprzedaż, rąbią emerytów, rąbią pracujących, tną całe kraje, wszystko w dodatku na niby, bo Ci co ich widzimy to jeno aktorzyny przecież, lepsze, gorsze? Chyba gorsze bo mniej zarabiają niż gwiazdy takiego holiłud.
Zdesperowany wstukałem adres gazety. Wiadomo, w chwili roztrząsania czy katastrofa czy zamach, w momencie decydowania się kto ujmie ster władzy prezydenckiej, w dniu doniesień, że sposób zabezpieczenia rzeczy osób z feralnego lotu był rosyjsko perfekcyjny, skutkiem czego z karty ministra przed dwoma miesiącami ktoś sobie kasę wypłacał, w tej sytuacji nie do wytrzymania -.... kliknąłem.
I odetchnąłem. Są jeszcze media i miejsca w naszym kraju normalne. Media i miejsca które koją duszę! Cieszą serce! Przynoszą spokój i zadowolenie. Nie żeby coś zaraz ukrywały o nie. Rzecz we właściwej hierarchii!
Po kliknięciu
- największa rzucająca się w oczy wiadomość: Liga światowa: Polacy prowadzą z Niemcami Raula Lozano. Hurra. Pomyślałem choć nie zawołałem. No, nareszcie coś. Dowaliliśmy Niemcom. I to w lidze światowej - nie w kij dmuchał.
Z boku trzy kolejnej wielkości i wagi informacje
- pierwsza o jakiejś rybie, świat w obrazkach, ładne kolorowe, jakieś palmy mi się skojarzyły - od razu lepiej
- druga "Romans z pieniędzmi w tle". Na zdjęciu nn, pyszna dziewczyna i zielone jabłko, oraz pytanie "Kiedy rozmowa o finansowej stronie więzi intymnej ma sens?" Oj tam. Pal licho stronę finansową. Wiadomo, więzi intymne, ładna dziewczyna i już jesteśmy na właściwej tonacji.
- trzecia: "Wakacje na swoim czyli wszystko o luksusie." O yes, tak to mi mówcie. Tego mi było trzeba. Wakacje, luksus, w to mi graj.
Dostrzegłem nagłą zmianę swojego nastroju. Z bezsensownego zatroskania czy czasem wręcz nuty przygnębienia, stałem się człowiekiem uśmiechniętym i zadowolonym. Po prostu to na co patrzymy oddziaływuje na nasze samopoczucie. Anarchia blogosfery jest rajem dla frustratów, którzy wszystkich chcieli by wciągnąć w swoje stany depresyjne wynikające z rzekomych zagrożeń lub też uchybień, klęsk narodowych i porażek przyszłych i minionych.
A można inaczej. Można racjonalnie. Można z troską o odbiorcę. Tak... powinniśmy być wdzięczni ludziom, którzy o nas myślą. Tym którzy budują informacje w taki sposób by ludzi na duchu podnosić a nie sprawiać im przykrość doniesieniami o problemach, kłopotach i zagrożeniach.
Wystarczy włączyć właściwą falę i "wszystko gra".


Komentarze
Pokaż komentarze (1)