A czy to ważne? Każdy ma swoje własne sprawy. Jego ekscelencja kardynał Nycz, powagą Kościoła Katolickiego naucza: "przychodzi czas, gdy musimy wrócić do codziennego życia i podjąć trudy w kraju, w Kościele, w rodzinach, w osobistym życiu".
Wszyscy Ci zatem (ciekawe kto to taki?), którzy oderwali się od codziennego życia, powołani są przez Kościół by wreszcie do niego powrócić. Oczywiście nikt nie broni ludziom czasem przypomnieć o tej tragedii, byle bez przesady, byle nie ranić uczuć tych, którzy "rzygają Smoleńskiem" (liczne wpisyna forach internetowych).
Wszystkie te nauczania i postawy łączy jedno, przekonanie że najważniejsze są "własne sprawy". Przekonanie, że dociekanie i pragnienie prawdy jest niepoważne albo głupie albo nieodpowiedzialne. Jest to bardzo głęboka myśl (wbrew pozorom) i bardzo głęboka alternatywa, z którą człowiek ma do czynienia od zawsze.
Alternatywę tą dałoby się sformułować pytaniem "Co jest ważniejsze, mój własny interes czy zasady ogólne?". Czy nie jest tak jak mawia powiedzenie, że "Mądry szuka spokoju, a głupi sprawiedliwości?". Po cóż nam w ogóle "prawda" jeśli możemy się zająć konkretnym własnymi sprawami, własnymi korzyściami?
Przytoczona alternatywa i pytanie odzwierciedla przekonanie, iż takie postawy nieegoistyczne jak: pragnienie prawdy i sprawiedliwości, jak pragnienie posiadania silnego państwa; stoją w opozycji do interesu osobistego i mu mniej lub bardziej szkodzą.
Kwintesencją tego egzystencjalnego wyboru była wypowiedź Marka Kondrata, który stwierdził: "Polska nie jest najważniejsza. Najważniejsze jest nasze życie. Bo ono jest jedno. Jeżeli będziemy zadowoleni z życia, to Polska też na tym zyska"
Nasza korzyść, nasz interes, nasze życie - jest najważniejsze. Czy można oponować przeciw takiej oczywistej prawdzie? Nie, przecież.
Dlatego powinniśmy na pierwszym miejscu stawiać własną korzyść i o nią dbać, zaś reszta od tego będzie też lepsza. I tu właśnie tkwi błąd (przynajmniej w wymiarze ogólnym, społecznym).
Postawa ("egoistyczna") pomija dającą się zaobserwować prawidłowość, że osobiste korzyści: dobrobyt, wolność, bezpieczeństwo, są pochodną głębszych zasad oraz ich materializacji w postaci organizacji życia społecznego.
Gdy Rzymianom drogie było ich państwo, to ich dobrobyt rósł, gdy skupili się na "własnych korzyściach", korzyści te wraz z państwem - przeminęły. Ilekroć społeczeństwa skupiają się na "konsumpcji osobistej", tylekroć konsumpcja ta przemija wraz z nimi miast rosnąć.
Gdy nie będzie nas obchodzić prawda, ani dochodzenie do prawdy, ani Polska, tylko będą nas obchodzić nasze doraźne korzyści, to Polską będą rządzić ludzie podzielający takie postawy i poglądy. Zadłużą jeszcze bardziej nasz kraj u spekulantów nazywanych "rynkami finansowymi", zgodzą się na każde regulacje deprecjonujące warunki gospodarowanie w Polsce, w końcu będziemy płacić więcej, zarabiać mniej, być lepiej kontrolowani.
Pozostaje dostrzec, że nasza wolność w tym robienia czego nam się podoba, bezpieczeństwo i dobrobyt, zależy od pewnych pierwszych zasad. Zależy od postawy pragnienia prawdy. Zależy od silnego państwa. Nie silnego tym, że jest opresją dla obywateli, lecz silnego tym, że działa na ich rzecz, że stwarza obywatelom pole do aktywności i przeciwdziała każdej ich opresji.
Możemy zapomnieć o Smoleńsku. Możemy skupić się na naszych "codziennych sprawach". Warto pamiętać jednak, że istnieje związek, nieprosty bo w życiu nic proste nie jest, między pamięcią i pragnieniem prawdy a naszym prywatnym i osobistym losem. Dlatego we własnym interesie - myślę - na przekór pasterzom z telewizji i z ambony, warto prawdy pragnąć i o Smoleńsku pamiętać.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)