Marzy mi się, aby przedmiotem codziennych doniesień, cotygodniowych programów publicystycznych, dyskusji polityków i ekspertów, wywiadów czy przepytywania osób publicznych przez dziennikarzy, śledztw dziennikarskich, pierwszych stron gazet, czołówek programów publicystycznych były:
- mediana urealnionej płacy w Polsce;
- procent osób aktywnych zawodowo (nie mylić z wielkością podawaną jako poziom bezrobocia)
- wielkość zadłużenia w walutach obcych
- bilans handlu zagranicznego i bilans płatniczy (saldo rachunku obrotów bieżących)
- poziom rozwarstwienia dochodów w Polsce (ogólnie i terytorialnie)
Marzy mi się, aby urzędnicy państwowi byli oceniani wyłącznie za efekty w podległych im dziedzinach, z całkowitym pominięciem sposobu osiągania tych efektów.
Jeśli więc za jakiegoś ministra transportu, jakość transportu poprawiłaby się za racjonalną cenę, to nie byłoby ważne, że ma ręce i nogi poobwieszane darowanymi zegarkami ze złota. Jeśli zaś byłby to uczciwy człowiek, który nie naruszył żadnego przepisu ale efekty byłyby marne, to powinien ponieść surowe konsekwencje.
Jeśli za jakiegoś rządu, nienaganność moralna osiągnęłaby szczyty, postawa patriotyczna apogeum, przestrzeganie procedur i przepisów prawa byłoby bez najmniejszego zarzutu, zaś zadłużenie by wzrosło, mediana płacy nie wzrosła, ilość osób aktywnych zawodowo by spadła (z wyjątkiem takim, że ludzie z bogactwa decydowaliby się na rentierstwo), to taki rząd powinien być surowo ukarany za swoje rządzenie.
Marzy mi się zmiana kryteriów oceny rzeczywistości.
Ktoś nam wmawia, 24 godziny na dobę, że te wszystkie efekty biorą sięz tego wszystkiego o czym dyskutujemy, ze spraw, którymi żyją media, z tematów o które pyta się polityków. Tylko, te efekty przychodzą zbyt wolno. Więc mówi się nam, że będą szybciej gdy jeszcze silniej zajmiemy się sprawami drugorzędnymi, gdy włodarze żadnych śledzi, ani obiadów, ani zegarków, ani pomocy domowych. Gdy język ich będzie piękny. Gdy gospodynie domowe najmą spoza własnego personelu.
Ta wiedza powyższa jest tak silna w nas, że nic nie jest w stanie jej zachwiać, tak samo jak ciężkiego i powolnego kroku naszej rzeczywistości. Nawet nie bardzo wiemy, czy podążamy w sensownym kierunku, bowiem o osiąganiu celu informują nas rozpaleni do białości troską o kulturę języka dziennikarze śledczy. Gdy w końcu, przez gardło tych, co piastować będą najwyższe, nie przesunie się żadna k*rwa, osiągniemy CEL. I będziemy szczęśliwi. Wreszcie będzie dobrze.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)