Wersja A) Wychodzi Kardynał Nycz 31 grudnia 2010 roku na spacer wieczorem i cóż widzi w Warszawie w Sylwestra ? Puste lokale, snujące się postacie w czerni, cisza, smutek i całkowity marazm. Ten obraz, który od 10 kwietnia po pamiętnej katastrofie stał się rzeczywistością Polaków ranił serce kardynała.
Jego ekscelencja w swojej dobroci widział jak Polacy zaniedbują obowiązki zawodowe, trudy w Kraju, w Kościele a nawet w życiu osobistym. Ten stan trwający do dzisiaj skłonił jego wysokość do przypomnienia Polakom, że czas żałoby się kończy po upływie roku. Jego dostojność chce aby Polacy znów podjęli zarzucone obowiązki i trudy, żeby znów zaczęli się uśmiechać, żeby znów połączyli się w radosnej jedności jak przed 10 IV 2010r. Naucza bowiem bp. Nycz: "przychodzi czas, gdy musimy wrócić do codziennego życia i podjąć trudy w kraju, w Kościele, w rodzinach, w osobistym życiu"
Dojmującym bólem przejmuje także biskupa stawianie pytania "dlaczego tak się stało?" I choć ludzie mają prawo takie pytania stawiać to zgodnie z przesłaniem kardynała Nycza "nie możemy się na tym zatrzymać, bo często trzeba powiedzieć sobie jak Hiob biblijny "Bądź wola Twoja"" Nie zatrzymujmy się zatem na pytaniu "dlaczego doszło do katastrofy" a powiedzmy "bądź wola twoja". W ten sposób wypełnimy słowa naszego pasterza.
Wersja B) Biskup Nycz do dzisiaj czuje emocjonalny ból, po tym jak rękami trzech księży usiłował wyrwać Krzyż Chrystusowy z rąk wiernych, którzy się wokół niego gromadzili i modlili przed pałacem prezydenckim. Na dodatek, próba zabrania Krzyża wiernym się nie udała a księża zrejterowali.
Biskup Nycz poświadomie czuje - choć do świadomości tego nie dopuszcza - że być może przeszedł na niewłaściwą stronę owego dnia. I to nie ten błąd doskwiera biskupowi najbardziej, co odmowa jego przyznania. Odmowa ta bowiem stawia go po przeciwnej stronie, do "tak tak, nie nie". Dlatego chciałby umyć ręce pobrudzone incydentem z krzyżem i zamknąć ten epizod w sarkofagu pamięci, w pudełku archiwum. Raz na zawsze "rozwiązać problem".
Przeszkodą w intencji biskupa znów staną się ludzie przekładający swoją religijność na sprawy poza kościelne. Ich akcje mogą zdaniem kardynała "zmarnować" zamknięcie żałoby, przyczepić do pudełka w którym chce zamknąć swą nieszczęsną akcję, linę łączącą jego błąd z ciągłą teraźniejszością.
Dlatego pisze od rzeczy o powracaniu do obowiązków ponownym podejmowaniu trudów i temu podobnych, tak jakby ktoś je porzucał z powodu jakiejś żałoby. Wypowiedź biskupa jest tym bardziej idiotyczna, że publiczna. Stąd albo zabiera głos w sprawach Państwa (nie pytajmy dlaczego tak się stało, powiedzmy bądź wola twoja), albo w sprawach prywatnych osób z których każda ma własne prawo do ustalania sposobu i zakresu żałoby, czy to będzie miesiąc czy rok.
Albo Polacy nie bawili się, nie śmiali się, martwili się w trakcie mijającego roku, zaniedbali obowiązki osobiste, trudy dla Kraju, trudy dla Kościoła, pogrążąjąc się w smutku i żałobie po śmierci 96 ważnych osób życia publicznego, albo biskup Nycz mówi całkowicie od rzeczy.
W rzeczywistości biskupowi chodzi o comiesięczne palenie zniczy przez pałacem prezydenckim i łączy się tu w bólu z panią Hanią kochaną, która rękami siepaczy miejskich te znicze gasi, chcąc zgasić pamięć.



Komentarze
Pokaż komentarze (3)