Gdy przechodzę ulicami mojego miasta, zanurzam się w las drzew, których koronami są podobizny wszelkiej maści i gatunku kandydatów do czegoś tam. Większe powierzchnie zajmują z godnością kandydaci do fotela prezydenta.
Brzydcy i ładni, w krawatach i bez, wymalowane i uśmiechnięte, napuszone i zestresowane twarze patrzą na mnie z prośbą, żądaniem, wymogiem - "głosuj na mnie".
Poza straszliwie i dramatycznie nielicznymi przypadkami, nie znam nikogo z nich. Po kiego mnie epatują swoją wątpliwą urodą? Nie zauważyłem równie dużych plakatów sygnalizujących otwarte spotkania z kandydatami. Jeden za to pofatygował się do mnie do drzwi i wręczył mi osobiście ulotkę. Poczułem się dowartościowany.
O ile o mężczyźnie mówi się, że byle nie był brzydszy od diabła, to o kobiecie powiedzieć tak nie sposób. Stąd też z plakatów kandydatek leje się strumieniem dbałość o szczegóły makijażu i dobry atrakcyjny uśmiech. Jak babcię kocham - nie mam pojęcia o co im chodzi, poza tym, aby się pokazać tylu mężczyznom na raz. Może właśnie o to?
Obok hydrantu koło biedronki stoi betonowy słupek wysokości ok 1m. Do słupka swoją podobiznę przyczepił jeden z kandydatów. Jego wzruszająca twarz mieści się niemal dokładnie na wysokości mojego buta. Hm.... czy wiecie co mi przychodzi do głowy?



Komentarze
Pokaż komentarze (4)