Zbyszek Zbyszek
1341
BLOG

Marek Migalski czyli sukcesów głupoty ciąg dalszy

Zbyszek Zbyszek Polityka Obserwuj notkę 15

Doktor Marek Migalski, dzieli się z Polakami, na łamach znanego tytułu prasowego, swoimi refleksjami i koncepcjami na temat polityki. Warto je zacytować i się do nich odnieść, by wspólnego i osobistego dobra przymnożyć, co jest - ponoć - intencją znanego politologa:

Od dłuższego już czasu twierdzę, że istnieje zasadnicza różnica między tym, co powinno wyznaczać działalność świata polityki, a tym, co winno określać aktywność świata komentatorów i dziennikarzy.

Mówiąc najbardziej skrótowo – politycy funkcjonują w paradygmacie „dobro – zło", a media w paradygmacie „prawda – fałsz".

Pomieszanie tych paradygmatów prowadzi do fatalnych skutków i staczania się naszego kraju na skraj psychologicznej wojny domowej, która może i służy dwóm największym partiom, ale na pewno nie jest pomocne w budowie demokratycznego ładu.

Zadaniem polityka jest tworzyć dobro i zwalczać zło. (...) Wszak tak właśnie u zarania była postrzegana polityka – jako dbałość o dobro wspólne (...) – jeśli polityk, dla uzyskania dobra, tak jak je rozumie, skłamie, to nie sprzeniewierzy się swojemu powołaniu.

Zupełnie inaczej postępować powinni klerk, rezoner, publicysta. Ci, którzy opisują politykę (a nie ją tworzą), winni funkcjonować w paradygmacie „prawda – fałsz", a nie „dobro – zło". Oto ich busola – prawda. Jeśli publicysta, dla napisania prawdy, tak jak ją rozumie, wyrządzi zło, to nie sprzeciwi się swojemu powołaniu.

Dla polityka jedyną wartością, której musi podporządkować wszystko inne, jest dobro wspólne. Dla dziennikarza jedyną wartością, której musi podporządkować wszystko inne, jest prawda.

Tyle Migalski. Teraz garść uwag:

1. Czym się różni, człowiek głupi od mądrego? Zdolnością rozwiązywania zadań matematycznych? Ilorazem inteligencji mierzonym testem Mensy? Zasobem środków lingwistycznych używanych w formułowaniu wypowiedzi? Rozróżnienie mądrości i głupoty, choć nastręcza zwykle trudności, daje się dokonać w oparciu o jedno zasadnicze kryterium: Człowiek mądry pozostaje w kontakcie z rzeczywistością, głupiec pozostaje w kontacie ze swoimi wymysłami.

2. Kto jest politykiem? Przy pominięciu medialno migalskich definicji rozpowszechnianych w systemie edukacji oraz massmediach, polityk to ktoś kto wpływa na bieg spraw publicznych. Kto sprawia, że takie a nie inne decyzje są podejmowane, takie a nie inne prawo jest uchwalane.

W takim znaczeniu, media o wiele bardziej zajmują się tworzeniem polityki, a dziennikarze polityką, aniżeli zawodowi politycy. To dziennikarze i media bowiem, kształtują opinię publiczną. W wyniku tego kształtowania, zmieniają się prawa i wprowadzane są rozwiązania ogranizujące życie ludzi.

Politycy "zawodowi" zajmują się (głównie) reprezentowaniem realnych podmiotów politycznych na formalnej arenie realizacji ich interesów i zamiarów. Stąd tak jaskrawe zjawisko, iż najsilniejsze ataki między formacjami politycznymi, mają miejsce pomiędzy tymi, które reprezentują niemal taki sam punkt widzenia na kraj. Wrogiem SLD jest nie tyle PiS czy PO, ale Palikot i jego Europa+. PiS zajmował się zwalczaniem PJN i Solidarnej Polski, bo celem PiS jest reprezentowanie pewnego elektoratu. Zagrożeniem dla PO był Gowin, zaś istnienie i propaganda PiS jest raczej czynnikiem sprzyjającym PO.

3. Czy istnieje dobro wspólne?Dobro wspólne jest wygodnym  wihajstrem, operowanie którym natychmiast operatora uświęca. Jego istnienie (dobra wspólnego) jest przedmiotem licznych opowieści. Przy bliższym jednak przyjrzeniu okazuje się, że są co do niego różne, rozbieżne zdania. Skoro są rozbieżne zdania na temat tego co jest dobrem wspólnym, to zachodzi pytanie, czy coś takiego istnieje realnie. Realnie czyli nie w przestrzeni życzeniowo-marzeniowej (być zawsze młodym, pięknym i bogatym),  ale w przestrzeni praktycznej.

