Stało się. Czołowy publicysta Salonu24 nurtu patriotycznego został folksdojczem albo fanem folksdojczów. Taki jest finał dążenia do dobra i prawdy w wykonaniu szczerych patriotów. Chichot historii i nerwowa czkawka rozumu tańczą walca w domu wariatów. Słowa padają jak kwaśny trujący deszcz. Nijak znaleźć wyjścia z tego labiryntu, który miał być drogą do miłości i prawdy a stał się wycieczką po toaletach zjadliwości.
Co było złego w publikacji informacji o prof. Kieżunie? Widoczne obrzydenie i niechęć do postępowania profesora, wykazane w tekście publikacji przez jej autorów. Czy to ich wina, że współpraca z komunistyczną SB budzi w nich niechęć? Powinno im się to podobać? Powinni nie mieć emocji? Powinni je całkowicie wyłączyć? Tak, może to ostatnie właśnie. Powinni je wyłączyć publikując te informacje.
Na czym polegało zło współpracy z SB? Przecież nikomu nie szkodził. Grał. Lawirował. Właściwie to nikogo nie skrzywdził. Pojawiają się zapewnienia. Otóż. Dowolna współpraca z SB była zła z jednego powodu, byli tacy którzy NIE WSPÓŁPRACOWALI.
Trudno powiedzieć ilu ich było, tych odpornych na zaloty systemu komunistycznego. Tych co nie poszli do partii, tych co nie współpracowali z SB, tych co swoje życie pędzili zamknięci w szarym komunistycznym baraku obozowym. Za cenę niezgody na rzeczywistość. Za cenę odmowy współpracy, jedli szary chleb, jedli szare dni braku nadziei, tak wypełniali swoje życie.
Ale byli tacy co współpracowali. Nie oszukujmy się. Zawsze dla KORZYŚCI. Oczywiście, że nie robili często, nic właściwie złego. Może nie bezpośrednio złego. Ba. Ktoś poszedł do Partii i naprawdę starał się budować kraj. Ktoś poopowiadał SB mało istotne sprawy a rozwijał się i tworzył dobro. Plus. Można było wyjeżdżać za granicę, można było zrobić zakupy w lepszym sklepie. Czasem tą łapówką, była właśnie możliwość ROZWIJANIA SIĘ.
Więc dziś przemilczanie aktów takiej wspólpracy jest napluciem w twarz, tysiącom albo milionom tych, którzy NIE WSPÓŁPRACOWALI. Jest powiedzeniem im - BYLIŚCIE GŁUPCAMI. Debilami. Idiotami. Oto my dzisiaj - patrioci prawdziwi, uważamy ZA NIEWAŻNE, to czy ktoś współpracował czy nie. Ważne jest tylko czy ktoś czegoś dokonał i czy wyznaje nasze poglądy. A wy? Wy? No czego mieliście dokonać jak trzymali was w klatce komunizmu?
Współpraca z SB to nie jest sprawa prywatna. Seksualne przygody. Orientacja. Kwestie wiary itp. To przygoda z publicznym złem. To postawa wobec publicznego kłamstwa. Żądanie jej przemilczania, w imię ochrony tego co nam drogie, osób które cenimy jest błędne.
Całe zachowanie "prawdziwych patriotów", obrońców profesora Kieżuna, wywodzi się z ich postawy. Jest to postawa wyznawcy sekty. Dla wyznawcy sekty najważniejsza jest PRAWDA. Nic nie liczy się wobec niej. Świat jest czarno biały. W sekcie jest DOBRO a wszyscy poza nią, w szczególności ci co krytykują jej postępowanie, są wcieleniem prawdziwego ZŁA. PRAWDA zaś nie jest kategorią techniczno materialną, a więc informacją o rzeczywistości, która pozostaje w zgodzie z faktami. PRAWDA jest wartością mistyczną czyli wyrazem najdroższych dążeń, drogą zbawienia, drogą przyszłości.
Wyznawca sekty czyli prawdziwy patriota, jest człowiekiem gorąco szukającym i pragnącym dobra. Tak gorąco, że odmawia prawa bytu, stwierdzeniu że nie ma ludzi ani sytuacji czarno-białych. To jest nie do pomyślenia. Taka myśl to zdrada pragnienia dobra perfekcyjnego, prawdziwego.
Dlatego właśnie, myśl o tym, że tak wspaniały człowiek, mówiący tak ważne i mądre rzeczy, jak profesor Kieżun, mógł robić rzeczy złe, jest dla nich nie do przyjęcia. Bo człowiek albo jest idealny i dobry albo jest zgniły i zły. Bo nie liczy się prawda w rozumieniu zgodności wiedzy z faktami, tylko prawda jako wyznanie naszych najszczerszych wartości. Ponieważ tak postrzegamy rzeczywistość to oplujemy każdego, kto nasza prawdę kwestionuje. I dlatego właśnie słusznie, patriotyczny publicysta został folksdojczem.
Profesor Kieżun jest wielki. Jest wielki pomimo tego, że dopuścił się brzydkich czynów. Czynów publicznych. Współpracy z instytucją zła. Jest wielki, bo to co robi i mówi - jest dobre i wartościowe. Jest nadal wielki, bo jest człowiekiem. Bo człowiek to nie jest istota, ani nieomylna ani bezgrzeszna. Ale wielcy są także ci, co nie współpracowali. I przez szacunek dla ich szarego bohaterstwa, informacje o takiej współpracy, powinny być dzisiaj i zawsze jawne.
Możemy zrozumieć. Możemy zrozumieć, że człowiek jest istotą ułomną. Że nie przekreśla go upadek ani jakieś zło, które uczynił w przeszłości. Że stanowi go to, co robi teraz, to jaki wkład czyni do wspólnej przestrzeni wymiany słów i czynów. Możemy zrozumieć, że ludzie mają prawo do błędów a nawet grzechów. Że nie ich brak czyni ich dobrymi ale obecność dobra w ich aktualnych dzialaniach. Inaczej popadniemy w złowrogą polityczno-społeczno-religijną herezję. Która nas oślepi i która nam każe gardzić ludźmi na podstawie ich błędów.
W tym tekście wielokrotnie użyłem w odniesieniu do obrońców profesora Kieżuna określeń zjadliwych. Przepraszam. Nie to było moja intencją. Chcecie prawdy i chcecie dobra. Myślę, że błądzicie, ale i was to w żadnym stopniu nie przekreśla. Tak długo jak dobro, w tym dobro nieprzyjaciół waszych, pozostaje drogie waszym sercom.


Komentarze
Pokaż komentarze (91)