- Hej (niepewnym tonem, zerkając po klasie).
Starsza pani z lewej strony myśli o niebieskich albo fioletowych migdałach zapatrzona w czerń za oknem.
- No więc... nie oglądam.
Atmosfera znudzenia lekko gęsta, prześwituje z postaw i gestów wyrastających ze zmęczenia i poczucia traconego czasu.
- No więc... ostatnio, kliknąłem taki link na internecie – do wiadomości amerykańskich. Kurcze – poczułem się źle. Facet nadawał w tempie karabinu maszynowego, Tło się ruszało, ktoś tam z tyłu przechodził, obrazki znaczy filmiki obrazujące to co gość mówił pojawiały się i znikały, ledwo zaczął już skończył a ja skończyłem z otwartymi ustami, mówiącymi aaa.
- W zasadzie czułem się napadnięty.
Lekki pomruk zrozumienia na sali, nieszczęśnicy budzą zazwyczaj współczucie.
- Skapowałem się, że przez cały ten czas oglądania tej wiadomości nie miałem najmniejszej szansy, POMYŚLEĆ o co chodzi, OCENIĆ czy gość mówi do rzeczy czy nie, a już zupełnie nie było możliwości żeby WYCIĄGNĄĆ wnioski z jego wiadomości. Tylko te ruszające się obrazki, nachalna muzyka jak z thrillera wojennego, i gościu, który mówił to wszystko tak, jakby relacjonował zamordowanie swojej teściowej, u której musiał mieszkać pierwsze 10 lat małżeństwa, co odbiło się na jego osobowości i zdrowiu psychicznym.
- Nooo chodzi mi o to, że poczułem się właściwie napadnięty. (Spojrzenia z sali pełne politowania). Właściwie to nie rozumiem, jak mogłem to dawniej oglądać (znaczy te po polsku wiadomości). Przecież to nie ma nic wspólnego z „informowaniem”, to czystej wody pranie mózgu. Znaczy... chyba jak ludzie to oglądają, to ich mózgi znajdują się w pewnym stanie. Ja to myślę, oszołomienia, ogłupienia, tego nie da się oglądać i nie zgłupieć. To polega na tym, że szarpie emocje wkładając do głowy, to co gościu klepie z ekranu, uniemożliwiając jednocześnie percepcję związaną z oceną treści.
Pani pod oknem zaczęła ziewać i patrząc w ciemność podparła podbródek na dłoni zajęta własnymi myślami na temat zakupów świątecznych, a może na zupełnie inny.
- Czuję się teraz ... o wiele lepiej, no... po odstawieniu. Pierwszy okres, nie powiem (żachnięcie się) ciągnęło. Ale teraz to mam znacznie więcej miejsca. Znaczy.,.. jakoś tak to odczuwam. To musiało być jakieś przyzwyczajenie, nie wiem ... nałóg
Prowadzący grupę łysy chudy terapeuta z akceptacją kiwa głową.
- No więc teraz tak ... szerzej oddycham. Bruce Lee (pan pod ścianą ożywił się) Bruce Lee napisał w swojej książce, znaczy pewnie przytoczył (kolega z boku patrzy się wzrokiem sygnalizującym, że wstawka z Brucem Lee chyba nie była najlepszym posunięciem), no więc napisał że „prawdziwa nauka nie polega na gromadzeniu wiedzy, lecz na usuwaniu ignorancji”. Znaczy... że jesteśmy napchani bzdurami, i że ważne żeby te bzdury jakoś wymyć, wygonić, no... pozbyć się ich.
Sala zapromieniowała totalnym rozczarowaniem.
- Ale tak sobie jakoś myślę... że jest ciszej, bez telewizji. No pewnie, że coś tracę. Ostatnio syn włączył jakiś mecz, liga mistrzów, ze zdumieniem zapytał – nie oglądasz?
- Nie – odpowiedziałem i rzuciłem wzrokiem o ekran. Na ekranie pracownicy angielskiego przedsiębiorstwa, którego właścicielem był Rosjanin, (więc to może rosyjskie przedsiębiorstwo?) biegali po boisku z pracownikami jakiegoś fancuskiego przedsiębiorstwa.
- Znaczy taki show dla ludzi, bo na trybunach ze 30 tysięcy. W pewnym momencie murzyn, (czy nie powinienem powiedzieć Afroamerykanin?, no ale kurcze to był pracownik firmy francuskiej więc Amerykanin odpada), no więc pewien Afro znaczy czarny Afro, bo w Afryce to nie wszyscy murzyni przecież. Więc czarny Afro murzyn uderzył piłkę głową, a ta wpadła do siatki obok zrobionego na gustlika czeskiego pracownika rosyjskiej firmy w Anglii. Stadion oszalał. Patrzę, widzę, krzyczą, wstają, podnoszą ręce, jakby im ktoś zamordował teściową (o masz, ja znowu z tą teściową).
Starsza Pani pod oknem patrzy na mnie wzrokiem jakby nieco elektrycznym międląc pod ławką chyba szydełko. Czyżbym przesadził?
- No więc ci ludzie na stadionie, przeżywają swoje chwile rzeczywistego szczęścia (albo urojonego) dzięki show dwóch firm. Dodatkowo swoje emocje przeżywają setki tysięcy lub miliony przed telewizorami. I o to pewnie w tym wszystkim chodzi. O zapewnienie ludziom przeżywania emocji. A tak niby śmieliśmy się z Cezarów, którzy ludowi dawali chleb i igrzyska. No więc zachowania ludzi zostają dzięki masowości oglądania sportu – jakoś skanalizowane, jakoś przewidywalne się stają. Ludzie mają zajęcie, po pracy, nic głupiego im do głowy nie przyjdzie.
- Ale przecież sam pamiętam, jak to było. Wiatr na twarzy, słońce opierające się o dwadzieścia tysięcy głów, napięcie czy nasza drużyna – awansuje. I... jest, i ten ryk, mój a jednocześnie dwudziestu tysięcy gardeł, niosący mnie jak huragan, jak tajfun, jak fala tsunami. Przeżycie niemal nie do opowiedzenia. Ale to była.... NASZA drużyna, naszego miasta. I nie siedzieliśmy przed ekranami tylko po prostu tam byliśmy. Tak w ogóle to może to jest tak, że stajemy się bierni, że sport pomyślany był z początku jako uczestnictwo, jako zabawa, w którą się ludzie bawią. A stał się zabawą, którą ludzie oglądają po dniu ciężkiej pracy, z której połowę wartości będą musieli oddać mechanizmowi, który ich za te pieniądze będzie inwigilował i ograniczał.
Chudy terapeuta dał znak dezaprobaty dla wtrętów politycznych.
- No i to by było chyba na tyle, tym razem,
Wzrok Pani pod oknem, uwiązł na dobre w atramencie nocy ogarniającej jej myśli, odczucia, marzenia. Panowie z tyłu podnieśli się stawiając ławki na krzesła, terapeuta coś mówił o podziękowaniu i wzmacnianiu na dalszy okres terapii, moje oczy szukały wyjścia by wreszcie spotkać się, ze ścieżkami, śniegiem, i słońcem, które mam nadzieję jutro powita, mój nowy dzień walki z uzależnieniem.



Komentarze
Pokaż komentarze