Byli np. tacy, którzy za dobro wspólne Polaków uważali w 1939 r. sojusz z Hitlerem - pokój z Niemcami i wojna z Sowietami. Byli tacy, co stawiali na sojusz ze Stalinem. Byli też i tacy, co uważali, że dobrem będzie sojusz z Zachodem - wojna z Niemcami i Sowietami. Jakie dobro wspólne z tego wyszło? Aż strach pomyśleć.

Jakie dobro wspólne ma partia Palikota i środowiska Radia Maryja? Jakie dobro wspólne miały północne i południowe stany USA, że skończyło się to wojną, która pochłonęła więcej ofiar niż udział USA w obu wojnach światowych?

Podane przykłady, wskazują, iż poza warstwą życzeniową, w realnej rzeczywistości dobro wspólne niemal nie występuje. Pięknie by było i dostojnie, gdybyż ono istniało, bo my szermierze pod jego sztandarami, dostajemy wtedy dodatkowe punkty za szlachetność. Tymczasem różne poglądy, są przejawem realności, tego co istnieje, czyli - interesów.

4. Czy ludziom należy mówić prawdę?Mówienie prawdy ludziom, jest z grubsza zajęciem samobójczym i narcystycznym. Mówienie prawdy w polityce, jest właściwie już niemożliwe, bo sprawy życia naródów i społeczeństw, wojen i sankcji, transakcji i interesów, są do tego stopnia zakłamane, że prawda jako taka, wywróciłaby je do góry nogami.

Nie jest to zjawisko wcale nowe, ani charakterystyczne dla tak zwanych naszych czasów. Cofnijmy się 2500 lat wstecz. Po procesie, w którym głos oddawało 500 sędziów, został skazany na śmierć 65 letni Grek - Sokrates. Za cóż został skazany? Zabił kogoś? Rabował na drogach? Gwałcił, palił, kradł lub oszukiwał? Nie. Mówił prawdę i prawdy nauczał innych. No na coś takiego, demokratyczne Ateny zgody wyrazić nie mogły.

Kilkaset lat później, na zakurzonym placu rzymskiego namiestnika odbyło się głosowanie. Kto ma umrzeć? Jeden zabijał, bo walczył o wyzwolenie swojego narodu spod obcego jarzma. Drugi... mówił prawdę i był Prawdą. Zgromadzony tłum pobożnych ludzi, na śmierć skazał Jezusa. "Na krzyż z nim!" - krzyczeli. Czy kogoś oszukał? Czy napadł? Czy skrzywdził? "Na krzyż z nim!".

Czy ludzie pragną prawdy? Nic podobnego. Ludzie pragną potwierdzenia. Ich prawdy. Ich pogladów. Ich zapatrywań. Ich interesów. Nie jest to żaden zarzut. A jedynie zwykła konstatacja. Za mówienie prawdy, zostanie się zlekcważonym, oplutym i wyszydzonym w najlepszym razie.Skrzywdzonym, w gorszym przypadku. Wypada pamiętać i brać pod uwagę, zdanie francuskiego kardynała, co to był politykiem: "Nikt nie jest zadowolony ze swojej fortuny, ale każdy ze swojego rozumu".

5. Podsumowanie.W tym zamotanym nieco świecie, doktor Marek Migalski został członkiem partii pollitycznej. Będąc w jej szeregach, pouczał jej przewodniczącego jak należy prowadzić politykę. Wytykał błędy i nieudolność - wskazując je, jako przyczynę braku sukcesu tj. przejęcia rządów. Zirytowany brakiem odzewu i powielaniem błędów, na które zwracał PiSowi uwagę, Mareg Migalski sam postanowił pokazać jak się robi politykę.

Poprzez wnioski z doświadczenia, wykazał ponad wszelką wątpliwość, że nie pozostaje w kontakcie z rzeczywistością. O ile w dziedzinie publicystyki politycznej, mógł błyszczeć i opowiadać rozmaite teorie, mógł bo nie było sposobu zweryfikowania jego mądrości w praktyce, o tyle w dziedzinie realnej działalności politycznej, poniósł Migalski żenującą porażkę.

Niestety. Nie wyciągnął z niej sensownych wniosków. Robi zwyczajny flip flop. Wraca do zajęcia, które dawało mu chleb i uznanie, do realizacji swojego interesu, obuwając to wszystko w puste teorie oderwane od rzeczywistości.

Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (15)

Inne tematy w dziale Polityka