W czasach PRL pojęcie "emigracji wewnętrznej" zataczało szerokie kręgi z dwóch powodów, absurdalności życia społeczno politycznego, utrudnień w wyjeździe z socjalistycznego raju. Dziś dochodzę do wniosku, że taka emigracja to sensowne rozwiązanie w sytuacji gdzie życie społeczno polityczne na nowo stało się absurdem.
Mordercy prawdy, prostytutki reklamy i medialnego manipulowania ludźmi, osiągnęli już taki poziom wpływu na zachowania i myślenie ludności, że nie sposób z tym nawet polemizować. Miliony osób podłączone do medialnego matrixa, codziennie kształtują swoje reakcje, poglądy, wartościowania i rozeznanie rzeczywistości, poprzez asymilację dostarczanych stale i w dużych ilościach materiałów indoktrynacyjnych. W takim stanie rzeczy - nic, nie może zmienić wpływu środków masowego przekazu na ludzi.
W sferze informacyjnej, w obszarze docierających do ludzi informacji i ocen, dominują "narracje". Pojęcie narracji opisuje przekazywanie odbiorcy spójnego poglądu na postrzeganą rzeczywistość bądź jakąś jej część. Media nie zamierzają tu bynajmniej dostarczać odbiorcy informacji o faktach, choć prześmiewczo tak nazywają swoje centra formułowania narracji, ale zamierzają dostarczać odbiorcy ocen i rozumienia faktów.
Odbiorca bombardowany nieproporcjonalną do zdolności percepcyjnych ilością informacji, nie jest w żadnym wypadku w stanie, dokonać samodzielnej ich oceny czy weryfikacji. Nie jest w stanie tego zrobić, ze względu na fizyczny brak czasu (za duża ilość informacji w jednostce czasu), ze względu na likwidację jego zdolności do wartościowania.
Sfera informacji i wymiany myśli, stała się nieodwołalnie sferą medialną. Jedynym wyłomem, albo raczej drobną i potrzebną systemowi anomalią jest blogosfera internetowa, której rozmiar doskonale uniemożliwia jej wpływ na zmianę zachowań i percepcji ogółu ludności, a jednocześnie pozwala na kanalizowanie energii osób usiłujących myśleć inaczej, niż implikuje to przekazywany model.
Doskonałą ilustracją praktyczną sygnalizowanych wyżej procesów jest brzmienie medialnych opinii na temat stanu życia politycznego Polski po wyborach prezydenckich. Jarosław Kaczyński w trakcie kampanii wyborczej usiłował przedstawić "narrację" w której jest człowiekiem patrzącym w przyszłość, nacechowanym amnezją co do przeszłości i niechęcią do poruszania tematu katastrofy smoleńskiej. Medialny oligopol przeciwstawiał temu narrację, Kaczyńskiego jako nienawistnika, zaślepionego żądzą władzy, dążącego do niej po trumnach. Człowieka fałszywego, który okłamuje społeczeństwo pokazując mu fałszywą twarz.
Po zakończonych wyborach Kaczyński stwierdził, że chce prawdy o Smoleńsku, i przyznał, że w rozmowie tuż po odebraniu informacji o śmierci brata w katastrofie, powiedział o zbrodniczej polityce rządu polegającej na niekupowaniu nowych samolotów. Joachim Brudziński dorzucił do tego zostawienie ciała zmarłego prezydenta przez Donalda Tuska, w "ruskiej trumnie".
I oto podniosło się larum ("Larum grają mości panowie!"), że Kaczyński głupi, bo udowodnił, że nienawistnik jednak. "Narracja" PO zwyciężyła. Tak obiektywni luminarze mediów jak Igor Janke piszą takie rzeczy:
Platforma Obywatelska ustami posła z Lublina kontynuuje – zawieszony na krótko — proces masakrowania wizerunku Lecha Kaczyńskiego (...)
Ale odpowiedź na to polityków Prawa i Sprawiedliwości jest najgorsza, jaką można sobie wyobrazić. Mogę zrozumieć, kiedy po odebraniu tragicznej wiadomości wstrząśnięty Jarosław Kaczyński mówi w emocjach szefowi MSZ najbardziej nawet brutalne słowa. Po ludzku mnie to nie dziwi. Jednak ogłaszanie tego trzy miesiące później, trudno już odebrać jako emocjonalny odruch. To działanie polityczne.
Prawda jakie obiektywne i wyważone? Pan Igor Janke nie jest sobie w stanie wyobrazić gorszej odpowiedzina ostentacyjne oblewanie medialnymi fekaliami pamięci zmarłego prezydenta RP. Jego wyobraźnia nie obejmuje stwierdzenia przez polityków PiS np. tej treści "Wszystkie posiadane informacje, wskazują na celowe i zamierzone działania Rosjan w celu zamordowania elity politycznej prawicy RP". Tego Pan Janke przecież wyobrazić sobie nie może, bowiem jego wyobraźnia jak i myślenie pozostaje w ramach wytyczonych "narracją" matrixa.
Z kolei Marek Magierowski pisze, iż:
Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla „Gazety Polskiej” obarcza polityczną odpowiedzialnością za katastrofę smoleńską rząd PO.
Co zdaniem autora jest błędem ogromnym, choć podziela on Kaczyńskiego
zdanie co do skandalicznie prowadzonego śledztwa.
Mam tego powoli dosyć. Kto jeśli nie rządzący, ma ponosić polityczną odpowiedzialność za katastrofę? Krasnoludki? Nikt? Nie wolno o tym powiedzieć? Czy wielebni redaktorzy nie dostrzegają, że już sama deklaracja, że Kaczyński będzie chciał prawdy o katastrofie była przedstawiona w mediach jako zrzucenie maski i rozpoczęcie wojny? Czy zachowanie normalne są już niedopuszczalne, bo mogą być wykorzystane w "narracji" przez medialny matrix? Czy jest jeszcze jakieś pole normalności w całej tej polityce?
Janke pisze
"Można mówić o emocjach, które muszą znaleźć gdzieś swoje ujście. Ale w polityce chodzi o skuteczność i osiąganie celów."
Brzydki chwyt ale prawdziwy - Hitler i Stalin byli podobnego zdania. W polityce chodzi o skuteczność i osiąganie celów. To zdanie pozostawione tak sobie, samo po prostu, jest drogą totalitaryzmu, kłamstwa i niszczenia ludzi. W polityce chodzi..., właściwie nie wiem o co chodzi w tej polityce. Jedyne co wiem, to, że obraz jej tworzony w umysłach ludzi przed medialny fotoplastykon, jest dla mnie trudny do przyjęcia. Co skłania do zastanowienia się nad poważnym rozważeniem emigracji wewnętrznej, jako zachowania racjonalnego i twórczego.



Komentarze
Pokaż komentarze (9)