Zbyszek Zbyszek
1146
BLOG

EU na bardzo ostrym zakręcie

Zbyszek Zbyszek Polityka Obserwuj notkę 17

W czasach gdzie rynek czytelniczy blogów pożąda gwałtownie samolotu malezyjskiego, zemsty za zbrodnię, galerii i tego kto kogo w PiS i w PO, można spokojnie zadać pytanie o przyszłość Unii Europejskiej. Można je zadać spokojnie bo to pytanie z dziedziny spraw fundamentalnych, można je zadać spokojnie, bo nikt nie zwróci na nie uwagi, bo uwaga przykuta jest młotem pneumatycznym mediów do spraw bliskich, wyraźnych, mających moc budzenia wzburzenia.

Tymczasem z faktu wyboru Jean-Claude Junkera na szefa Komisji Europejskiej, a szczególnie z dwóch towrzyszących temu wyborowi zdarzeń, wynikają brzemienne w skutki wnioski co do przyszłości UE.

UE zbiera cięgi. Psy wieszają na niej niemal wszyscy. Za krzywiznę banana, za wykańczanie Grecji, które jest ratowaniem, które jest narzucaniem władzy politycznej bankrutowi, który przyjął wspólną walutę. Za Lisbonę co miała jedno państwo tworzyć a został się hymn i jakiś miły zalękniony Pan, na stanowisku prezydenta UE (czy ktoś zna jego nazwisko?).

Europa ma przed sobą następujące wersje przyszłości: Kontynent niezależnych państw lub Stany Zjednoczone Europy. Pierwszą wersję przerabiała Europa przez swoją całą niemal historię. Sprowadza się ona do pytania: Czy w warunkach sprzecznych interesów może panować zgodna i pokojowa współpraca? Jeśli się jest realistą a nie naiwnym idealistą (czyli głupcem?), odpowiedź na to pytanie nie jest prosta.

Druga wersja to eksperyment. Krok w nieznane. Jedno demokratyczne państwo europejskie, w którym dawne państwa są stanami posiadającymi pewną autonomię to projekt sprzeczny z wizjami nacjonalistycznymi, na których zbudowana jest współczesna Europa.

I tu dochodzimy do wyboru szefa Komisji Europejskiej. Oto garść uwag:

Po pierwsze - stanowisko szefa KE jest najważniejszym stanowiskiem w obszarze instytucji UE. Komisja Europejska posiada monopol na inicjatywy prawne i de facto rządzi Unią Europejską. Oczywiście ostatecznie rządzą szefowie państw, w tym największych, ale tu omawiamy role organów UE.

Po drugie - sposób wyboru Jean-Clauda Junkera przez Parlament Europejski to jaskrawa kpina z demokracji. Jakaś złowieszcza groteska od której mimowolnie odwraca się wzrok, aby nie być zmuszonym do wyciągania wniosków, które zepsułyby dobre samopoczucie. Otóż, procedura wyboru Junkera na szefa KE, która odbywała się w Parlamencie Europejskim opierała się na dwóch elementach:

1. Parlamentarzyści wybierali szefa KE spośród kandydatów w liczbie... JEDNEJ (sic!!!) OSOBY. Czy coś nam to, mieszkańcom byłego bloku komunistycznego przypomina? Były wybory na stanowisko. Liczba kandydatów w tych wyborach = 1. Aż ciarki przechodzą po plecach. To jest demokracja? Przecież to jest szyderstwo z demokracji.

2. Parlamentarzyści głosowali nad kandydatami (w liczbie: JEDEN) na szefa KE, w głosowaniu TAJNYM To się dzieje naprawdę. Wybrani w wyborach przedstawiciele, głosują, a do wyników głosowania nie ma dostępu? Nie wolno się dowiedzieć, kto jak głosował. Nie wolno tego ujawnić. Nie wasza sprawa. Na tym polega parlamentaryzm, na tajności zachowań posłów, w Unii Europejskiej.

Po trzecie - Jean Claude Junker powiedział, że nie wierzy w państwo federalne, nie wierzy w Stany Zjednoczone Europy. Wierzy jednakże we wspólna walutę. Te deklaracje nowego szefa UE, wydają się katastrofalne. Albowiem, co najważniejsze, są ze sobą intelektualnie sprzeczne. Znaczy to, że pozycje i stanowisko szefa UE, nie są spójne i logiczne, nie wynikają z racjonalnej wizji rzeczywistości, ale są efektem chaosu pojęciowego lub lawirowania politycznego.

Największym hamulcowym integracji europejskiej są Niemcy. To oczywiste dlaczego. Oczywiste też jest teraz, że forowały Junkera na szefa KE. Junker jest przeciwny realnej integracji europejskiej, co może cieszyć eurosceptyków. Jednocześnie jest zwolennikiem wspólnej waluty, która nie ma najmniejszego sensu w przypadku braku wspólnoty politycznej, bo staje się jedynie narzędziem, którym posługują się silniejsi, narzędziem które wypacza przebieg procesów gospodarczych i politycznych.

Albo wspólna waluta i wspólne państwo, w którym wybory prezydenta UE będą powszechne i głos Niemca będzie ważył tyle co głos Greka. Albo niezależne państwa z niezależnymi walutami i ze sprzecznymi interesami i z cłami, granicami i konfliktami - do czego zdaje się zmierzac polityka Wielkiej Brytanii.

Wybór Junkera, a ściślej sposób tego wyboru, to potwarz dla demokracji, szyderstwo w żywe oczy z procesów demokratycznych i ludzi biorących w nich udział. Wybór ten to też opowiedzenie się za opcją prowizorki, opcją w której realna władza w Europie nie należy do Europejczyków, bo niczego nie moga oni wybierać. Opcją prowizorki, a więc rzeczywistości, w której silne państwa narzucają swoją politykę państwom słabszym same nie podlegając wpływom, a polityka realizuje się głównie w mechanizmach zakulisowych.

Wybór Junkera to lękliwy brak wizji. Jakiejkolwiek. To utrzymywanie status quo, którego przejściowość, w realiach historycznych, jest tak jaskrawa że tylko polityczni ślepcy tego nie widzą. Wybór Junkera to wybór rozpadu UE, która nie usatysfakcjonuje nacjonalistów ani federalistów. Unia się rozlatuje na naszych oczach. Niemcy już teraz robią plany na czas "po". My także powinniśmy. Chyba, że coś się zmieni...

=========================================================================================

Diclaimer

Poglądy zawarte w tekście stanowią rodzaj swobodnej refleksji intelektualnej. Nie są deklaracją polityczną. Autor nie rości sobie pretencji do odkrywania prawdy, ale raczej do stawiania hipotez, które moga być weryfikowane.

Mój blog domowy.

Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (17)

Inne tematy w dziale Polityka