W moim państwie nic nie jest tym na co wygląda. Nic nie stoi na nogach, za to wszystko na głowie, przynajmniej jeśli wziąć za punkt odniesienia oficjalnie głoszone położenie nóg i głowy.
W moim państwie nie ma rozdziału władzy na rząd i sejm. Obie te władze to zawsze aktualna koalicja wyborcza czyli de facto szef największej partii + koalicjanci.
W moim państwie obywatele mają zgromadzony kapitał na starość, na czas emerytury gdy zdrowie nie pozwoli im dalej pracować. Kapitał ten mamy zarówno w państwowym ZUSie jak i w prywatnych OFE. Prawda jest taka, że nie mamy żadnego kapitał ani tu ani tam, nie mamy nic. Okłamują nas, jak ze wszystkim.
Moje państwo zamieszkuje naród, albo społeczeństwo. Dość powiedzieć, że to grupa ludzi połączona wspólnymi wartościami, przekonaniami i dążeniami, posiadająca konsolidujące poczucie wspólnoty. Nic podobnego. Moje państwo zamieszkuje ludność mówiąca po polsku. Ludność, której jedynym i uzasadnionym w zastanej rzeczywistości celem jest wydarcie ile wlezie ze wspólnego dla siebie. Grupy społeczne i pojedynczy ludzie "gdzieś" mają wspólnotę i naród jeśli chodzi o konkrety. Lekarze drą dla siebie, nauczyciele i górnicy dla siebie, politycy dla siebie.
Moje państwo jest rządzone przez obywateli, którzy poprzez rozumne wybory wyłaniają swoich przedstawicieli do zgodnego i ich intencjami zarządzania krajem. Nic podobnego. Moje państwo jest zamieszkane przez ćpunów, narkomanów, klepiących sobie dzień w dzień maksymalne dawki psychonarkotyków ze środków masowego przekazu. Nie wierzycie? Ilu z nich potrafi całkowicie odstawić to paskudztwo? Czy nie jest dowodem na narkotyczny amok, fakt, że w referendum uwłaszczeniowym Polacy nie chcieli przyjąć na własność majątku państwowego? Głupcy czy na haju? Żyjemy w medialno narkotycznym śnie tworzonym przez mass media. "W tej atmosferze nie dawało się już wytrzymać" - słyszałem wielokrotnie jako uzasadnienie takiego a nie innego wyboru politycznego. W jakiej do cholery atmosferze? Czy atmosfera, w której wyborca nie mógł wytrzymać istnieje gdzieś poza mass medialnym fotoplastykonem, wytwarzającym chore odbicia rzeczywistości ?
W moim państwie kolejne władze zajmują się reformowaniem finansów publicznych oraz tworzeniem taniego państwa. W chwili gdy zadłużają nas na kolejne niemożliwe do spłaty sumy, mass media wyświetlają serial o krzyżu, tak żeby ludność miała się czym zainteresować. Są przecież rzeczy ważniejsze i mniej ważne dla społeczeństwa. Trudno chyba o rzecz ważniejszą od tego na ile jesteśmy zadłużeni i co z tym robimy. Tymczasem władza nie mówi nam nawet na ile nas zapożyczyła. Czy na 18 tysięcy na głowę (money.pl) czy na 4,5 raza więcej jak podaje instytut Sobieskiego lub pracownik NBP .
Moje Państwo to podmiot, który rządzi na swym terenie, ustanawia i egzekwuje prawo. Prawo ustanawia polski parlament, a egzekwuje polski sąd odpowiedniej instancji. Nic podobnego, większość obowiązującego nas prawa jest ustalana poza granicami naszego państwa a my jedynie dostosowujemy nasze. Co jeśli nasze prawo jest różne od zagranicznego? "Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że rozstrzyganie w kwestii zgodności prawa krajowego z unijnym należy wyłącznie do Trybunału w Luksemburgu" - http://lex.pl/?cmd=artykul,5932 .
W moim Kraju jacyś ludzie doprowadzają do zamordowania byłego komendanta głównego Policji, prokurator generalny lata potajemnie w nocy do biznesmenów zostawiając tam krawaty, a przestępcy i strażnicy ich pilnujący seryjnie są znajdowani powieszeni. Ważne zagadnienia publiczno gospodarcze omawiane są na cmentarzach a producent oskarowego filmu oszalał i w pojedynkę chciał nabrać Agorę na miliony dolarów. Co za bzdury.
Właściwie to nie wiem już nic, o moim Państwie. Nie wiem czy w ogóle można używać takiego wyrazu. Moim głównym problemem jest to, że informacja co do rzeczywistości tak dramatycznie się z rzeczywistością rozmija na każdym niemal kroku.
Prezydent mojego Państwa wraz z dowódcami wszystkich rodzajów wojsk zginął. [.............] Chciałbym wiedzieć naprawdę jak i dlaczego. Wiem, że to nic nie da. Tylko taka głupie, wyszydzone i wygnane, nie pasujące do rzeczywistości luster, w której się obracam - pragnienie prawdy. Tego też mi odmawiają. Pełnymi ustami frazesów. Walcem mass mediów. Stadem usłużnych redaktorów/polityków/autorytetów.
Gdy pogrzebiemy "Smoleńsk", możemy już abdykować. Drzeć ile się da naszego, cynicznie grabić do siebie z uśmiechem, albo wyjeżdżać, na zewnętrzną albo wewnętrzną emigrację. Nic tu po nas.


Komentarze
Pokaż komentarze